Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Orhan Gazi Ertekin: Alışın artık: Bir devlet yok. Bir devlet başkanı yok. Bir hukuk yok...

 Son polis operasyonuyla ilgili 'Çok garip: O polislerin hiç birini tanımıyorum ve hepsini tanıyorum' diyen hakim Orhan Gazi Ertekin, 'Cemaat, Türkiye yargı tarihinin ilk ve tek örgütüdür. AKP Cemaat'i yargıdan temizlemek için Ülkücüler'i kullanıyor ama istediği temizliği yapamadı, yapamaz da. HSYK'daki 'kendi adamları' bile Cemaat'le yakın' diyor.

NEDEN

Vasat argümanların, iddiaların, kavgaların ve tahlillerin ortasında onun sözleri, yazıları ve Demokrat Yargı derneğinin başkanı olarak aldığı pozisyon hemen göze çarpıyor. Bana göre Türkiye’nin tartışmasız en kıymetli ve yolunu şaşırmayan aydınlarından biri. Bugünkü Türkiye’yi en hayati sorunu olan Yargı krizinden bakarak yorumlasını, özellikle son yıllarda en büyük tehlike olarak gördüğü yargıda Cemaat yapılanması meselesini bize tam ve sarih olarak anlatmasını istedim. Gaziantep’te bir mahkemeye ‘sürülen’ hakim Orhan Gazi Ertekin ile iki gün sürecek röportajımız içinde bulunduğumuz bataklık ve çıkış yolları açısından sade, net ve zeka dolu kılavuzlar içeriyor. Yarın da çok ilginç konularla devam edeceğiz.



17 Aralık’tan bu yana neler oluyor? Genel bir özet yapabilir misiniz?

-Neredeyse herkesin saçmaladığı bir ülkede yaşıyoruz. Herşeyi düzeltmek zor ama şöyle başlayalım: Bugün 17 Aralık 2013 sonrası Türkiye'de bir devlet ve iktidarın varlığından bahsedilemez artık. 2007'den itibaren kısmen ve 2010'dan sonra da tam olarak kurulan AKP-Cemaat koalisyonu daha üçüncü altın yılında kendi unsurlarına ayrılmıştır. Dayandığı ve gücünü aldığı toplumsal ve siyasal merkez darmadağın olmuştur. Bunun kaçınılmaz sonucu olarak da hukuk, yargı, devlet kurumları ve faaliyetleri bütün tutarlığını, bütünlüğünü yitirmiş, kendi geçmiş faaliyet ve tecrübelerini yıkıcı bir ideolojik-politik müdahalenin konusu haline getirmişlerdir.

Yaşadığımız süreçleri, eğer muhafazakar bir tarihçi araştırsaydı bir tür "fetret devri" olarak adlandırırdı. Veya milliyetçi, öze dönüşçü bir tarihçi, büyük ihtimalle iki veya çok devletli bir "kurtuluş savaşı dönemi" olarak adlandırmayı tercih ederdi. Veya politik devrimci bir tarihçi ise bir "devrimci durum" tespiti yapardı. Oysa ortada olan entelektüellerin söyledikleri trajikomik gerçekten de! Ellerinden faşizm, emperyalizm, devlet kavramlarını alsanız cascavlak kalırlar ortada.

Siyasetin nasıl bir yerel ve genel ağ içinde üretildiğine dair ciddiye alınabilecek neredeyse tek bir fikirleri yok. Bir grup Erdoğan'ı "devlet" ve "iktidar" olarak tarif ederken, diğer grup ise Gülen, CHP, MHP ve hatta HDP'yi bile "geleneksel devlet" ve "geleneksel iktidar" olarak çağırmakta ısrar ediyor.

Ne peki?

