Berlusconi ve Erdoğan
Bir haber var önümde.
Başlık:
“Başbakan: Millet kendi başkanını seçecek”
Başbakan’dan kestedilen tabii Recep Tayyip Erdoğan.
Kendisini de ağır bir kuşku altında bırakan ailesi, bakanları ve onların çocukları hakkındaki yolsuzluk iddiaları sanki hiç yokmuş gibi yaparak bugüne kadar gelen Erdoğan...
Seçim başarılarının, kendisini temize çıkaracağını sanan Erdoğan...
Oysa seçimler bir politikacının iktidar olup olmayacağını belirler.
Adi bir suç iddiasının ele alınacağı yer ise mahkemelerdir.
Hergün ve her yerde kükreyen Erdoğan, mahkemelerden nedense çekiniyor.
Onların çalışmasını güçleştiren yasaları yıldırım hızıyla çıkarıyor.
Nedense bunların hepsini de, kendisi hakkındaki iddialar ortaya çıktığından beri yapıyor.
Gerekçesi: “Bana hukuk yoluyla darbe yapmak istediler...”
Erdoğan, seçmenlerin arkasına saklanmak istiyor.
Bu hesap Bağdat’tan olmasa da, birgün döner.
Başka yolu yok.
Bunu, Avrupa’daki bir başka siyasinin macerası da kanıtlıyor.
İki vaka arasındaki benzerlikler büyük.
Erdoğan’ın da iyi ahbabı olduğu bilinen eski İtalya Başbakanı Silvio Berlusconi’den söz ediyorum.
Silvio Berlusconi daha iktidara gelmeden önce İtalyan medyasını büyük ölçüde kontrol ediyordu.
Başbakan olduktan sonra bu kontrolü daha da genişletti.
Pravdalaşmış medyanın yardımı ve Erdoğan’ınkine benzer bir popülist söylemle girdiği seçimlerde hemen hemen hep başarılı oldu.
İlk kazandığı seçim 1994 yılındaydı.
Faşist ve milliyetçilerin katılımıyla kurduğu bir koalisyon, oyların sadece yüzde 21’ini alarak iktidara geldi ama ömrü uzun olmadı.
Aynı yılın sonunda koalisyon dağılınca Berlusconi de koltuğundan oldu.
Ama onun planları uzun vadeliydi.
2001 yılında benzer bir koalisyonla, fakat bu defa oyların yüzde 45’ini alarak iktidar oldu.
Karşısındaki muhalefet Türkiye’dekinin tersine çok dağınık değildi.
Özellikle İtalyan solu, gerçek bir soldu ve oy almak için her yola gelen CHP’ye hiç benzemiyordu.
Yine de popülizme yenildi ve yüzde 43’te kaldı.
Berlusconi, tıpkı AKP gibi neo-liberal politikalar izledi.
Verdiği sözlerin büyük kısmını tutmadı ama “bitmeyen bir mucize” yarattığı iddiasını ortaya attı.
Bunu Berlusconi medyası da devamlı pompaladı.
2006 seçimini buna rağmen 22 bin 500 oy farkla kaybeden Berlusconi, kısa bir süre sonra bu defa sol koalisyonun dağılmasıyla tekrar başa geçti.
2008 yılında yapılan seçimde oylarını bir kez daha arttırdı ve yüzde 46,4’ü buldu.
2011 yılına kadar herşey yolunda gitti ama koalisyon ortakları istifa etmesini talep edince yapacak birşeyi kalmadı ve koltuğu tekrar bıraktı.
Şimdilik son siyasi mücadelesini 2013 yılında verdi Berlusconi.
2013 seçiminde koalisyonu kendisine destek vermeyince oyları yüzde 29’da kaldı ve hükümetten uzaklaştırıldı.
