Ekmel Bey, Tayyip Bey karşılaştırması
İki Köşk adayının tarzı, üslubu, olaylara yaklaşımı çok farklı. Sonuç olarak dünkü tablodan gördüğüm şu: Tayyip Erdoğan karşıtlığı temelindeki cephe, İhsanoğlu seçeneğinin başarılı olabilmesi için ortak ve yoğun bir psikolojik tavır içinde.
Ekmeleddin İhsanoğlu'nu, dün ilk kez, çıplak gözle, eşi ve üç çocuğuyla birlike katıldığı basın buluşmasında gördüm. 43 yıllık eşi Füsun hanım şıktı. Kızıl saçları ve kırmızı gözlüğü yakışmıştı.
İhsanoğlu'nu dün sakin haliyle dinlerken, Başbakan Erdoğan'la aralarındaki farkları anlamaya çalıştım. Ekmel bey kibar. Henüz bir siyasetçi akıcılığında konuşmuyor. Dili sanki hala bir bürokratın dili gibi. Turgut Özal örneğine gönderme yaparken, onun bir bürokrat olmasını kendisiyle bir benzerlik olarak hatırlatmayı tercih ediyor.(Burada şu soru akla geliyor: Özal'ın anti-bürokrat tavrını kim unutabilir?)
Ekmel Bey, çok farklı siyasi eğilimlerin desteğini aldığı/almayı amaçladığı için; genel geçer, herkesi memmun edebilecek değerlendirmeleri tercih ediyor gibi görünüyor. Örneğin “Çözüm süreci”ni soruyorsunuz, “Çocuklar ölmesin iyidir” diyor, anadil hakkını savunuyor, ama hemen arkasından “tek bayrak, tek devlet, tek millet” vurgusunu yapmayı da ihmal etmiyor. Evet, teklik vurgusu, Tayyip Erdoğan’da da var. Ancak, Erdoğan’ın, “çözüm süreci”nde, milliyetçilikle arasına sınır çizmeyi başardığını söyleyebiliriz. Ekmel Bey ise, “Ama ne pahasına” diyerek, MHP'nin olumsuz tavrına yaklaşabiliyor.
BATI'YA FARKLI BAKIŞ
Ekmel Bey, uluslararası alandaki etkinliklerini, “başarıları”nı öne çıkarıyor. Büyük devlet adamlarıyla olan ilişkisini dillendiriyor.Tayyip Erdoğan’ın vurguları ise, özellikle son dönemde, daha çok Batı'ya yönelik eleştiriler olarak öne çıkıyor. İslam dünyasındaki kendisine yönelik ilgiyi ifade etmekten hoşlanıyor. Müslümanların uğradığı haksızlıklara, sıklıkla gönderme yapıyor.
Ekmel Bey, basın tanıtım toplantısındaki konuşması boyunca, en çok “kutuplaşma”dan şikayet etti. Seçilirse, partiler arasında uzlaşma arayacağına, çözüm peşinde olacağına dikkat çekti. Bu değerlendirmeleriyle, dolaylı olarak Erdoğan'ın kutuplaştırıcı bir rol oynadığına gönderme yaparak, çözüm peşinde olacağına dikkat çekti.
Tayyip Bey'in “darbeciler bizi mağdur etti” söylemine karşılık, Ekmel Bey, “Ben de 28 Şubat'ın mağduruyum” dedi. O dönemde üniversitede kurduğu kürsünün kaldırıldığını söylemeyi gerekli gördü.
Türkiye'nin “en kritik dönemlerinden birini” yaşadığını iddia eden İhsanoğlu, kaotik bir ortamda böylesine bir yarışın içinde olduğunu, bu durumun değişmesi gerektiğini söyledi. Ona göre, ülkedeki sorunlar, “kangren” haline dönüşmüş durumda.
Erdoğan ise, bu dönemi, “başarı ve huzur dönemi” olarak tanımlıyor. 30 yıldır akan kanın durduğunu, ekonomik başarılar kazanıldığını, istikrarın sürdüğünü vurguluyor.
Ekmel Bey de, Tayyip bey de, dindarlık mesajı vermeyi önemsiyorlar. Ekmel Bey’in Tayyip Bey’e oranla, daha ileri bir milliyetçilik dili kullandığı da söylenebilir.
İhsanoğlu, Erzurumlu İbrahim Hakkı'nın “Ey Azizler” diye başlayan hitap şeklini kullanırken de, bir büyük din adamına gönderme yapmanın rahatlığıyla konuşuyordu.
Dış politikada ciddi bir başarısızlıktan söz eden İhsanoğlu, “Böyle giderse dünyadaki yalnızlığımız artacak.” diyor.
Tayyip Erdoğan ise, Mısır'da “darbeye hayır” diyerek, Irak'ta Sünnilerin Maliki yönetimi tarafından baskı altına alınmasına başından beri kararlı şekilde karşı durarak, bölgedeki Kürtlerle diyalog kurarak ve eski paradigmaları değiştirerek, yeni bir dış siyaset anlayışı geliştirdiğini ifade ediyor. Bunun ilkeli bir siyaset olduğunu söyleyerek, İhsanoğlu'nu, Mısır'daki darbe karşısında sessiz kalmakla eleştiriyor.
Sonuç olarak dünkü tablodan gördüğüm şu: Tayyip Erdoğan karşıtlığı temelindeki cephe, İhsanoğlu seçeneğinin başarılı olabilmesi için ortak ve yoğun bir psikolojik tavır içinde.
Ne kadar başarılı olabilirler?
İhsanoğlu, bu kadar değişik çıkarların birleştirdiği tabloyu ne ölçüde ve nasıl sırtlayabilir, bunu zaman içinde göreceğiz.
Ekmel Bey, haklı olarak, seçim kampanyası süresinin bir ayla sınırlı olmasını eleştirdi. Bu kadar kısa zamanda, tanınmamış bir adayla yola çıkmanın başarı şansını iyice zayıflattığı bir gerçek.