-E doğruyu söyleyelim. Erdoğan, bugün kendisini başbakan sanıyor. Ama ülkedeki en büyük kabilenin liderinden başka bir şey değil. Sesi kendi fetihçi, ama tedirgin topluluğunun sınırlarının dışına çıkınca sadece kriminal bir ses olarak var olabiliyor. Kurumlara ve faaliyetlerine hakim değil. 7 aydır inlerine gireceğiz diye bas bas bağırıyor. Ama ancak şimdilerde rakibine kapsamlı bir saldırı yapabildi. Fakat, bu konudaki hazırlıksızlığı, acemiliği apaçık görünüyor. Meşruiyet yaratabilecek yeterliliği yok. En önemlisi her adımının kendisine bir tuzak olarak dönmesini engelleyebilecek tutarlı bir kadro, program ve kurumlar tecrübesine sahip değil. Diğer taraf olan Gülen grubu ise kendisine yeni bir statüko yaratabileceği iki ortak buldu: CHP ve MHP.

Bunlarda bir başka kabilenin liderleridir sadece. 

2020’LERE KADAR SARKACAK BİR KRİZİ YAŞIYORUZ

Bu kabileler savaşının sonu nereye varır?

-Bu iki grubun savaşının sonucunda bir "yeni devlet" bir "yeni iktidar" ancak 2015 veya 2016 yıllarından sonra doğabilecek, belki de 2020'lere kadar sarkabilecek bir krizler yığını ile karşı karşıya kalacağız. Bu kriz Erdoğan lehine çözülürse tiranlık, diğer taraf lehine çözülür ise de oligarşi çıkacaktır. Ama bunların henüz uzağındayız. Şuna alışalım artık: Bir devlet yok. Bir devlet başkanı yok. Bir yargı yok. Bir hukuk yok.

Görüntüdeki devlet, görüntüdeki yargı nedir peki?

-Kendi kabilesinin gücü ve kapasitesi oranında tarafların kullanımlarına açık enstrümanlardır sadece. Ve hiç kimse için hatta bizzat kullananı için bile ikna olunamayacak araçlardır. Bugün yaşadığımız iktidar krizi, bizzat iktidarın içinden çıkmıştır. Kürt hareketi ve Gezi hareketinin yarattığı büyük devrimci momentler tarafından ciddi aşınmalara zorlandığı halde AKP-Cemaat koalisyonunun yıkımı öncelikle içerdendir. Bunu özellikle fark etmemiz gerekir. Çünkü, her iki taraf da kendi meşrep ve tecrübelerine göre bu iki devrimci odağı kendi iktidar heveslerinin aracına dönüştürme arzusu ile yanıp tutuşuyor. Gülen grubu ve çevresi kendi varlıklarını AKP'nin on iki yıllık diktatörlüğüne karşı demokrasi savaşının bir ürünü olarak sunarken ve sadece Erdoğan'a "devlet" muamelesi çekerek Erdoğan karşıtı cepheyi kendi politik çıkarlarına taşımaya çalışırken, Erdoğan ise Kürt hareketini ve Kürt siyaset eksenini diğer taraf karşısında teyakkuza geçirmeye uğraşıyor. Buna karşı belirli bir politik uyanıklığın Kürt politik hareketinde var olduğu görülüyor. Fakat, Gezi zemini ve tabanı kendisini sadece Erdoğan karşıtlığında sabitledikçe diğer taraf bakımından sadece işlevselleşmektedir. Erdoğan nefreti, onların daha bağımsız politika hassasiyetlerini azaltıyor. 

OFF Bİ GİDİN YA, ARTIK SIKTINIZ!

Gelelim şu son bir kaç güne… Polis şeflerine yapılan operasyonun görüntülerini izlediğinizde ne düşündünüz, aklınızdan geçen ilk cümle neydi?

