Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

'Yasadışı' deliller bal gibi kullanılıyor

 Başbakanın çeşitli telefonlardan çeşitli kişilerle yaptığı telefon görüşmeleri hem kendisinin, hem de partisinin oldukça başını ağrıtıyor. İşin kötüsü başbakan, montaj olduğunu savunduğu bu kayıtların gerçekten montaj olduğunu ispatlayıp, kendisini temize çıkarmaya çalışmıyor. Bunun yerine sadece kanunların değil, Türkiye Cumhuriyeti’nin, bütün vatandaşların ve hatta insanlığın da binlerce yıllık geleneğinin gereği olarak, ortaya saçılan kötü kokuların peşine düşmesi gereken polis ve hukuk sistemlerini ortadan kaldırmaya yönelik hamleler yapıyor. Gerekçe olarak da “darbeyi önlüyoruz” diyor.

Aslında bu tabii başarıya götürecek bir yöntem. Çünkü sorunları çözmenin en iyi yolu, sorunu ortaya çıkaran, soruna neden olan unsurları ortadan kaldırmaktır, bunu herkes bilir. Başbakanın bakış açısından, sorunu yaratan polis ve hukukçular olduğu sürece, aldığı bu önlemler de anlamlı.

Tabii normalde hukukun ve güvenlik kuvvetlerinin kullanılması tercih edilir. Ama dünyada sorunlarını Türkiye’deki iktidar gibi çözmüş olanlar ve böyle çözmeye devam edenler de var. Hatta bunun “Avrupaî” bir yöntem olduğunu bile iddia etmek mümkün. Örneğin, İtalyan mafyası. Onlar da işlerini yasallaştırmak yerine polis ve hukukçuları ortadan kaldırmayı tercih eder.

Tabii Ankara’ya hükmedenler mafya gibi bu insanları öldürmüyor, “sadece” sürüyor. Dolayısıyla bu önlem tek başına yetersiz kalıyor. Kaldı ki, başbakanın söylemlerinden, kayıtların en azından bir kısmının gerçek olduğu anlaşılıyor. Yoksa Erdoğan, “başbakanın telefonunu bile dinlemişler” diye dert yanmazdı herhalde.

İşte bunun için olacak, şimdi de bu kayıtların yasadışı yollardan elde edildiği ve bu nedenle mahkemelerde kullanılamayacağı fikrini ortaya atıyor ve gazetecilik yerine hükümet propagandası yapan medyaya pompalıyorlar.

AKP’yi değilse de, başbakanı ne pahasına olursa olsun korumaya yeminli olanların ortaya attığı bu tez, önümüzdeki aylarda çok tartışılacak kuşkusuz. Özellikle başlamış hukuki süreçlerin ceza davalarına dönüşmeye başlayacağı günlerde bu tartışma daha da öne çıkacak.

Başbakanın yandaş, yalaka ve danışmanlarının bu türden her tartışmada, “efendim, Avrupa’da uygulama şöyle, efendim, inanın, yaptıklarımız sadece AB’ye uyum çerçevesinde yapılması gereken şeyler” türünden demagojilere sık sık sarıldığını biliyorum. Bu nedenle, daha bu gevezelikler başlamadan, en azından, Almanya’dan, hukuki esası bizimkine çok benzeyen bir örneği paylaşmak istiyorum.

2006 yılı Ocak ayında Almanya’da bir haber patladı ve gündemin birinci sırasına yerleşti. Almanya’da vergi kaçıranların “cennet”lerinden biri olan Liechtenstein’daki bir bankanın eski bir çalışanı Alman gizli servisi BND’ye, vergiden kaçırıp o bankaya parasını yatıran 800 Alman vatandaşının bir listesini içeren bir CD satmıştı.

Bunu 2010 yılı Şubat ayında bir diğer “vergi kaçakçısı cenneti” İsviçre’deki Credit Suisse’in kayıtlarını içeren bir CD ve aynı yılın Ekim ayında yine İsviçre’de, bu kez Julius Baer’in kayıtlarını içeren bir başka CD izledi. Alman makamları, sadece Credit Suisse’teki kayıtları ele geçirmek için tam 2,5 milyon Euro ödedi. Oysa CD’ler bu bankalardan düpedüz çalınmış, Almanya’nın 2,5 milyon Euro’sunu alanlar da düpedüz hırsızdı. Yani bu kayıtlar yasadışı yollardan elde edilmişti.

Alman maliyesi bu tür CD’leri satın almaya devam etti, hâlâ da ediyor. Bu bilgiler temelinde mahkûm olanlar da var. Bunların en ünlüsü, Alman posta şirketinin eski müdürü Klaus Zumwinkel.

