Başbuğ'dan "Ergenekon" ve "Dink cinayeti" saptamaları
Şunu artık daha net söyleyebiliyoruz: Şemdinli olayı, bir Ergenekon eylemidir. Cumhuriyet bombalanması da Danıştay cinayeti de Hrant Dink cinayeti de. Ancak, Dink cinayetindeki bir başka aktörün rolü bu değerlendirmenin bir parçası. Nedir bu devredeki diğer aktör?
İlker Başbuğ, 9 Kasım 2005 tarihinde gerçekleşen Şemdinli provokasyonuyla yeni bir sürecin başladığını ve bunun Hrant Dink cinayetine kadar uzandığını ifade eden bir saptamada bulundu. Genelkurmay eski başkanı İlker Başbuğ'un Star TV Haber Genel Yayın Müdürü Nazlı Çelik'e verdiği uzun söyleşinin bazı bölümleri, oldukça dikkat çekici.
Çok fazla üzerinde durulmayan bu söyleşinin, bir bölümünde “Ergenekon”a da ilginç bir gönderme yer aldı:
“NÇ: Bugün TSK’ya karşı komplaları daha iyi anladığınızı söyleyebilir misiniz?
İB: Kesinlikle. Komplodaki bazı köşe taşlarını dikkate sunmakta yarar var. Şöyle ifade etmeye çalışacağım.
Tarihler yalan söylemez. Tarihleri karşınıza koyun, olayları daha iyi anlıyorsunuz. Olayların içindeyken fark edemiyorsunuz.
9 Kasım 2005'te Şemdinli olayı var, Ergenekon'un ön prototipi. 2006 yılına geliyoruz, Cumhuriyet Gazetesi’ne el bombası. 3 sefer peşpeşe. Niye bu önlenemedi?
17 Mayıs'a geliyoruz, Danıştay cinayeti. Danıştay’ın hemen akabinde Atabeyler. Suikast kime, Başbakan'a. 2007 önemli yıl; Hrant Dink olayı. Ben aynı kanaati taşıyorum, cinayetteki perde arkasının açıklığa kavuşturulması gerek. Sabri Uzun, dönemin Emniyet İstihbarat Daire Başkanı. ‘Bilgi, rapor bana iletilmedi’ diyerek Ali Fuat Yılmazer'i suçluyor...”
ÖNCE GERGENEKON, SONRA 'PARALEL YAPI'
İlker Başbuğ'un söyledikleri iddiadan öte bir anlam taşıyor. Çünkü söz konusu tarihlerde TSK'nın en üst mevkilerinde komutanlık yaptı. Elinden istihbarat raporları geçtiği gibi, Özden Örnek'in günlüklerinde de “darbeye destek vermeyen komutanlar” arasında adı sayılıyordu. Bu nedenle, söyledikleri, Ergenekon yapılanması konusunda önemli bir veri olarak kabul edilebilir.
Başbuğ, öncelikle bir “Ergenekon prototipi”nden söz ediyor. Bunun başlangıç noktasının, 2005'te Şemdinli'de bir kitapçıya atılan bomba olduğunu vurguluyor. Bombayı atanların ordu mensubu olduğunu ortaya çıkması, ordu içindeki niyetleri ortaya koyuyordu.
Başbuğ, Cumhuriyet gazetesine atılan bombalar ve Danıştay cinayetini sayıp, konuyu Hrant Dink cinayetine bağlıyor.
Yani bir dönemin Genelkurmay Başkanı, bir dönemin Genelkurmay İkinci Başkanı olarak görev yapan komutan diyor ki; Ergenekon yapılanması bir gerçektir ve darbe niyeti inkar edilemez.
Başbuğ, bu tahlilleri yaptıktan sonra, daha dikkat çekici bir noktaya geliyor: Dink cinayetinde, dönemin Emniyet İstihbarat Daire Başkanı Sabri Uzun'un (Paralel yapının tasfiye ettiği polis müdürü) kendisine bilgi akışının sağlanmadığını söylemesini hatırlatıyor. Ardından Ali Fuat Yılmazer ismine dikkat çekiyor.
Şunu artık daha net söyleyebiliyoruz: Şemdinli olayı, bir Ergenekon eylemidir. Cumhuriyet bombalanması da, Danıştay cinayeti de... Hrant Dink cinayeti de...
Ancak, Hrant Dink cinayetindeki bir başka aktörün rolü, bu değerlendirmenin bir parçası. Nedir bu devredeki diğer aktör?
Başbuğ'un, “Hrant Dink cinayetiyle ilgili Polis Müdürü Sabri Uzun'un bilgi ve rapor gelmediğini söylediği kurumun başında, Ali Fuat Yılmazer bulunuyordu” vurgusu boşuna değil.
Şu anda yargıda sürdürülen “Paralel Yapı” soruşturmasının en öne çıkan ismi de yine Yılmazer.
Aynı Yılmazer, 2012 yılındaki MİT've Başbakan'a yönelik operasyonun da önemli aktörlerindendi.
ŞEMDİNLİ'DEN ÇÖZÜM SÜRECİNE
İlker Başbuğ, darbeci bir gücün varlığına dikkat çekiyor ve bu gücün Hrant Dink cinayetine kadar uzanan izlerini dikkatlere sunuyor.
Sonra, Dink cinayetinin karanlıkta kalmasının, bilgilerin gizlenmesinin ve soruşturmanın yolundan saptırılmasının, diğer gelişmelerle olan bağlantısına vurgu yapıyor.
Şemdinli patlamalarının amacı, PKK ile çatışmayı kışkırtıp, tırmandırmaktı. Bu yolla, Türkiye bir darbe ortamı içine sokulabilirdi.
Hrant Dink cinayetinin amaçlarından biri, darbe ortamı yaratmaktı.
Peki, Dink cinayeti neden önlenmedi? Cinayet sonrası soruşturmayı engelleyenler-ki bunların çoğunu şimdi daha iyi tanıyıp bilebiliyoruz-nasıl bir ajandayla hareket ediyorlardı.
Sanırım İlker Başbuğ bu soruların cevaplarını da biliyordur...