Hrant İçin Adalet…
19 Ocak 2007’de yazdığı son yazıda şöyle demişti Hrant: “Evet kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz. Güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler. Evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce.”
Ne acıdır ki kurşunlar onu aynı gün içerisinde buldu. Binlerce faili meçhulu olan, anlamsız bir şekilde 30 senedir süren bir savaşı daha yeni barışa bağlayan bir ülkede bu tarz ölümler pek şaşılası değildi aslında. Lakin Hrant 2007’de bu birlikte yaşayan ama birbirine hiç dokunmayan bu toplumun birleştirici harcı oldu. Yaşarken yapmak istediğini ölümüyle gerçekleştirdi belki de. Yahut yıldızlar arasından seyrederken tüm yaşananları bir toplumun uyanmakta olduğunun farkına varmıştır eminim.
Dün Sivil Düşünce’de Erol Katırcıoğlu’nun da dediği gibi bir toplumu uyandırdı Hrant, bir toplumun uyanışının temsilcisi oldu. Onu son yolculuğuna uğurlarken insanlar aynı onun son yazısında yazdığı gibi biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce “Hepimiz Hrant’ız Hepimiz Ermeni’yiz” diye bağırdı. Kürsüden Rakel’in her “sevgilim” deyişinde gözyaşlarını tutamayanlar o günden bu yana bu ülkenin vicdanının ve değişiminin temsilcisi oldular.
Şöyle bir hikaye anlatmıştı mesela Hrant: “Sivas’ın bir köyünden yaşlı bir amca Hrant Dink’i telefonla arar. Der ki “Oğul, sordum soruşturdum seni buldum. Bizim buralara yaşlı bir kadın gelir gezer. Kendisi geçenlerde buradayken rahmetli oldu. Biz usulüne göre cenazesini yaptık. Ama o, herhalde sizden. Yakınını falan bulursan gönder, dilerlerse gelip alsınlar, dilerlerse gelip görsünler.” “Peki amca” der Hrant. Alır kadının adını soyadını. ‘Beatris Hanım’ diye biri, 70 yaşında. Fransa’dan oraya tatile gitmiş. Arar, kısa sürede bulur ’Beatris Hanım’ın’ yakınlarını. Bir adres alır, bir dükkan adresi, gider sorar: “Böyle birini tanır mısınız?” Dükkandaki orta yaşlı kadın ”O benim anam” der, ”Hayırdır?” “Annen nerede?” diye sorar Hrant. Kadın, Fransa’da yaşadığını arada bir Türkiye’ye geldiğini ama İstanbul’a çoğu kez uğramadan, doğduğu köyüne, Sivas’a gittiğini söyler. Anlatır durumu. Kadın ağlaya ağlaya tutar Sivas’ın yolunu. Ertesi gün telefon açar Hrant. Doğrudur, bulmuştur. “Ne yapacaksın der, getirecek misin cenazeyi?” Kadın, evet ama der “Burada bir amca var…” Ve ağlamaya başlar.”Getireceğim ama burada bir amca var bişey diyor” Kadın ağlaya ağlaya telefonu amcaya verir. Hrant sorar, “Amca neden ağlatıyorsun kızı?” “Oğlum” der, “Bir şey demedim… Kızım anandır, istediğini yaparsın ama bana sorarsan bırak kalsın, burada gömülsün… Su çatlağını buldu.”
Sivaslı Amca’nın “Su çatlağını buldu” cümlesini bu günlerde daha iyi anlıyor insan. 7 senedir gelmeyen adaleti son yaşananlara baktığımızda yanlış yerde arıyoruz belki de. Seçilmişlere karşı bürokratik vesayet tarafından yapılmış bir darbe girişimine baktığımızda tekrardan gözden geçirmeliyiz belki de düşüncelerimizi.
Hunharca linç edilen Ahmet Kaya’nın “Kendine İyi Bak” şarkısında söylediği “Su akar yatağını bulur”cümlesindeki aynı haykırışı Hrant Dink’in Sivaslı Amca’yla yaşadığı anıda da bulabilirsiniz. Bu ülkede farklılıklara izin vermeyen, ülkenin tapusunun kendi ellerinde olduğunu zanneden zihniyetin bizden aldıkları ve almak istedikleri yanıbaşımızda duruyor.
Bugün Ahmet Kaya’yı linç edenler, Hrant Dink’i kalleşçe arkadan vuranlar tarihte hatırlanmayacak ama ne Ahmet Kaya ne de Hrant Dink tarih tarafından unutulacak. Onlar bu toplumun birleştiricisi, bu toplumun uyanış sembolleri olmaya devam edecekler.
Böylesine zamanlarda söylenecek çok fazla bir şey yok aslında. Bu ülkede 7 senedir bir adalet aranıyor. Öyle ya da böyle. “Bebekten katil yaratan” karanlık kimdir onun sorusu soruluyor. Hrant’ı arkadan kalleşçe vurmayı tezgahlayanlar sorgulanıyor toplum tarafından. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin Hrant Dink Davası’nda Türkiye’yi mahkum etmesinin sebebini istişare etmek gerekiyor belki de. Ya da başka bir şey. Çok önemi yok. Önemli olan ürkerek ama özgürce doğduğu topraklarda sıradan bir hayat süren bir insanın hakkı aranıyor. Çok fazla olmasa gerek bu.
Soru çok basit: “Hrant’ı kim öldürdü?” Bu sorunun cevabını verecek onurlu ve vicdanlı insanlar var bu ülkede. Çok konuştuk, çok değerlendirdik ve çok da soru sorduk. Şimdi ise dediğimiz gibi tek bir sorunun peşindeyiz.
Bugün Fuat Uğur’un Sivil Düşünce için kaleme almış olduğu Hrant Dink’le alakalı yazıyı okuyacaksınız.“Bebekten katil yaratan” bu karanlık yapının kim olduğunun şifreleri de bir bakıma o yazıda saklı.
Bugün Taksim’den Agos’a yürümek için 13.00’da yürüyüş düzenleyecek. 15.00’da ise Agos’un önünde olacak onbinler. Ben orada olamayacağım ama kalbim, vicdanım ve özlemim onlarla birlikte. Adalet istiyoruz. Sadece adalet.
Adalet gelene kadar da bu ülkenin tapusunu sadece kendi ellerinde olduklarını zannedenlere inat:“Hepimiz Hrant’ız Hepimiz Ermeni’yiz!”
Bıkmadan…
Usanmadan…
Adalet için.
Hrant için.