Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Tırmanan şiddet dili

 Türkiye, Başbakan'a bir kredi tanıyor: Operasyonculara, devirmecilere, 'okumuş' ve 'seçkin'lere karşı...

Türkiye, büyük bir krizin, yıkıcı bir operasyonun eşiğinden döndü. Toplumun genel ortalaması; darbecilerin, devirmecilerin hesaplarını bir kez daha bozarken bütün partilere mesajlar verdi. Sonuç olarak, genel halk sigortası, 'arabanın devrilmesini' önledi ve yeni bir 'denge çizgisi' oluştu.

Krizin atlatılmasında; Kürtlerin, Öcalan’ın önemli rolünü de teslim etmeliyiz. Onlar, 'yangına benzin dökme'yerek, siyasetin sağduyulu aktörleri olarak dikkat çektiler. 'Çözüm süreci'ni güçlendiren bir yerde durdular. Oylarını da arttırdılar.

Seçimin iki galibi, AK Parti ve BDP/HDP oldu. Daha açıkça söylemek gerekirse siyaset kazandı; 'komploculuk' ve 'dizayn', prim yapmadı.

Tamir zamanı
Şimdi, tamir zamanı. Özellikle son dönemde, iç ve dış siyasette, büyük bir gerilim, şiddet dili, 'öldürücü darbe vurma aşkı' öne çıkmaya başlamış durumda.

Başbakan’ın seçim gecesi yaptığı 'balkon konuşması', muhalefetten eleştiriler aldı. Erdoğan, seçim kampanyasında kullandığı dili, zafer gecesinde de tekrar etti. Başbakan’ın 'iç gerilimi tırmandırma' stratejisi, en azından şimdilik, sandıkta sonuç getiriyor olsa da siyasetin, bu sıkleti, uzun süre kaldırması mümkün değil.

İlk geceki konuşmayı, Başbakan’ın son aylardaki psikolojisi üzerinden değerlendirebiliriz. Ama bu, uzun vadede sürdürülebilirliği olan bir siyaset değil. Toplumun ciddi bir kesimi; Başbakan’ın diline, tarzına 'aşırı tepki' içinde. Evet, son aylarda Başbakan, çok ağır suçlamalarla yüz yüze geldi. Düne kadar ittifak ettiği bir gücün, belaltı vuruşlarıyla karşılaştı. Dört bakan, yolsuzluk suçlamalarıyla istifa etmek zorunda kaldı. Bunların psikolojik bilançosunu iyi analiz etmek gerekse de şu noktada, artık, sakinliğin önemine de vurgu yapmak şart.

Toplum gerilim mi istiyor?
Türkiye, Başbakan’a bir kredi tanıyor: Operasyonculara, devirmecilere, 'okumuş' ve 'seçkin'lere karşı; onun yanında durduğunu belli ediyor. Ancak, bu; halkın, kavga istediği, sokakta gerilim hissetmek istediği, 'normal yaşam akışı'ndan vazgeçme eğilimi gösterdiği anlamına gelmiyor.

Önümüzde, iki seçim var. Özellikle dört ay sonra yapılacak Cumhurbaşkanlığı seçimi açısından, karar günlerinin içindeyiz. Başbakan, muhtemelen, önümüzdeki günlerde, Cumhurbaşkanlığı’nın 'en iddialı' adayı olmaya doğru, adım adım ilerlemek isteyecek.

Cumhurbaşkanlığı, 'devletin başı' anlamına gelen, tüm toplumu temsil etme özelliğine sahip bir konum. Başbakan’ın, artık, şiddet ve kavga diliyle siyaset yapmayı bırakması, bu nedenle de önem kazanıyor.

Dünkü konuşmasına bakınca, Kılıçdaroğlu’nun da tırmanışı sürdürmeye niyetli olduğu görülüyor. "Hırsızdan cumhurbaşkanı olamaz" diyerek, çok yüksek perdeden konuşuyor. Tabii, kimin Cumhurbaşkanlığı’na aday olabileceğini, Kılıçdaroğlu değil, hukuk belirleyecek. 
Kendime, zaman zaman, "Bu kadar sert bir dille işler yürümez" diyorum. Sonra siyasetin aktörlerine bakıyorum... Hiç ders çıkarılmamışçasına, aynı itici şiddet dili sürüyor. İki taraf da öteki tarafın tarzını gerekçe göstererek, kendisini haklı çıkarmaya çalışıyor.

Ben, "Başbakan, daha barışçı bir dili tercih etse, toplumda daha fazla karşılık bulabilir" diye düşünsem de Başbakan, tırmandırdığı dili sürdürmekte ısrarcı. Kılıçdaroğlu da çok farklı bir yaklaşımda değil. "Onların bir bildiği vardır" diye düşünmek de mümkün. "Ellerinde kamuoyu tepkilerini ölçen araştırmalar var, onlara bakarak konuşuyorlar herhalde" gibi bir çıkarım yapılabilir mesela. 

Tabii, muhalefetin tercihini anlamlandırmak ve neyi hedeflediğini anlamak, biraz daha zor. Sonuç olarak, onca 'çıldırtıcı' vuruşlara, Meclis grubunda tape yayımlamaya kadar varan provokatif gösterilere rağmen, bir 'netice' oluşmadı.

Yenilenlerin, neden yenildikleri üzerine, biraz daha fazla kafa yormalarında yarar var. Kazananlar ise bence, başarıyı kalıcılaştırabilmek adına, bir tutum değişikliğine gidebilirler, gitmeliler.

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’