Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

İktidar partisinin ikilemi

 Çözüm Süreci tıkanmış, hatta ortada bırakılmış gibiydi. İmralı’dan “süreç Sırat Köprüsü üzerinde, umudumu korumak istiyorum” şeklinde açıklamalar gelirken, Kandil daha sert bir tutum içindeydi; “AK Parti süreci bitirdi ama açıkça söylemekten kaçınıyor”.

Bölgeden aldığım haberler, Kürt hareketinin bahara doğru silahlı değil, ama kitlesel bir kalkışma hazırlığı içinde olduğu yönünde idi. Bu hazırlıklar devam ediyor. Kritik tarih de sanılanın aksine Newroz kutlamaları değil, 15 Şubat. Yani Abdullah Öcalan’ın Kenya’da yakalanıp Türkiye’ye teslim edilmesinin yıldönümü. Barışçıl zeminde insanların gösteriler yapmasından çekinmenin anlamı yok. Kaldı ki bu gösteriler en katı yasakların uygulandığı dönemlerde dahi yapıldı. Ancak sürekli provokasyona açık uyarısı yapılan sürecin “hassasiyeti” nedeniyle, kitlesel gösterilerin başka bir mecraya kapı aralaması ihtimalini ciddiyetle düşünmek gereği var.

Başbakan Erdoğan’ın Diyarbekir çıkarması ile sürecin “psikolojisi” düzeltilmeye çalışılıyor.İktidarın yeni adımlar atma hazırlığı içinde olduğu söyleniyor. Örneğin hasta tutuklu ve hükümlülerin serbest bırakılması, İmralı’ya seçilmiş gazeteciler ile sivil bir heyetin gitmesinin gündemde olduğu söyleniyor. Yazılarımı izleyenler bunların epeydir dillendirdiğim öneriler olduğunu biliyor; demek ki iktidar çevreleri de tıkanma durumunun olası sonuçlarını düşünüyor ve aşmak için çareler arıyorlar. Bu, kuşkusuz olumlu. Diyarbekir hamlesi ile de görüldü,marjinal kesimler dışında barış imkân ve ihtimalinden rahatsız olan yok.

Farklı tonlardaki milliyetçi kesimlerin rahatsızlığının zamanla “terbiye” edilmesinin mümkün olduğuna inanıyorum. Süreç somut adımlarla ilerledikçe anlayacaklardır ki, Kürtlerin haklarının tanınması ile (“verilmesi” değil “tanınması”) ne Türkiye bölünecek ne de kimsenin Türklüğüne halel gelecektir. Aksine inkâr ideolojisinin yol açtığı sorunları çözüme kavuşturdukça daha çok “biz” olabileceğiz.

Bu gelişmenin rahatsız ettiği ve ister istemez asıl dikkat ve duyarlılık gösterilmesi gereken başka “derin” odaklar var. Ergenekoncu zihniyet “ricat” durumunda; Ergenekon davasıyla birlikte o defterin kapandığını düşünenler yanılıyor. Eğer Türkiye’nin inkâr ideolojisinden kaynaklanan sorunlarını çözme iddiasında iseniz “bize darbe yapılmasın da...” temelinde bir uzlaşma ile yolunuza devam edeceğinizi düşünmek yüzeysel ve yanılgılı bir yaklaşım. Uzlaşmayı önde tutarsanız iktidar olmaya, kalmaya devam edebilirsiniz; ama o zaman merkezinde Kürt sorununu çözmek bulunan “yeni Türkiye” iddiasından vazgeçmiş statükocu bir parti olursunuz. Bunun anlaşılmaz bir tarafı yok.

Bu ikilemi daha da keskinleştiren, iktidar partisinden başkası değil. İktidar olma hâlini “kaderimiz” gibi algılayınca, bu, beraberinde çok ciddi yanlışların da kaynağı oldu ve oluyor. Hükümetin “artık liberallerin, demokratların, solcuların, hatta Cemaat’in filan desteğine ihtiyacımız yok” tavrına girmesi, çok açık, “ben oldum artık” havasına kapılmasından ileri geliyor.

Süreç canlandırılacak ve ileriye taşınacaksa, demokrasi ve özgürlüklerden yana bir toplumsal mutabakatın hayati önemde olduğunu bilerek hareket etmek gereği var. “Bildiğim gibi yaparım” tavrıyla, yaptığınız, yapmak istediğiniz doğru bile olsa, sürecin sağlığını, güvenliğini, geleceğini, yani geleceğimizi doğrudan ilgilendiren bir konuda Türkiye’yi zora sokmuş olursunuz.

Çözüm Süreci’ni yeni adımlarla canlandırmayı planlarken bu “herkesle kavgalı” tutumla atılacak adımların sakatlanması ihtimali var. Görebilen görüyor, göremeyenlere söylüyorum; görmek istemeyenlere ise gözlük takmalarını önersem faydası olur mu, bilmiyorum...



[email protected]

Twitter: @CaferSolgun

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’