Haddimizi bilelim
Birkaç gün önce, yanılmıyorsam Facebook’ta, bir süre öncesine kadar AKP’li olan bir tanıdığımın gönderdiği, “artık dayanamıyorum bu ülkede olup bitenlere. Başka bir yere gitmek istiyorum” türünden bir ileti gördüm.
Doğrusu beni rahatlattı bu okuduklarım.
Çünkü ben, yurt dışından baktığım halde, Türkiye’de olup bitenlere yavaş yavaş dayanamaz hale geldim.
Bu duyguyu besleyen, AKP’ye yalaklık yapan bazı meslekdaşlarımın sandığı gibi Beyaz Türk olmakla ilgisi de yok.
Zaten bu hastalığın semptomları bende yok.
Mesele daha çok, eline güç geçirmiş Beyaz Müslümanların, benim gibi Müslüman olmayanlara dahi, “yahu, bunun İslam’da da yeri yok ki” dedirtecek kadar kendi şahsi çıkarlarına yönelik, tamamen keyfi işler yapması, bunu kabul ettirmek için kendi çıkardıkları yasaları bile, eğip bükmek de değil, düpedüz bypass etmesi ve birileri karşı çıkınca da mağdur rolüne soyunmasında.
Tartışma başlayınca da insanları aptal yerine koyan, vurdumduymaz açıklamalar yapıyorlar.
Anayasa Mahkemesi Başkanı Haşim Kılıç, bu kurumun kuruluşunun yıldönümü nedeniyle düzenlenen bir toplantıda, başında olduğu mahkemeye ve genelde hukuk düzenine yönelik son aylarda yapılan uygulamalarda gördüğü yanlışları sert bir dille eleştirince gelen tepkilere bakın.
Mesela, genellikle aklı başında konuşan ama arada bir şaşırdığını bildiğimiz Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç, "bazı cümleler var ki doğrudan Sayın Başbakanımızı, hükümetimizi hedef alan cümlelerdir, bunlara müstahak değiliz" dedi.
Evet, Kılıç’ın konuşması çok sertti ama acaba Erdoğan ondan kısa süre önce, "Anayasa kurumu çıkıyor milletin haklarını savunacağı yerde uluslararası şirketlerin ticari hukukunu savunuyor. Herkes konumunu bilecek, sınırlarını bilecek. Yüzlerce dosya beklerken, bunu acele acele karara bağlamak kendilerini birinci mahkeme yerine koymak millete yapılmış haksızlıktır. HSYK kararıyla ilgili böyle bir karar alınmıştır. Herkes yetkisini bilmeli. Siyaset yapmak isteyen cübbesini çıkarır siyasetini yapar" dediğinde, bu sözler sert değil miydi?
Kılıç, benim de siyasi bakımdan kendimi pek yakın hissetmediğim bir kişi olsa da, bu laflara müstahak mıydı? (Doğru mu, yanlış mı, bilmem, ama birkaç gün önce yine AKP yanlısı bir matbaa ürününde Haşim Kılıç’ın aslında İBDA-C’ci olduğu iddia ediliyordu.)
Arınç ekliyor:
"Bence o Anayasa Mahkemesi Başkanı sıfatıyla değil egosu incinmiş ve siyaset tarafından örselendiği için buna tepki göstermek isteyen bir kişi olarak konuşmasını yapmıştır.”
“Burası bir yüksek yargı kurumudur ve her şeyin üstünde tartışılmaması, siyasetle karşı karşıya gelmemesi, birbirlerini hedef almaması, siyasetçilerin yapacağı veya sivil kişilerin yapacağı eleştiriler olursa bunları da mahkeme olarak yargı kapsamı içerisinde değerlendirmesi gerekirdi.”
Yani hükümetin başında olan kişi yüksek yargıya, “senin kararlarına saygı duymuyorum” diyecek, “herkes yetkisini bilmeli” diye “haddini bildirecek”, bu lafları ederken ifade hakkının arkasına saklanacak, ama o yüksek yargının başındaki kişi siyasetle karşı karşıya gelmeyecek, ifade hakkından yoksun olacak.
Bu bir boksörü ringe elleri kelepçeli çıkarmaya benziyor.
Kim yaptırır bunu kendine?