-İçimden o kadar çok duygu ve düşünce geçti ki bunları hangi cümle ile karşılayacağımı bir türlü bilemedim. Anlatayım da cümleyi siz bulun: Son 7 yılın kibirli ve her şeyi yapmaya hakları olduğunu düşünen iktidar sahipleri  gözünüzün  önünden kelepçeleri ile geçiyor. Bu sizi ilk anda umutlandırabilir. Beni de umutlandırdı. Ama eğer intikamcı, habis bir ruhunuz yoksa bunun sevinilecek bir şey olmadığını anlamanız da çok zor değil. Çünkü, adalet, Süleyman Seyfi Öğün'ün de dediği gibi sürekli tamamlanması gereken eksikli insanlık halleridir. Geçmişin faillerinden sürekli yeni mağdurlar yaratmak değildir. Çünkü, gözünüzün önünden kelepçeleri ile geçenlerin gerçekte yaptıklarından değil de yapmadıklarından dolayı soruşturuldukları daha ilk anda anlaşılabiliyor. Aynı duyguya 2010'da başlayan Balyoz soruşturmasının ilk günlerinde de kapılmıştım. Geçmişin kibirli temsilcilerinin bir kısmı sorgulanıyordu. Ama onlar da yaptıklarından değil de yapmadıklarından ve olmadık biçimde yargılandılar. Sayısız masum asker de aralarına yerleştirildi. O gün de sevinmemiştim ve daha ilk gün katıldığım bir TV kanalında askeri seminerler meselesi ile siyasi çerçevede hesaplaşılması gerektiğini, bunun hukuki bir mesele olmadığını söylemiştim. Fakat, Türkiye tarihinin en açık hukuksuzluğunu devreye sokarak bir Balyoz davası ürettiler. 'Balyozcular'ın güçten ve iktidardan düşmelerine 
hiç üzülmemiştim. Ama onlar iktidardan düştükten sonra canlarının yanmasına, hukuksuzca yargılanmalarına üzüldüm ve davanın sonuna kadar duygudaşlık geliştirdim. Geldiğimiz noktada ise dava kaçınılmaz olarak çöktü. Ama Türkiye'nin militarist-askeri geçmişi ile hesaplaşma sorunu hala devam ediyor. Geçmişle hesaplaşmayı bizzat geçmişle hesaplaşacağını düşünen AKP-Cemaat koalisyonu engellemişti. Aynı durumu bir kez daha burada yaşıyoruz. Aslında bu durumu geçmişten de tanıyor olmalıyız. 1926'da yaşıyor olsaydım İttihatçıların yaptıklarından değil de yapmadıklarından yargılandıklarını görüp aynı duyguya kapılacaktım. 1960'da yaşıyor olsaydım bu kez de Menderes ve kabinesinin 6-7 Eylül olaylarından dolayı ciddi biçimde sorgulanmamalarından dolayı aynı duyguya kapılacaktım. Yani hep aynı iktidar oyunlarını yaşıyoruz. Bu durumda şu cümle uygun mudur acaba bütün bunlar için: "Off bi gidin ya! sıktınız artık!"

Bu cümleyi şahsen benimseyebilirim… Gözaltına alınan o polislerden tanıdıklarınız, bildikleriniz var mı?

-Şu an operasyona konu olan "operasyoncu polisler"den hiç birini daha önce görmedim. Karşılaşmadık. Yüzyüze gelmedim. Fakat, bütün kamuoyu ile beraber ben de onları "tanıyor" ve "biliyorum". Sorunun temelini biraz da bu noktada yakalamak mümkün. Bütün bu polis görevlileri kendi yakınları, çevreleri ve mesai arkadaşlarını aşan bir tanınırlık ve bilinirliklere sahip ve kendilerini belirli hedefler çerçevesinde bütünlüklü ve örgütlü olarak üretiyorlar ve kamuoyu önüne bir topluluk olarak çıkıyorlar. Türkiye'de yaşadığımız siyasi garipliklerden birisi de buradadır.

Biz bu polisleri niye tanıyor ve biliyoruz değil mi?

