Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Evlerde ateşli sevişmeler var

 

İyi kötü hatırlayabiliyorum... Elazığ... 70’li yılların ortası... Yaşadığımız mahallede iki katlı, kerpiçten, beton sıvalı eski bir Elazığ konağı vardı. Konağın her bir odasında bir aile yaşıyordu. Mutfak, tuvalet ve banyo bu konağın kiracıları tarafından ortak kullanılıyordu.

Konağın evsahibi olan yaşlı nine ve torunu Talat da aynı konaktaki bir odayı paylaşıyorlardı. Kiracı aileler ise aslında dağ köylerinde yaşıyor ve okul mevsiminde, ilk- orta- lise derecesindeki çocuklarına yakın olmak, onların ihtiyaçlarını sağlamak ve eğitimlerini disipline etmek için onlarla birlikte şehre geliyorlardı. Geniş bir ev kiralamaya güçleri yetmediği içinroommate olarak yaşıyorlardı. Yani başka ailelerle ev arkadaşlığı yapıyorlardı.

Anne babalar, okul döneminin belli bir diliminde çocuklarıyla kalıyor, sonra baharın başında köylerine geri dönüyorlardı. Çünkü baharla birlikte köy işleri başlıyordu. Bu durumda çocukları, en yetişkin olan çocuğa emanet ediyorlardı. Bu süreçte, anne ya da babadan biri, ara ara köyden şehre gelip gidiyordu...

Yıllar sonra Amerika’ya gittiğimde ben de roommate hayatı yaşadım. Çünkü tek başına bir evde oturmak aşırı pahalıydı benim için. Boston kentinde, Watertown adlı Ermeni asıllı Amerikalıların yaşadığı semtte, iki katlı, ahşap, bahçeli bir evin çatı katında oturuyorduk. Üç odalı bu evde kızlı erkekliydik... Hatta bir odayı bir çift paylaşıyordu.

O yıllar benim için güzel, renkli, enteresan ve eğiticiydi. Kan bağım olmayan, hayatımda ilk kez gördüğüm, kültürel olarak farklı olduğum insanlarla birarada nasıl yaşanacağını öğreniyordum. Paylaşmayı, saygı duymayı, gizli sınırlardan içeri girmemeyi, katlanmayı, ev arkadaşlarının varlığına rağmen kendi mahremiyet alanını yaratabilmeyi, eğlenmeyi ve farklı bir disiplinle davranmayı öğreniyordum... Hoşgörü, diplomasi ve esneklik yeteneğimi o yıllara borçluyum.

Tabii aynı evi paylaşma kültürü ne Elazığ’da başladı ne de Watertown’da bitti. Savaş sonrası virane olmuş ve yeniden yapılanan Sovyetler’de komünal apartmanlar vardı. Bu tür apartmanların Elazığ’daki o konak örneğinden pek bir farkı yoktu... Lenin’in komünal apartman projesi, ekonomik zorluklardan kaynaklanıyor olsa da alt gerekçelerinden biri, farklı sosyal grupların aynı fiziki ortamda birarada yaşamalarını sağlamaktı... Toplumsal katmanlar bu şekilde birleştirilmek isteniyordu.

Ev paylaşmak Amerikan kültürünün de çok önemli bir parçası. Bu ülkede sadece öğrenciler değil, çalışan bekârlar da aynı evi paylaşır. Böylece daha iyi bir evde, tek başlarına değil ama başkalarıyla yaşama şansı bulurlar. İşin bir de başka yararları var: Mesela eve geldiğinizde sohbet edeceğiniz birileri var, yalnız değilsiniz, size göz kulak olan birileri var, ev arkadaşlarınızın arkadaşları var, yani ilişki halkanız büyüyor, çevreniz genişliyor...

Nitekim Amerika’nın Will and Grace, Friends, Altın Kızlar gibi en çok tutulan dizileri roommate arkadaşlıkları üzerine kuruludur. Will and Grace adlı dizi, Will adlı gay bir erkek ve onun ev arkadaşı Grace etrafında döner.

Demek istemem şu ki Amerika’da kadınlar ve erkekler aynı evde, ev arkadaşı olarak yaşayabiliyor. Kent yaşamı bunu gerektiriyor. Ancak bu onların arasında duygusal- özel bir ilişki ya da seksüel bir ilişki olduğu anlamına gelmiyor, olmadığı anlamına da gelmiyor. Hayat karışık bir şey zaten... Her yetişkin de bu karışıklığı kendi tertip etmek ister...

Ve birlikte yaşamanın en asal unsurlarından biri; mesafe. Yani aynı evi paylaşan ev arkadaşları arasındaki o görünmez mesafe gibi bir mesafe... Dolayısıyla iyi geçinmek, rahat etmek istiyorsak, aramızdaki mesafeyi korumalı, ihlal etmemeliyiz.

Şimdi yukarıdaki başlığı soruyorsunuz değil mi... Sadece saçmaladım...

***

 


Diyarbakırlı Suzan Norveç’in en prestijli ödülünü aldı ama


Suzan Ilir
 henüz 16 yaşında... Tam yaşının kızı; sevimli ve haylaz bir Kürt kızı... İşte bu Suzan, çok büyük bir başarıya imza attı. Before Snowfall filmindeki rolüyle Norveç’in en prestijli ödülü olanAmanda Ödülleri’nde En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu ödülünü aldı. Suzan bu ödülü kazanan ilk Türkiyeli oyuncu.

Yalnız Suzan’ın durumu biraz ilginç... Bu son derece yetenekli çocuk, sinema ve televizyon endüstrisinin merkezi olan İstanbul’da değil Diyarbakır’da yaşıyor. Hâliyle bu uluslararası yetenek, yerli film sektörü tarafından kullanılamıyor.

Ne diyeyim, ne dileyeyim bilemiyorum... Belki bu yazı Suzan’a yardımcı olur.

***

 


Ortadoğu’da Kürtlere çifte pasaport verilsin

Çılgın fikir biliyorum yine de öneriyorum... Türkiye, İran, Suriye ve Irak Kürdistan’ı (Ya da Irak) kendi aralarında bir anlaşma imzalasalar ve sınır boyunda yaşayan Kürtlere çifte vatandaşlık hakkı tanısalar... Diyelim ki Türkiye’nin İran sınırında yaşayan Kürtler Türkiye Cumhuriyeti vatandaşıyken, İran vatandaşı da olabilseler. Böylece o saçma sınırlar nedeniyle bölünen Kürtler birazcık birleşmiş olur, tansiyon düşer, ne dersiniz?..



www.vivahiba.com

[email protected]

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’