Yine başbakan yardımcısı sıfatı taşıyan bir başka şahıs, “millet iradesinin ve TBMM'nin üzerinde hiçbir güç olamaz. Millet iradesini hiçe sayan 27 Nisan'ın apoletli bildirisine karşı durduğumuz gibi 25 Nisan'ın cübbeli bildirisine de karşı çıktık” demiş.
Adı Emrullah İşler olan bu şahıs okula nerede gitti bilmiyorum, ama herhalde Türkiye’de değil.
Çünkü benim Türkiye’de gittiğim okullarda, yanılmıyorsam yurttaşlık bilgisi dersinde kuvvetler ayrılığı anlatılıyordu.
Bir başbakanın, kendi istediklerini desteklemiyor diye yargıyı darbecilikle suçlamasının mümkün olmadığını ben o derslerde, orta okulda öğrendim.
Nitekim, yargının da, mesela TBMM’yi, “benim kararlarımı dayandırdığım yasaları değiştiriyorsun” diyerek, darbe yapmakla suçlaması mümkün değil.
“Emrullah Bey orta okula gitmedi mi acaba” sorusu ister istemez aklıma geliyor.
Gittiyse de, herhalde arka sıralarda oturan haylazlardandı, dersi dinlemedi.
Bir de bazı meslekdaşlarımız var.
Biri, “had bildirme dönemi kapandı” diyor.
O arkadaşın gözüne gözlük lâzım anlaşılan, çünkü bu ülkede uzun süredir her önüne gelene saygı sınırlarını zorlayarak falan değil, o sınırı binlerce ışık yılı ardında bırakacak bir terbiyesizlikle had bildiriliyor.
Had bildiren hep Erdoğan.
Google’ı şöyle bir taradım da, bu had bildirme meselesinin aslında daha da eskiye dayandığını gördüm.
Daha 2012 yılı Temmuz ayında Erdoğan AKP’nin İstanbul İl Örgütü’nün çıkardığı bir bültenin deyimiyle, Erzurum’da “Selahaddin Eyyubi’nin torunlarına seslenirken”, Suriye’den söz etmiş ve “Türkiye’ye hukuksuz olarak saldıran herkese haddini bildireceklerini” belirtmiş.
Gerçi bu arada ülkede pek hukuk da bırakmadı ama yine de dikkatli olmak lâzım.
Egosu incinmiş, karizması ses kayıtlarıyla (Türkiye’de herhalde İngilizce’den bozma bir deyimle tape deniyor) çizilmiş, fakat yüzde 45 oranında oy aldığı için iyice şımarmış bir başbakan çareyi had bildirmekte buluyor.
Buraya kadar saydıklarım, Türkiye’de olup bitenlere dayanamamak için yeterli aslında.
Ama dayanmak zorundayız.
Çünkü daha da büyük bir tehlike kapıda bekliyor.
Son aylarda had bildirme olaylarının sıklaşmasının bir nedeni de, yukarıda belirttiğim kuvvetler ayrılığı ilkesinin bu şımarık başbakanın hiç işine gelmemesinden kaynaklanıyor.
Yasayla kendisi kadar güçlü bir kurum yaratılmış olması onu asıl istediğini yapmaktan alıkoyuyor.
Aklına koyduğunu yasalara rağmen ve gerekirse muhaliflerinin haddini bildirerek (ve gerekirse gaz bombalarıyla ya da yasaklarla) mutlaka gerçekleştirmeye iman etmiş bir başbakan var ortada.
Bu başbakan ile etrafındaki yalakalar, Türkiye’ye başkanlık sistemi getirmeye kararlı görünüyor.
Bunu Türkiye’de yaşayan vatandaşlara anlatmak için de, “ABD’de de, başka Batı ülkelerinde de uygulanıyor” lafları ediyorlar.
Oysa konunun uzmanları oralarda bu sistemin “sert kuvvetler ayrılığı” adını verdikleri bir siyasi yapıyla uygulandığını ve bunun olmadığı koşullarda başkanlık sisteminin bir diktatörlüğe dönüşmesinin kaçınılmaz olduğunu vurguluyor.
Türkiye’de kuvvetler ayrılığı daha başkanlık sistemi gelmeden paçavraya çevrildi halbuki.
Anlaşılan AKP’deki beyler, Erdoğan’a yıllardır “diktatör” deyip duran CHP Genel Başkanı Kılıçdaroğlu’nu sonradan haklı çıkarmaya çalışıyor.
Eğer hadlerini bilmezlerse ki, hiç de öyle görünmüyorlar, başarılı da olacaklar.