Kabataş görüntüleri
Militan gazetecilik, hedef gösteren gazetecilik, 'operasyoncu' gazetecilik mesleği yıpratıyor, mesleki yaşamımızı zorlaştırıyor.
Gazetecilik zor zamanlardan geçiyor. Kutuplaşmanın yeni rekorlara doğru tırmandığı günümüz koşullarında, mesleği az çok normal sayılabilecek bir şekilde sürdürebilmek, giderek daha güç hale geliyor.
Polis tarafından ve polis içindeki bir güç tarafından servis edildiği anlaşılan ‘tacize uğramış kadın’ görüntüleri karşısında; taraflar, ‘gerçeğe açılmak’ yerine, yeniden kendi pozisyonlarına çekilmiş durumdalar.
Böyle zamanlarda, insanlar gerçeği aramazlar. Kendileri nerede duruyorlarsa o yerin haklılığına ilişkin kanıt üretmeyi tercih ederler. Bu çerçevede, her şeyden önce, medya, bir araç olarak kullanılır. Bugün de böyle bir ‘kullanım’la yüz yüze olduğumuz, reddedilemez bir gerçek.
Sakin bir bakış açısıyla kendi farklılıklarımızı koruyarak, bu ülkede birlikte yaşamayı mümkün kılamaz mıyız? Bir tarafın diğerini yok ettiği siyasi mücadele biçimi, artık iyice geleneksel hale gelmiş durumda.
Ben kendi payıma, kimseyi düşmanlaştırmadan, kamplaşmayı kışkırtmadan gerçeği anlamayı seçmek istiyorum. Kutuplaştırıcı, ötekileştirici dil üzerinden, daha fazla ilerleyemeyiz.
‘Militanlaşmış gazeteciliğin’ yol açtığı tahribatı da daha net görebilmeliyiz. Hepimiz aynı gemideyiz. Her gerginlikte gençlerimizi yitirmenin acısını yaşıyoruz. Son 2 aylık ‘operasyon’ sürecinin yarattığı bilanço ortada.
Taciz iddiası
Kabataş’taki taciz iddiası hükümet çevreleri tarafından ilk ortaya atıldığı zaman da bu konunun bu kadar öne çıkarılmasından hoşlanmamıştım. Bir propaganda malzemesi haline dönüştürülmesinden rahatsızlık duymuştum.
Diyelim ki Gezi eylemlerine katılan bir grup insan, yolda rastladıkları bir kadına sataştılar, kötü şeyler yaptılar. Böyle olsa bile, Gezi eylemleriyle ilgili temel değerlendirmemi, tek bir olay üzerine kuramam.
Böylesine büyük kitlelerin gösteri yaptığı günlerde, çığrından çıkan davranışlar da görülür. Bunlar, eyleme katılan ‘büyük çoğunluğu’ ne oranda bağlar? O eyleme ilişkin ‘ana fotoğrafı’ sadece bu tür örnekler üzerinden okumak kabul edilebilir mi? Bu çapta bir eylemi analiz ederken yaşananların sadece tek bir katmanı üzerinden gitmek, dar bir bakış açısı değil midir?
Kabataş olayıyla ilgili iddialara en başından beri şüpheyle yaklaşıyorum, bir abartının söz konusu olduğunu tahmin ediyorum. Şimdi de polis tarafından servis edildiği anlaşılan son görüntülere, mesafeli yaklaşmayı tercih ediyorum. Böyle dönemlerde, servis edilen malzemelerin, kasıtlı ve yönlendirici amaçlar taşıma olasılığı elbette çok yüksektir. Sonuç olarak, Gezi eylemlerine ilişkin değerlendirmemizi, tek bir görüntünün gerçekliği/gerçekdışılığı üzerine kuramayız.
Gezi olayları
Gezi’de hükümetin; toplumun bir kesiminden gelen, çevre ve şehir konusundaki tepki ve eleştiriyi anlamakta geç kaldığını; hatta hâlâ tam olarak algılayamadığını düşünüyorum. O eylemin içindeki değişik siyasi eğilimleri ve toplumsal grupları toptancı bir değerlendirmeye tabi tutarak bir genel sonuç çıkarılmasının da yanlış olduğunu düşünüyorum.
Tabii hepsinden önemlisi Gezi eylemcilerine yönelik polis şiddetini onaylamak ve buna hükümetin gerekçe üretmesini kabul etmek mümkün değil.
Öte yandan, bu eylemlerin çevre ve şehir duyarlığından öteye geçerek, yer yer şiddet eylemlerine dönüşmesi ve bir başka noktaya kayması da ayrı bir çıkmaz.
Eylemin bir uzlaşmayla sonuçlanması ve buradan toplumsal yarar adına birçok kazanım elde edilmesi mümkündü. Hükümet de eylemciler de uzlaşmamayı tercih ederek, kamplaşmayı derinleştirdiler, kalıcı izler bırakacak acıların yaşanmasına neden oldular.
Biz gazetecilerin en azından yeniden bir ortak dil bulmak, karşılıklı konuşma ortamına zemin hazırlamak için daha özenli davranmamız gerekiyor.
Militan gazetecilik, hedef gösteren gazetecilik, ‘operasyoncu’ gazetecilik, bu mesleği çok yıprattığı gibi, mesleki yaşamımızı da zorlaştırıyor.
Bütün bunların bir çaresi var mı, onu da bilemiyorum.
Düşünelim diyorum.