-Evet. Devlet görevlileri, kendilerini ve konumlarını aşan bir siyasal misyon edinirler ve kurumları da bu yönde kullanırlar. Dolayısıyla devlet kurumlarınının son yedi yıllık örgütlenme biçimi, faaliyet ve çalışma tarzı ile kurumsal refleksleri çerçevesinde bakıldığında bu isimlerin politik ve kurumsal sorumluluğun en önündeki bir "siyasi heyet"e veya bir "fırka"ya tekabül ettiğini anlamak hiç zor olmasa gerek. Belirli tarihsel dönümler kendi kadrolarını yaratırlar. Nusret Demiral, Nuh Mete Yüksel gibi isimlerin muktedir oldukları dönemleri hatırlayın. Benzer bir durum ile burada da karşı karşıyayız. Bu anlamda bir kadro, program ve faaliyetin simgelerine dönüşürler. Bu heyetlerin kendileri aslında 
kriminaldirler. Ama kendi dışındaki herkesi kriminalleştirmek konusunda olağanüstü bir iştiyakları söz konusudur. Kısacası sorunuzun cevabı çok garip: Hiç birini tanımıyorum ve hepsini tanıyorum...

Tam bu noktada, Cemaat'in yargı ve kolluktaki gücünü tarif etmeniz gerekse nasıl edersiniz?

-İki temel tespit yapmak gerekir. Birincisi, Cemaatin toplum içindeki varlığı %1 civarında iken veya diyelim etki alanı ile birlikte %3 civarında seyrederken yargıdaki varlığı %20-25 civarındadır. Bu durum yargıda üstü örtülü bir işgalin varlığını kanıtlar bir noktadır. Bu güç toplumsal ve siyasal meselelere geniş ve yaygın bir müdahale avantajı yaratır. Tam da bundan dolayı ve bu yolla Cemaat ülkenin bütün yerel alanlarındaki çıkar merkezlerini ele geçirmek için harekete geçmiş, farklı dindarlık hallerini marjinalleştirmiş ve diğer dindarlık halleri ile geniş bir çatışma ortamı yaratarak 2013'lere kadar gelmiştir. Diğer yandan da yargı ve hukuk alanının yarattığı geniş endüstriyi ve rantını kendisine çekmenin yollarını bulmuştur. Bugün Cemaat yargı endüstrisinin en büyük pay sahibi durumundadır. Fakat, bu durumu daha ciddi bir sorun haline getiren şey ise şurasıdır: Cemaat, Türkiye yargı tarihinin ilk ve tek örgütüdür. 

NE KEMALİSTLER NE ALEVİLER NE ÜLKÜCÜLER

Hani önceden Kemalistlerin elindeydi?

-Ne Kemalist kadroların, ne Alevilerin, ne Sünnilerin ve hatta ne de milliyetçi hareketin yargı içinde bu çapta örgütlü bir varlığından bahsedilemez. Bu kesimler yargı ve hukuk alanında en fazlasından birer çevre niteliği taşıyorlardı ve esnek örgülü ve dağınık biçimde çalışıyorlardı. Bunlar içinde en örgütlü olan ise ülkücü fırkaydı.

Cemaat’in farkı ne hakimiyet açısından?

-Cemaat ile yargıda ilk defa günlük çıkarlar, günlük beklentiler, hemşerilik, etnik, dinsel yakınlıklar gibi nedenlerin ötesinde tutarlı, senkronize, bütünlüklü çalışan bir örgüt doğmuştur ve bu durum Türkiye yargısının son on yıldaki tek yeniliğidir. Bugün Cemaatin karşısına yerleştirilen hükümet kadrolarını bile hukuk ve yargı içinde bizzat cemaat sosyalleştirmiş, zaman içinde kişisel yakınlıklar geliştirmiş ve bu sayede hükümetin içinde bile geniş bir sığınma alanı yaratmış durumdadır. Öyle ki bugünkü HSYK içinde hükümetin kendi "adamları" olarak bildiği isimler bile Cemaatin ilişki ve yayılma alanının tam içinde bulunmaktadırlar ve tam da bundan dolayı yargının içinde Cemaate karşı hükümet kendi tabanından ciddi bir kadro çıkaramamıştır.

