Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Diyalog kapıları kapatılırken

 Mavi Marmara baskınında hayatımın en zor günlerini yaşamıştım.

İsrail baskını yaşanmış ancak şehitler ve hayatta kalanlar hakkında bilgi almamız mümkün olmamıştı.

Ne olmuşlar, nereye götürülmüşlerdi?

Ne haldeydiler?

Bir de Hakan abinin(Albayrak) durumu vardı.

Eşine ve çocuklarına iyi haber vermek için çırpınıyor ama Hakan abiden bir türlü haber alamıyorduk.

O yüzden Mavi Marmara demek benim için bir parça da Hakan Albayrak demekti.

Mavi Marmara baskınından sonra Hakan abi anlatmıştı.

Gemi Aşdod limanına çekildikten sonra İsrail cezaevlerine atılmışlardı.

Mavi Marmara sakinleri arasında bulunan bir Yunanlı kederli şekilde Hakan Albayrak'a dönüp, 'Sizi Erdoğan kurtarır ya biz ne olacağız?' demişti. Hakan Albayrak, 'Erdoğan sizi de kurtarır' cevabını vermişti.

Bu yüzden benim için İsrail zindanlarındaki Mavi Marmara eylemcisinin umuduydu Recep Tayyip Erdoğan...

Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu ile eski Ürdün'de bir sokakta yürüyorduk.

Önce etrafımızda bir kalabalık toplanmaya sonra insanlar balkonlara çıkmaya başladı.

Az sonra balkonlardan, 'Erdogan, Erdogan' sesleri yükselmeye başladı.

Benim için Ürdün'de yoksulların umuduydu Recep Tayyip Erdoğan.

BM Genel Kurulu'ndan çıkmış, önce Cumhurbaşkanı Abdullah Gül arkasında Türk heyeti olduğu halde, 'Türkevi'ne doğru yürüyorduk.

Eylem yapanları BM'nin kapısına bakan bir yerde toplamışlardı.

Tam eylemcilerin önünden geçiyorduk ki, Rabia işareti yapan eylemciler, 'Erdogan-Türkiye' diye slogan atmaya başladı.

Benimi için New-York'ta Rabia'nın sesiydi Recep Tayyip Erdoğan.

O Myanmar'de katledilen Müslümanların umudu, Davos'ta İsrail'e çekilen, 'One Minute'nin sesiydi.

Suriye'de bebekler kimyasalla katledilirken, Mısır'da Mursi hapsedilirken, vicdanların sustuğu yerde, o insanlığın sesi oldu.

O nedenle Recep Tayyip Erdoğan bizim için sadece bir lider değil. Arakan'daki gencin umudu, Gazze'deki yetimin sesi.

Dershane tartışmasına da Cumhurbaşkanlığı meselesine de bu pencereden bakıyorum.

Elbette ki o da eleştirilebilir.

Hatta icranın başı olduğu için, en çok eleştiriye ihtiyacı olan kişidir.

Ancak biz, 'Gönül dili' ile konuşurduk.

Eleştirilerimiz yapıcı olur, 'Kalp kıracağıma kalbimi kırarım' derdik.

Dershane tartışmasıyla birlikte, gönül köprüleri yıkıldı, diyalogun yerini meydan okuma aldı.

Başından beri onu anlatmaya çalışıyorum.

Dershaneler kırmızı çizgimiz yaklaşımı ile, 'Bu konuda hiçbir ahlaki kriterimiz yok' tehdidiyle bir çözüme ulaşmamız mümkün değil.

Karşılıklı adımların atılması gerekiyor. Ben geçiş süreçleri ve alternatifli seçenekler konusunda hükümeti daha esnek olarak görüyorum.

Örneğin önce 2 yıllık bir geçiş süreci öngörülmüştü, şimdi bu 3 yıla çıkarıldı. Eğer diyalog süreci sabote edilmezse, 4 yıl üzerinde çalışılabilir. Bakanlığın, Bakanlar Kurulu'na sunumunda 4 yıllık bir geçiş süreci öngörülmüştü.

Ben hala diyalog kapılarının kapanmadığını düşünüyorum.

Ama 'Dershanelerin taşına bir dokundurtmayız' yaklaşımı ile bir ilerleme sağlamak mümkün değil.

Hele kara propaganda.

Neymiş?

'Dershanelerin kapatılması pazarlığı Oslo'da yapılmış.'

Kiminle yapılmış?

PKK ile.

MHP yöneticisi beyanat vermiş, 'Öyleyse vahim' diye.

El insaf.

'PKK kadar hatırımız yok muymuş'

Başından beri bu üslup üslup değil, bu tarz tarz değil diyorum.

'Hakkın hatırı alidir, hiçbir hatıra feda edilmez.'

Başbakan'ın dikkatli üslubuna, cemaatin tabanına ve hizmetlerine karşı kullandığı şefkatli dile rağmen tüm köprüler atılıyor.

Diyalog adına Vatikan'la görüşen bir ekol, ısrarla Başbakan'la diyalog kapılarını kapatmaya çalışıyor.

Bu işi kırmızı çizgilerle, meydan okumalarla çözmemiz mümkün değil.

Çünkü meydan okuyanlar karşılarında daha büyük meydan okumaları bulabilirler.

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’