Buraya kadar anlattıklarımda Berlusconi ile Erdoğan arasında sağ bir koalisyonun başında olmaları (AKP artık çeşitli muhafazakâr grupların bir koalisyonu), popülizmleri, seçimleri hep yüzde 50’ye yakın oranlarla kazanmaları, medyayı kontrol altında tutmaları ve siyasi mücadeleyi hiç geri adım atmadan ve büyük bir inat ve sabırla yürütmeleri dışında bir benzerlik yok.
Oysa benzerlikler bununla sınırlı değil.
Berlusconi, iktidarı süresince ağır yolsuzluk suçlamalarıyla karşı karşıya kaldı.
Aslında sadece yolsuzluk da değil.
Kendisine yöneltilen tüm iddalar şunlar:
Makamını kötüye kullanmak, rakiplerini karalamak, şantaj, cinsel taciz, yalan ifade vermek, mafyayla anlaşmak, bilanço hilekârlığı, zimmetine para geçirmek, para yıkamak, vergi kaçırmak, yolsuzluk ve rüşvet almak.
Bu nedenle devamlı mahkemelerle kavgalı olan Berlusconi, bu kavgalarda çözümü her zaman meclisteki çoğunluğunu kullanarak yasaları değiştirmekte buldu.
Kâh kendisine yöneltilen suçlarda zaman aşımını öne aldı, kâh kendisi aleyhine suçlamaları yapanların hukuken bu suçlamaları yapma yetkisini elinden aldı, kâh kendine af çıkarttı.
12 Kasım 2004 tarihinde Berlusconi, “bu, gururla direndiğim bir hukuki takibattır ve bu direnişimin ve özverimin İtalyanların daha adil ve daha etkin bir hukuk sistemine kavuşmasını sağlaması gururumu daha da arttırıyor” dedi.
2008 yılında iktidar koltuğuna yeniden oturduğunda, bu defa da mahkemeleri “kanser tümörü”ne benzetti ve hukukçuları “çılgınca ve temelsiz suçlamalarla hükümetinin altını oymak”la suçladı.
Aynı konuşmada, “789 savcı ve hukukçunun, İtalyan halkının oylarını geçersiz kılmak amacıyla” kendisiyle uğraştığını öne sürdü.
İlk yolsuzluk iddiaları ki, bunlar kısmen kanıtlanıp mahkûmiyetle sonuçlandı, 1994 yılına kadar geri gidiyor.
Yıllarca hakkındaki iddiaların araştırılmasını da, ortaya çıkan yolsuzluklarının mahkemede ele alınmasını da meclisteki çoğunluğunu ve medyadaki yalakalarını kullanarak engelleyen Berlusconi, nihayet geçtiğimiz yıl dört yıl hapis cezasına çarptırıldı.
Mecliste yaptığı son girişim de sonuç vermeyince, Berlusconi’nin (bu arada bir yıla indirilmiş) hapis cezasını çekmesi kesinleşti.
Fakat o hapis cezası da, “bir yıl ücretsiz olarak kamu hizmeti yapma” şekline dönüştürüldü.
Hepsi, Berlusconi’nin siyaseti kullanarak elde ettiği “başarılar”.
Bugün artık İtalyanların çoğunluğu için Berlusconi gibi bir politikacının ülkelerini yıllarca yönetmiş olması büyük bir utanç kaynağı.
Türkiye’nin başındaki “2. Berlusconi”nin de hakkındaki iddiaların kovuşturulmasından seçmenleri alet ederek kaçınmaya çalışması, ülkenin uzun yıllarını alacağa benziyor.
Bu yönde oluşturulan son stratejinin, “aslında AKP içinde bile herkesin istemediği” iddia edilen başkanlık sistemine allem edip, kallem edip geçmek ve işi yokuşa sürmek olduğu anlaşılıyor.
Fakat Erdoğan’ın tarihe “Türkiye’yi demokratikleştiren lider” olarak değil de, Berlusconi gibi, “paçasını kurtarmak için bir türlü gitmek bilmeyen bir hacıyatmaz” olarak geçeceği, bugünden belli.