Bugün yargı alanında hükümetin "ülkücü fırka" ile yola devam etmesinin sebebi budur. Fakat,17 Aralık kararnameleri göstermiştir ki yargı ve hukuk alanı nezdinde hükümet ile Cemaat arasında bir uzlaşma varlığını devam ettirmektedir. Hükümetin bu süreçteki asıl kazancı 17 Aralık soruşturmalarının durdurulması yönündedir. Bugün karşı saldırıya geçmiş ise de bunun hazırlığının olmadığı anlaşılıyor. Hükümet tarafında Cemaatin geniş ve yaygın kadrosuyla bu kadroyu istediği gibi sevk edebileceği bir akıl ve hafıza söz konusu bile değildir.

Hazırlık yapmadığını nereden biliyoruz hükümetin? Hazırlık nasıl oluyor yani?

-Şöyle… Herhangi bir toplumsal grubu kriminalleştirmek için en az üç temel alanda ciddi hazırlıklar yapmanız gerekir. Bunlardan birincisi yargı kadrolarını itiraz ve temyiz süreçlerini de kapsayacak şekilde önceden yerleştirmiş olmalısınız. Su sızdırmaz olmasa da çok az su sızdırmalı ki siz kovayı doldurabilir halde olasınız. Cemaat, 2007 sonrasındaki davaların kadro altyapısını 2003-2004'lerden beri hazırlamaya başlamış ve 2010 yılında Yargıtay da dahil yargılama süreçlerini 
bütünüyle belirleyebilir bir hale gelmişti. AKP'nin böyle bir altyapısının olmadığı önce Adana'daki ve sonra da Ankara'daki bir kısım emniyet görevlilerinin soruşturulmaları sırasında açığa çıkmıştı.

İkinci olarak, bu çapta bir soruşturma için en az iki yıl öncesinden hazırlanmanız ve buna uygun bir argüman ve delil toplamı oluşturmanız gerekir. Erdoğan ise, ayakkabı kutuları yakalandıktan sonra delil toplamaya başladı ki bu yolla bir meşruiyet yaratması imkansız. Ve üçüncü olarak… Her dava kriminal bir topluluk üretmeyi zorunlu kılarken, aynı zamanda açık, net ve kolaylıkla popüler hale getirilebilir, yaygınlaştırılabilir bir "derin devlet tarifi"ni de içermek zorundadır ki bu derin devlet tarifini içeren iddianame yoluyla herkesi geçmiş suç fiillerinin sorumlusu yapabilesiniz.

Anlayamadım bu son söylediğinizi…

-Örneğin, 2007'den sonra ordunun, Kemalizmin devletin ve derin devletin tek sorumlusu olduğuna dair bir algı giderek yaygınlaşmış ve hegemonik bir hale gelmişti. Hatta ordu ve Kemalizm içinden bile bu düşünceye direnen fazla bir kesim yoktu. Balyoz ve Ergenekon’daki askerlerin savunmalarına bile "Evet, haklısınız. Türkiye'de bir asker sorunu var, kabul" diyerek başladıklarını hatırlayalım. Ergenekon ve Balyoz davaları, işte bu yaygın algının içine yerleşerek güçlendi ve toplanan şüpheli ve sanıklar bir "şeytan"a dönüştürüldüler. Şimdi ise bambaşka bir durumdayız. Erdoğan, kendisini de katmadan geçmişe neresinden dokunacağını tespit etmekte zorlanmakta ve çok yavan bir "yeni derin devlete" işaret ederek yazılacak iddianameye meşruiyet hazırlamaya çalışmaktadır. Fakat, bir topluluğu kriminalleştirmek yönünden mevcut durumda bu unsurun da eksik olduğunu görmek zor değil! 

AKP OPERASYONLA 2-1 ÖNE GEÇTİ

Siz hazırlık yapmadı diyorsunuz ama yargıda bir tasfiye süreci de yaşandı. AK Parti Cemaatçi olduğunu düşündüğü hakim ve savcıları nasıl belirledi ya da belirleyemedi mi?

