Aziz Yıldırım'ın gözyaşları
Burası Türkiye. Başarı, bedeller ödenmeden kazanılmıyor. Şampiyonluk sana kutlu olsun Aziz Yıldırım.
Türkiye, dün Fenerbahçeli’ydi. Ben ezelden Fenerbahçeli’yim. Akşam üzeri Bağdat Caddesi’ne indim. Her taraf sarı lacivert bayraklarla kaplanmıştı. Tam bir şampiyonluk şöleni. Fener’e yakıştı.
Akşamın hoş olan tarafı, erkek taraftarların kapı dışında kalmasıydı. Taraftarlık yapma şansı, bayrakları sallama şansı kadınlara kalmıştı. Erkekler istedikleri gibi bağıramadılar. Yani küfür de edemediler.
Dün, tam anlamıyla barışçı, güzel ve hak edilmiş bir şampiyonluk yaşandı. Bu takıma olmadık komplolar kurulmuş, Avrupa kupalarından dışlanmış, tam anlamıyla bir çökertme planı uygulanmıştı.
Dava, 'örgütlü suç'tan açıldı. Yalnızca şike iddiası olsa; bu kadar ağır bir yargılama yapılmaz, yöneticiler tutuklanmazdı. Kimse, Fener’e yapılan operasyonunun, 'şikeyi ortaya çıkarmak' amacıyla yapıldığını iddia etmesin. Bu konuyu, davanın ilk açıldığı dönemden beri, köşemde işliyorum. O günlerden beri; 'operasyoncular' olarak tanımladığım paralel yapının oynadığı rolü, vurgulamaya çalışıyorum. Bugün ortaya çıkanyeni bilgi ve belgelerle birlikte; Fener’in bir 'operasyon' yoluyla çökertilmek istendiği, giderek netleşiyor. Şunu anlıyoruz: Bir şekilde, birileri, kulübe el koymak istiyordu.
Aziz Yıldırım önderliğinde Fenerliler; bu operasyona direndiler. Ağır yaralar oluştu. Takım, siyasi ve psikolojik baskıyla çökertilmeye çalışıldı. Daha da ötesi, teslim alınmaya çalışıldı. Avrupa Kupaları’nın kapısı kapandı. Gelir kaynakları kurutulmak istendi. Tam bir insafsızlık sarmalında, çıkış yollarının önü kesildi.
Dün akşamki muhteşem şampiyonluk kutlamasını izlerken, bu tezgâhın boşa çıkarılmış olduğunu, daha yoğun bir şekilde hissettim. Evet, kulüp büyük maddi ve manevi zarara uğratıldı. Evet, kulübün başkanı Aziz Yıldırım’ın, hiç hak etmediği bir cezayı çekmek için hapse girmesi söz konusu...
Tüm olumsuzluklara rağmen; bir heyecanlı yarış olan futbol macerasının bu seneki tartışmasız galibi, Fenerbahçe oldu. Aziz Yıldırım oldu. Fenerliler, koşullara direndiler. Rekor olarak tanımlanan bir başarı göstererek; ligin bitimine üç hafta kala, en yakın rakiplerinden 12 puan öne geçtiler. Bu başarı; direncin, haksızlığa tepkinin ve yorucu çalışmanın başarısı. Her koşulda kulübün arkasında duran, Başkan’a sahip çıkan Fener taraftarının katkısını da unutmamak gerekiyor. Bağdat Caddesi başta olmak üzere, Türkiye’nin dört bir yanındaki Fenerliler şampiyonluğu kutlarken, birçok engeli aşmış olmanın keyfini de çıkardılar.
Futbol, barış ve yarış amaçlı yapıldığı zaman, dünyanın en keyifli oyunlarından birisidir. Sahadaki estetik zenginliği, taraftarın müthiş coşkusu, futbolu dünyanın en çok izlenen spor dalı yapıyor. Futbol, sosyal yaşamın unsurlarından birisi olarak, hemen her ülkede, önemli bir gündem maddesini oluşturuyor.
Fener, bu kategorideki ilginç örneklerin başında geliyor. İşte bu nedenle herkesin gözü bu külübe dikiliyor. Üzerinde hesaplar yapılıyor. İlginin de tepkinin de en yoğunu, genelde, bu kulübe akıyor. Fener taraftarı, ilginç bir taraftar. 'Türkiye ortalamasını' oluşturan bir bileşim. O nedenle işlerine müdahale edilmesinden hoşlanmıyorlar. Tepki veriyorlar, karşı koyuyorlar.
Dün, futbolculardan Bekir, “Bu kupayı herkese armağan ediyoruz, Özellikle de biber gazı yiyenlere” derken, bu ruh halini de yansıtıyordu.
Akşam kupa sevinci yaşayan futbolcular, başta kaptan Emre olmak üzere, önce Başkan Aziz Yıldırım’a koştular. Ona sarıldılar.
Sevinçlerini paylaştılar. Tablonun, kendi içinde bir anlamı bulunuyordu. O, bir direniş ve dayanışmaydı.
Yıldırım’ın bu sevgiye tepkisi, birkaç damla gözyaşı oldu. Burası Türkiye. Başarı; bedeller ödenmeden, engeller ve travmalar aşılmadan kazanılmıyor.
Şampiyonluk size kutlu olsun Fenerliler. Şampiyonluk sana kutlu olsun Aziz Yıldırım.