Kürt demeyi de AKP'den öğrendik filan
AK Parti grup toplantısı, 19 Ekim 2013, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan: “Kongo’da pigmeleri bulduk onlara malzeme gönderiyoruz. ABD Oregon’da beş bin kişiye su verecek tesisatın kurulmasını Türkiye üstlendi. İnşallah çıkaracağımız suyu orada Kızılderililer içecek.”
Hükümetimizin icraatlarındaki bu aşkınlığı duyunca hafta sonu Diyarbakır’daki Barzanili buluşmanın ‘tarihi’ anlamını da çözmüş oldum. Ahmet Turan Alkan’ın dediği gibi gücün aklı ve kalbi çökerten zehri çok güçlü ve bulaşıcı. İnsanın hem kendisini hem çevresini bir dev aynasına hapsediyor. Çıkardıkları her düzenlemeyi, attıkları her adımı YouTube’a Lady Gaga single’ı düşmüş gibi sunma çılgınlığı bilinçli bir stratejinin olduğu kadar, bilinçsiz bir kayboluşun da emaresi.
Diyarbakır buluşmasına dönersek… Evet önemliydi, Barzani’nin gelişi, Başbakan’ın Diyarbakır Belediyesi’ni ziyaret etmesi, Şivan Perwer’in yıllar sonra dönüşü…
Fakat… Ey dostlar, Romalılar… İsterseniz serinde biraz yürüyüp gelin ve tarihin AK Parti ile başlamadığını hatırlayın.
Efendim… Bütün tabular yıkılmış. Kürtçe sloganlar atılabilmiş, Kürdistan denebilmiş, Kürdistan bayrağı sallanabilmiş. Eskiden Kürt diye bir şey yokmuş, kart-kurt deniyormuş, ne günlere gelmişiz.
* * *
Geldik tabii. Ama bi sor bakalım, nasıl geldik.
35 yıl içinde 40 bin insanımız öldü. Binlerce insan hapis düştü. Binlerce insan kayboldu.
Öldü, düştü, kayboldu da öyle geldik. Kanlı ve sert bir mücadelenin bir safhası olarak geldik. Maalesef böyle.
Bugünkü dahil, Türkiye devletinin parçası olmuş hiç kimse, hiçbir siyasi hareket Kürtlere hak ettiğini düşündüğü için bir lokma vermedi.
Yoksa, dün Başbakan’ın hatırlattığı gibi, Atatürk de Kürdistan’ı bilirdi.
Ve mesela, Demirel de 90’larda ‘Kürt realitesi’ni tanırdı.
İşi, neredeyse “Kürt demeyi AKP’den öğrendik” noktasına getiren dostların, Romalıların bunu anlaması çok önemli.
Neden derseniz… Türkiye’nin Kürt sorunu bugün artık “Ay Kürdistan dedi”, “Barzani’yle yan yana durdu”, “Özel okul açmaya izin verdi”, “TRT Şeş’i kurdu” gibi şeylerle çözülemeyecek kadar dünyanın ileri bir noktasındadır. Bunlar belki 20 yıl önce heyecan ve huzur yaratabilirdi.
Akla hayale varmayacak yaygınlıkta politize olmuş, direnmeyi yaşam biçimi yapmış, hareketinin tarihine vâkıf bir halktır Kürtler. Şivan Perwer’in başına sardığı puşinin renginin, yıllar öncesinden farklı olarak, bu kez Barzani’ninkiyle aynı olduğuna dikkat çeken, sembol nedir bilen analardan oluşur. “Cezaevleri boşalır” cümlesinin önündeki “Eğer çözüme destek verirseniz”in aslında “Bana oy verirseniz” demek olduğunu bilir. Böylelikle cezaevindekilerin aslında tutukludan rehine konumuna geldiğini düşünür.
Yani şu: Uyduruk dükkânların Sevgililer Günü için hazırladığı kurdelesi janjanlı içi kofti hediye paketlerini andıran hareketlerle Kürtleri tatmin etmek mümkün değildir artık.
Aşk, eylem gerektirir, ey dostlar, Romalılar. Diyarbakır da Barzani’den önce eylem görmek ister. TMK’nin değiştiğini, geri dönüş yasasının çıktığını, anadilde eğitimin mümkün olmasını bekler.
* * *
AK Parti çözüm sürecini başlattığından beri destekliyorum. Çünkü bu sorunu ancak Öcalan ve eğer sahiden isterse Erdoğan gibi güçlü bir lider çözer diyorum. Defalarca dedim, diyeceğim de. Ama bu fikrim beni körleştirmiyor. Erdoğan’ın süreci şu ana kadar iyi yönetmediğini, klasik ve eski devlet taktikleriyle hareket ettiğini, yarım asırlık bir büyük fırsata kurnaz fırsatçılıkla yaklaştığını görebiliyorum. Ya da… Hafta sonu gerçekleşen Diyarbakır buluşmasını hoş bulsam da ardındaki (daha sonra değineceğim) hesap defterinin zararlı etkilerinden çekiniyorum. Aynı şekilde: Yılların mücadelesi ve zamanın ruhu sonucu aşılan eşikleri, “Ne tabular yıktık” diye üstlenerek bir çözüm stratejisi oluşturmayacağının da ivedilikle görülmesini umuyorum. Yoksa içinde pigmelerin, Kızılderililerin ve Kürdistan bayraklarının geçtiği daha çok masal dinler, ömrümüzü haybeye yeriz.