Bu mudur
“Yeni Türkiye” iddiasının en büyük dayanağı askerî vesayetin aşılması, darbeciliğin yargılanmasıydı. İddianın sahipleri özellikle Ergenekon ve Balyoz davalarını işaret ediyor, meşru hükümete karşı darbe planlayanların artık yargı önünde hesap verdiklerini söylüyordu. Bu davaların kapsamının genişletilmesine yönelik beklentiler havada kalırken, iktidar çevrelerinden estirilen “milli orduya kumpas kurdular” sözleri “yeni” dönemin sloganı oldu. Darbeciliğe karşı demokrasiyi savunmak üzere ortaya çıkan toplumsal duyarlılığın yerini “Erdoğan’ı sevenler ve sevmeyenler” ayrışması aldı. Sanıkları uygun formüller bulunarak salıverilen bu davalarda adaletin tecelli edeceği umudu taşıyan kimse kalmadı...
“Yeni Türkiye” iddiasının dayanaklarından biri de, inkârcı resmî ideolojide kaynağını bulan demokratikleşme sorunlarının “açılım” adı verilen köklü reformlarla çözüme kavuşturulmasıydı. İktidar partisinin ikinci döneminde neredeyse “açılım” konuşmadığımız bir gün dahi yok iken ve birbiri ardına “açılım” etkinlikleri düzenleniyorken, bu açılım siyasetinden baki kalan sadece “işte her şeyi konuşuyoruz, memleketin başına da bir şey gelmiyor” klişesi oldu. Bu da bir şeydi, ama örneğin bu sorunların köklü çözümüne zemin teşkil edeceği demokrasiden yana herkesin ortak inancı olan yeni, sivil, özgürlükçü bir anayasa, 2011 seçimlerinde şekillenen Meclis’in tarihî misyonu da bu olmasına rağmen, kimsenin kendisini hesap vermek, hiç değilse seçmen karşısında mahcup olmak gereği duyduğu bir “dert” değil...
“Yeni Türkiye” Kürt sorunu ile birlikte olamazdı. Uzun süre ne şekilde adlandırılacağına karar veremedikleri ve sonuçta “Çözüm Süreci” denen inisiyatifle silahlar sustu, ölüm haberleri gündemden düştü. Ama öncesi bir yana sürecin ilan edilmesinin üzerinden geçen 1,5 yıllık zamanın ardından devletin attığı yegâne adım “terörün” nihayete erdirilmesi başlıklı bir yasa ile hükümetin süreci yürütmede “tek ve sınırsız yetkili” kılınması, ilgililerin de “dokunulmazlık” zırhına büründürülmesi oldu. Soru işaretleri, belirsizlikler, umutlar, beklentiler hep bir dahaki seçimin sonrası gösterilerek öteleniyor...
“Yeni Türkiye” zedelenmiş, örselenmiş adalet ve yüzleşme kavramlarına hayatiyet kazandırmadan olabilir miydi? Madem “yeni” bir sayfa açacaktık, hükmünü yitirmiş “eski” sayfaların dolu olduğu sorunlarımızın acılarını, izlerini demokrasi ve hukuk zemininde tedavi etmeli, “eski” Türkiye’nin kanlı yüzüne örneğin “faili meçhuller” üzerinden ayna tutmaya gücümüz olmalıydı. Ama bu şans, imkân, fırsat ve sorumluluk da tanınmaz hâle getirildi.
Örneğin 90’lı yıllarda Cizre ve çevresinde estirilen devlet terörünün yargılandığı davada Musa Çitil beraat etti. Abdülkadir Aygan’ın itiraflarıyla açılan Musa Anter davasında dava, ilgili devlet kurumlarının kararlı suskunlukları nedeniyle “durma” noktasına geldi. 90’lı yıllarda işlenen 19 “faili meçhul” cinayet için açılan davada, itiraflarıyla bu davanın açılmasını sağlayan tek tutuklu eski özel timci Ayhan Çarkın idi ve can güvenliği nedeniyle tahliye istememesine rağmen o da serbest bırakıldı.
“Yeni Türkiye” iddiasının açtığı yolda çok konuştuk, sahiden de çok. Sonra da “işte her şeyi konuşuyorsunuz ya” diye başımıza kakılacak kadar çok. Ama mevzunun “icraat” boyutunda bunun gereklerini yerine getirme konumunda bulunanlar kadar çok konuşmuş da değiliz. Dersim için bu kadar çok konuşulmamıştır mesela; ama Dersim’in adı hâlâ “Tunceli”...
Bitmedi. Bir de “yeni Türkiye” iddiasının sahipleri döneminde yaşananlar var. Memleketin Kürtleri, Alevileri, solcuları ve hatta dindarları bakımından “bu mudur yani yeni Türkiye dediğiniz?” dedirten...
Twitter: @CaferSolgun