CHP'li yakınlarıma ve dostlarıma!
2002 seçimlerinde AK Parti iktidar değildi. Bu tercih bir çıkar tercihi değil, bir toplumsal tercihti.
CHP’liler! CHP’ye gönül verenler! CHP’yi öne sürerek Erdoğan’ı devireceğini düşünen 'paralel yapı'nın ustaları! Gerçeği kabul edin. Sonuç ortada. Geriye dönüş mümkün değil. Bu sonuç, bir dönemin sona erdiğine de işaret ediyor.
Seçim dışındaki yöntemlerle, siyaset dışındaki araçlarla, siyaseti yönetme dönemi artık bitti. "Batı seni istemiyor, onun için bittin" demenin de zamanı geçti. "Seni demokratik olmayan yollarla devireceğiz" sözlerinin de anlamı kalmadı. Seçmenin iradesine demokratik olmayan yollarla ipotek koymayı, onu küçümsemeyi toptan unutmamız gerekiyor.
Aslında bütün bunları anlamak için 30 Mart gecesini beklemek gerekmiyordu. Türkiye’nin ezici çoğunluğu, 2002 seçimlerinden bu yana, gerçekleşen 7 seçimde de tercihini belirtmişti. Neydi bu tercih? Seçmenin ülkeyi yönetecek olanı seçme hakkına saygı gösterilmesi.
Ben CHP’li bir ailenin çocuğuyum. Uzun yıllar bir CHP’li gibi düşündüm ve öyle yaşadım. Oradaki ruh halini iyi anlıyorum, yorumlayabiliyorum.
'Halk cahil'
27 Mayıs 1960 askeri darbesinin hemen ardından, yeni anayasa hazırlamak için bir grup profesör bir araya gelmişti. Yapılan önerilerden birisi neydi biliyor musunuz? Ortaokul mezunu olmayanlar oy kullanmasın! 54 yıl öncenin Türkiyesi’ndeki eğitimli insan durumunu da dikkate alırsanız, oy vereceklerin sayısının ne kadar sınırlı olacağını artık siz değerlendirin. Yani muhterem profesör, "halk oy vermesin" demek istiyor, bunu anayasal bir koşul haline getirmeyi öneriyordu.
Bu zihniyet, her kritik dönemde kendini bir şekilde duyurdu. Son yıllarda "Dağdaki çobanla benim oyum aynı sayılıyor, bu olur mu" diyenleri de gördük.
Şimdi de benzer bir ruh halini yine gözlüyorum. "Bu cahil halkla bir yere varamayız, demokrasi bize göre değil" diye düşünenlerle tartışmayı sürdürüyorum. Biraz kabullenir gibi oluyorlar. Seçim dönemine gelince yeniden umutlanıyorlar, çok yüksek oy alabileceklerini sanıyorlar. Ancak, tutumlarını değiştirmedikleri için yeniden kaybedince, kabahati seçmende bulmayı sürdürüyorlar.
Böyle bir dünya görüşüne sahip olanlar, benim çevremde varlar, birçoğu benim yakınlarım ve dostlarım. Bana kızıyorlar. Bazen öfkeli tepkilerine muhatap oluyorum.
Laiklik önemli
Ben onlara kızmıyorum. Artık toplumu anlamalarını diliyorum. Halkın çoğunluğunun tercihlerinin esiri olmasınlar, buna saygı gösteririm. Kendi değerlerine sahip çıksınlar buna da itirazım yok.
Örneğin çok duyarlı oldukları laiklik önemli. Tabii ki dindarları yasaklayan bir noktaya sürüklememek kaydıyla. Seküler bir yaşam tarzını koruma endişesini, istediği gibi eğlenebilme hakkını ben de ciddiye alıyorum. Bu hakkımıza hep birlikte sahip çıkalım. Ama yasakçılıktan uzak bir anlayış içinde.
Otoriter ve yasakçı anlayışlarla yönetilmeye de karşı duralım...
Ama bu ülkenin kimler tarafından, nasıl yönetileceğine ilişkin, hükmedici ve kibirli tavır terk edilmeli. Çünkü bu tavır, karşı tarafı olumsuz yönde etkiliyor, intikamcı eğilimleri körüklüyor.
Her seçimden sonra benzer bir ruh hali egemen oluyor. Şimdi buna, 'sandıkları kaçırıyorlar', 'oy pusulalarını yakıyorlar' iddiaları eklendi. Yenilginin gerekçesine bunlar da ilave edilince öfkeler körükleniyor, hayal kırıklıkları kışkırtılıyor.
Halbuki halkın eğilimlerini ve tercihlerini anlamaya çalışmak o kadar zor değil. Bütün mesele bunu kabullenmeye karar vermek.
Bu toplumun önemli bir çoğunluğuna, bu toplumun siyasi tercihlerine saygı duyulacağını seçmen kitlesine hissettirmek gerekiyor.
Halkın sadaka ile görüş değiştirebileceğine, fasulye, kömür yardımı nedeniyle iktidar partisini tercih ettiğine inanmak ve bunu bir toplumu açıklamak için tayin edici bir veri gibi kabullenmek yanıltıcıdır.
2002 yılındaki seçimlerde AK Parti iktidar partisi değildi. Bu nedenle bu tercih bir çıkar tercihi değil, bir toplumsal tercihti. Bir menfaat yoktu yani.
Türkiye değişiyor. CHP de değişebilir, umudumu yitirmek istemiyorum.