-Bugün HSYK içinde iki arşiv ve iki hafıza karşı karşıya durumundadır. Bunlardan birisi, Cemaatin son yirmi yıl içinde ördüğü, kişi kişi oluşturulan, hem yukarıda Adalet Bakanlığı ve HSYK'da hem de yereldeki çevreleri yoluyla kurulan geniş ve ayrıntılı bir zemine oturan arşivdir. Cemaatin hem kendi kadroları yönünden hem de diğer grup ve kesimler açısından arşivinin çok büyük oranda doğru olduğunu tahmin ediyorum. Çünkü yerelde de bilgi toplama ve biriktirme oldukça sıkı ve disiplinli olarak yapılıyor ve sürekli yenileniyor. Karşı hafıza ise HSYK'da hükümet temsilcileri ve Yargıtay ve Danıştay'dan gelen geleneksel güçlerin temsilcilerinin kullandığı MİT arşivinden oluşuyor. Bu grubun birbirinden farklı kesimlerin arşivini bir araya topladığı ve genel düzeyde çalıştığı için manipülasyona açık bir arşive sahip olduğu kanaatindeyim. Çünkü, bir defa tabanda bilgiyi toplayacak ve yenileyecek bir kadroları yok ve çok amatörler. Bu arşivler 17 Aralık’tan bu yana HSYK'daki kararname görüşmelerinde çarpışmış ve belirli uzlaşmalarla yargıdaki Cemaat varlığının tamamen izole edilmesi ile sonuçlanmıştır. Ama geldiğimiz aşamada, Cemaatin yargıda henüz mağdur olduğundan bahsedilemez. Özellikle son kararname ile sadece "muhafız alayı" konumundan aşağıya düşürülmüş, HSYK'daki Cemaat karargahı yönünden "en ziyade müsadeye mazhar grup" statüsü verilmiş, Cemaatin yargıdaki diğer güç ve kadroları yönünden ise sadece stratejik güçlerinin ellerinden alınması ile sonuçlanmıştır. Geldiğimiz noktada hükümet ve cemaat yargıda 1-1 berabere iken hükümetin yeni göz altı hamleleri ile iki bir öne geçtiği söylenebilir. Ama maç daha çok sürecek...

Öyleyse Hükümet yargıda istediği temizliği bir türlü yapamıyor?

-İstediği temizliği HSYK'yı tamamen değiştirene kadar yapamayacak ve görünen o ki hiç bir zaman yapabilecek bir gücü de olmayacak. Garip olan şu ki kendi HSYK'sını yaratsa bile buna gücü yetmeyecek. Çünkü kendi HSYK'sını yarattığını düşünüp bir kez daha "Yaradan verdikçe veriyor" diye havalara uçtuğunda yere kafasını çarpacak! Çünkü bir kez daha kendi gerçek sosyal tabanı ile çalışmak ve diğer kesimlerle doğru, açık bir politik ilişki kurmak yerine kumpaslarla kazanmaya çalışıyor. Bu yeni oyunda yeni araçları ise "Ülkücü Fırka". Tabii ki, Cemaatin yaptığını bu kez de ülkücü fırkadan beklemek siyasi basiretin bir gereğinden başka bir şey değil. Yerinden uzaklaştırdığı Cemaatçi kadrolar meselesine gelince, o kadroların yerine kendi dağınık tabanından kadroları atadı. Ama bu taban bir programdan yoksun olduğu gibi ileriye projeksiyon yapabilecek yetenek ve kapasiteden de çok uzaklar. Onlara sadece güncel kinleri yön veriyor. Cemaat tarafından kandırıldıkları duygusuyla hareket ediyorlar ve tam da bu nedenle sağlıklı ve ikna edici bir hukuk pratiği geliştirmeye güçleri ve politik akıl seviyeleri yetmiyor. Bu nedenle de her adımlarında biraz daha gayri meşruluğa düşüyorlar, her geçen gün 
biraz daha ilerleyerek tarihe, ilerlemeye ve demokrasiye karşı savaşan algısının kurbanı oluyorlar. Onlara da yazık. Çünkü, devlet dışında kendilerini ayakta tutabilecekleri bir kültürel, sosyal ve entelektüel dayanıklılıkları yok. Ve Erdoğan'ın varlığı ile var olabiliyorlar. 

