Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Birbirinizi yiyin de bizi yemeyin

 Siz Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en kısa sürede yön, yol ve karakter değiştiren, üstelik bunu bir kaç ay önceki arşivi yüzüne vurula vurula yapan kimselersiniz. Saf? No!

Bir varmış, bir yokmuş.

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde…

Ortadoğu ve Balkanların ve hatta Afrika’nın filan çok güçlü bir ülkesinde yaşayan bir büyük lider (kabile reisi mi deseydik acep) varmış.

Çok büyükmüş çok tatlıymış ama bir mini kusuru var imiş: Karşısındakine hemencecik inanır güvenir, bir sevgi küpü olduğu için karşılıksız sevgisini sunarmış. Beyaz süt gibi temiz, su gibi safmış. He, öyle.

Aynı ülkenin uzak başka bir diyarda yaşamak zorunda bırakılan yüce mi yüce, diyaloglar mühendisi, duyguları sel edebilen bir başka ferdi, bir başka lideri daha (kabile içindeki kabilenin reisi mi paralel kabilenin reisi mi demeli yahu) bulunuyornuş. Fakat katıksız bir iyilik abidesi olarak onun da, haşa huzurdan, bir zaafı var imiş: Tesadüfe bakın ki o da çok safmış.

Bu iki ‘reyiz’ birbirlerini sevmiş, kabilelerini birbirine katık etmiş, dev bir güç olarak önlerine geleni devire devire yol almışlar. Almışlar ama ne yol… Hayırlı mı şerli mi bir yol, onu masalımızın şu ilerleyen saniyelerinde öğreneceğiz.

Bir gün birbirilerini çok seven çok güvenen ‘reyizler’ kürk kavgasına tutuşmuş. Al kürküm, ver kürküm. Ye kürküm, iç kürküm. Derken efendim kopmuş kızılca kıyamet.

Birbirlerine ateşler, şimşekler göndermişler, harplar dertler icat etmişler.

Sonra Keloğlan gelmiş demiş ki, ‘Yahu amcalar, pardon, reyizler! Siz hani çok iyi dosttunuz, hep kutu kutu pense oynuyor birilerini boğazlıyordunuz, kürklerinizin yediği içtiği ayrı gitmiyordu. Ne oldu birdenbire de düşman kesildiniz, savaşınızla bizim ciğerlerimizi de toz duman ediyorsunuz?’

Bunlar demiş ki… Ya biz çok safmışız, karşımızdaki şeytanı bakıp bakıp görememişiz.

Keloğlan şok şok olmuş, kimse de muradına eremediğinden masal bu noktada askıya alınmış.

                                                                            **

Masal uyduruk olabilir ama gerçek kişiler ve olaylar kullanılmıştır.

Gerçek kişi ve olayların da aslında bu kadar basit ve bu kadar saçma ve bu kadar trajikomik olduğunu da fark etmişsinizdir.

Polislere operasyon düzenlendikten sonra Cemaat-AKP kavgasında durduğum pozisyonu belki onuncu kez anlatan ‘Yiyin birbirinizi diyesim geliyor ama korkumdan diyemiyorum’ başlıklı bir yazı yazmıştım.

İstihbarat, kolluk ve yargı güçlerini kullanarak birbirini ezmeye çalışan bu iki taraftan hiç birinin kazanmaması, bu döngünün kırılması için şarttır demiş…

Bu savaşta paralelden devleti kurtarmak istiyorum diyenin de ‘Biz bunların yolsuzluklarını ortaya çıkardık diye bizi ezmeye hapsetmeye çalışıyorlar’ diyene de güvenilemeyeceğini anlatmış...

Çözümün başlangıcının iki tarafa da aynı kuşkuculuk ve mesafe ile bakmak olduğunu söylemiştim.

O bakımdan insanın içinden gelse de ‘Yiyin birbirinizi’ deyip omuz silkerek öte yana bakması da tehlikeli bir tutumdu bana göre.

                                                                             **

Lakin sözkonusu ‘yemek’ olunca söylenecek birkaç başka mühim söz daha var:

Sevgili Erdoğan, Gülen ve çok kıymetli avaneleri...

Zamanında aynı çirkeflikle savunduğunuz, iftarlarına katılmaktan onur duyduğunuz bu figürleri yerden yere vurmanızın...

Şimdi gelip, örneğin bana, ‘Ya siz çok haklıymışsınız bunlar meğer ne deliller üretmiş’, yahut ‘Ya siz ne haklıymışsınız bunların demokrasi diye bir derdi yokmuş, tek umursadıkları rantmış paraymış’ demenizin...

Esbab-ı mucibesi sizlerin saf mı saf insanlar olmanız, ‘vah vah aldatılmanız’ değildir arkadaşlar.

Siz Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en kısa sürede yön, yol ve karakter değiştiren, üstelik bunu bir kaç ay önceki arşivi yüzüne vurula vurula yapan kimselersiniz.

Saf? No!

O yüzden ‘yemek’ demişken...

Bu süreçte birbirinizi illa ki yiyecekseniz, tamam, afiyet, şeker.

Fakat bizi yemeyin yahu.

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’