2008 yılında Alman savcılar, öyle Başbakanın oğlunun, “çekirdek parası niyetine kullanırız” düşüncesiyle elden çıkarmakta tereddüt ettiği 30 milyon Euro falan değil, sadece 1 milyon Euro vergi kaçırdığı kuşkusuyla Zumwinkel’in evinde ve ofisinde arama yaptı. Arama kararı, Liechtenstein’dan satın alınan CD’lerde adının geçmesi nedeniyle alınmıştı. Hakkında çıkarılan tutuklama kararından ise Zumwinkel ancak dört milyon Euro kefalet ödeyerek kurtuldu.

Alman menecer, 26 Ocak 2009 tarihinde, Bochum Eyalet Mahkemesi’ne bağlı 12. Ceza Mahkemesi’nin kararıyla vergi kaçırmak suçundan iki yıl hapis cezası aldı. Zumwinkel bir milyon Euro ödemeyi kabul ettiği için, mahkeme hapis yatmasına gerek olmadığına hükmetti.

Fakat, tabii, Almanya’da asıl tartışılan, hırsızların çaldığı malzemenin, devletin soruşturmalarında ve mahkemelerde delil olarak kullanılmasının mümkün olup olmadığıydı. Uzun tartışmalar ve devletin bu CD’leri kullanmakta ısrarlı olması nedeniyle konu Anayasa Mahkemesi’ne kadar taşındı.

29 Kasım 2010’da Alman Anayasa Mahkemesi son kararı verdi. (Dosya no.: 2 BvR 2101/09) Bu karara göre, Alman yetkililer ceza soruşturma ve davalarında, yasadışı yollardan edinilmiş olsalar dahi, CD’leri kullanma hakkına sahipti. Çünkü bunları kullanarak suç işleyen onlar değildi. Suçu işleyen bir yandan vergi kaçıranlar, diğer yandan da bu bilgileri çalanlardı.

Mehkemenin gerekçesi de ilginç. Buna göre, “ceza mahkemeleri tüzüğü gerçeğe ‘her ne pahasına olursa olsun’ ulaşılmasını” öngörmüyordu. “Ancak”, diyordu Alman Anayasa Mahkemesi, “bir hukuk devleti ancak suçluların kovuşturulması, mahkûm edilmesi ve hak ettikleri cezayı çekmeleri için gereken önlemlerin alınması sayesinde hukuk devleti olabilir.” Yani, bu CD’lerin satın alınması, suçluların “kovuşturulması, mahkûm edilmesi ve hak ettikleri cezayı çekmeleri için gereken” bir önlemdi.

Almanya’da bu karara rağmen itirazlar devam etti. Ama mahkemeler hep aynı karara vardı. En son olarak da 23 Şubat 2014 tarihinde Rheinland-Pfalz (eyaleti) Anayasa Mahkemesi bu tür CD’lerin kullanılmaya devam edilebileceğine karar verdi. Mahkemenin başkanı Lars Brocker’in açıkladığı gerekçe yine aynıydı, hatta bir adım ileri de gidiyordu: “CD’lerin satın alınması yasalara aykırı bile olmuş olsa, bu durum otomatik olarak, elde edilen verilerin kullanılamayacağı anlamına gelmez.”

Bu süreç Almanya’ya çok şey kazandırdı. Sadece, her yıl paşa paşa vergilerini son kuruşuna kadar ödeyen namuslu Alman vatandaşlarının hukuk devletine güvenini güçlendirmekle kalmadı. CD’lerden adının çıkabileceğinden korkan vergi kaçakçıları da kendilerini ihbar edip, indirimli cezalardan yararlanma yoluna gitmeye başladı. Alman maliyesi, 2010 yılında bir CD’nin satın alındığının duyulmasından sonra günde ortalama 120 kişinin vergi kaçırdığını itiraf ettiğini belirtiyor. Bunun Alman bütçesine katkısı ise, o yıl 500 milyon Euro oldu.

Tabii bütün bu anlattıklarım, yasadışı yollardan elde edilen delillerin her hâl ve durumda işe yaradığı anlamına da gelmiyor. Alman makamları sadece bu kayıtlar temelinde mahkûm olanların sayısının çok az olduğunu da vurguluyor. Çünkü kaydın gerçek olup olmadığının da saptanması gerekiyor. Bunu mahkemeler yapıyor. Polis ve savcılıklar ise, doğrulukları henüz kanıtlanmamış olsa bile kayıtları soruşturmalarında kullanabiliyor.

Almanya’dan verdiğim bu örnek, sadece AB’de bu gibi durumlarda genel eğilimin ne olduğunu göstermek için. Türkiye’de buna belki gerek bile kalmayabilir. Çünkü bazı kayıtların yasadışı değil, tamamen yasal yollardan elde edildiği biliniyor. Her halukârda, başbakanı da, hükümeti de, yurt dışında Türkiye’nin imajını da kurtarmak için kullanılabilecek tek bir yöntem var. O da seçim falan değil, gerekiyorsa suçunu itiraf edenlere ceza indirimi vermek ya da affetmek pahasına da olsa, hukuk devletinin işlemesini sağlamak.

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’