SÜRÜLDÜĞÜM MAHKEME ‘SEVİLMEYEN HAKİMLERİN MESAİ YERİ’YMİŞ 
Bir hakim olarak şahsen yaşadığınız olağanüstülükler neler oldu son on yılda?

-Bir dokun bin ah işit! Size yazık olmasın. Bu sürecin kitabını yazıyorum zaten. Ama kişisel olarak bir kaç şeyin üzerinde genel olarak durabilirim. Bu son on yılda beni en çok şaşırtan şey politik zeka açısından yaygın mahrumiyet ile beraber politik değer yoksunluğu idi. İkisi de birbirini takip ediyordu. Örneğin, hakim ve savcılar içinde bir çok kesim, 2010 referandumu öncesi bize eski güçlere muhalefet ettiğimiz için karşı duruyorlardı. Aynı insanları 2010 sonrası bu kez yeni iktidar güçlerini bize karşı savunurken gördük. Aynı dönemde bizi "hükümet ile işbirliği yapıyorsunuz" diye itham edenler, yeni iktidarın bakanlığı ve HSYK'sı ile "abi-kardeş" olmuş işlerini yürütüyorlardı. AKP-Cemaat iktidar koalisyonunun yargı ve hukuktaki gayrimeşrulukları ile mücadele ederken bize karşı duranları ise 2013 sonrası bu kez karşımızda "Cemaatten kurtulmalıyız arkadaşlar" diye çağırırken gördük. 2010'dan 2013'e kadar yargıda cemaat vardır diye beraber mücadele ettiğimiz kişiler ise bugün "ne cemaati kardeşim" diye karşımızda durmaya başladılar. Aynı durum entelektüeller için de geçerli. Tam bir eblehler sürüsü! Bütün bunları ciddiye almak gerekmez hakikaten de.

Peki siyasi baskı anlamında neler yaşadınız?

-Adalet Bakanlığı ve HSYK ve buradaki muhafız alayının muhalif hakim ve savcılara her türlü kumpası kurabilecek bir yetki ve imkan ile donatılmış durumda. Bundan ben ve demokrat yargıdaki tüm arkadaşlarım birer birer mağdur olmuşlardır. Bu konudaki saldırı ve kumpaslar da çok miktardadır ve bir kaçının hikayesini uzun uzun kitabımda yazıyorum. Zaten hükümet ve cemaat yargı alanındaki iktidarlarından yararlanarak açık, yaygın ve çeşitli yollarla baskı geliştiriyor.

Mesela?

-Şu an görev yaptığım Gaziantep 6. Asliye Ceza Mahkemesi, HSYK ve Bakanlık’takilerin benden iki önceki hakime açıkça ve yüzüne söylediklerine bakılırsa "sevilmeyen ve sürgün edilen hakimlerin mesai mahkemesi" olarak işaretlenmiştir. Kimi sevmiyorlarsa onu hemen bu mahkemede görevlendiriyorlar yani! Düşünün, hem Antep'e sürgün 
gönderiliyorsunuz. O da yetmiyor, bir de orada size daha da baskı oluşturulmasını sağlayacak bir mahkemeye özellikle görevlendiriliyorsunuz ve dahası bunu da hakime bizzat söyleyecek kadar utanmazca ve kibirle davranıyorsunuz! Bunu bile size karşı silah olarak kullanacak kendinden geçmiş bir yargı bürokrasisi ile karşı karşıyasınız! Bu konuları uzatarak esas sorunları ihmal etmeyelim lütfen. Geçelim... 

YARIN:

* Yargı hangi araçlarla el değiştirilir?

* Hakimlerin adil olması ideolojiden ari olması demek mi?

* Polislerle başlayan operasyon kimlere ve hangi kurumlara sıçrar?

* Yolsuzluk iddiaları ne zaman ve nasıl yargıya intikal eder?

Hepsini Hakim Orhan Gazi Ertekin’le röportajımızın yarınki bölümünde okuyabilirsiniz.


Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’