Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Avrupa'nın 'Erdoğan nefreti', demokrasi aşkından mı?

 Batı'nın Türkiye'ye olan ilgisi, "Ne kadar bizim çizdiğimiz sınırların içinde" noktasından ileri gitmiyor. Eğer Erdoğan, Mısır'daki darbeye göz yumsa ve kabullense, İsrail'in saldırgan siyasetiyle uzlaşsa ve Filistin'de olanlara göz yumsa, 'basın özgürlüğü', 'demokrasi' gibi konular akıllara bile gelmeyebilirdi.

İsrail'in, Gazze'yi insanlık dışı saldırılarla yakıp yıktığı günlerde, Almanya'nın Der Spiegel dergisi, 'Padişah Erdoğan' kapağıyla çıktı. Derginin ayrıntılı yorum haberi Cumhurbaşkanı adayı Erdoğan üzerine kurgulanmış. Basın özgürlüğünü yok etmiş, demokrasiyi ayaklar altına almış, insan haklarını pervasızca çiğnemiş bir lider portresi çiziliyor. Bu kapağı, Almanya'daki Türklere “Ona oy vermeyin” çağrısı olarak da yorumlamak mümkün. 

Washington'da ve Avrupa'nın önde gelen merkezlerinde bir süreden beri benzer bir yaklaşım var. Oluşturulan ortak kamuoyunun özeti: 'Erdoğan bir diktatöre dönüştü, halkına zulüm ediyor' şeklinde. 

Görmek istedikleri Türkiye 

Ancak durum çok daha karışık. Erdoğan'ın, zulüm yaptığı halkın oylarıyla son 12 yıldır girdiği bütün seçimleri kazanması bu iddiaların inandırıcılığını zorluyor. Bunu izah ederken, “Türkiye bir plebisiter diktatörlük haline geliyor,” diyorlar ve ekliyorlar: “Yani, diktatörlüğü seçimlere dayanarak kuruyor.” “Esad da seçimleri sürekli kazanmıyor mu?” hatırlatmasını yapıyorlar. 

Bazı çevreler, iktidarı ve seçimleri kaybetmenin çaresizliği içinde, “Türkiye elden gidiyor” tahlillerini Avrupalı muhabirlerle paylaşıyorlar. Batı merkezlerinin allayıp pullayıp yaygınlaştırdığı bu tezlere malzeme Türkiye'den sağlanıyor. Burada üretilip sonunda buraya servis ediliyor. 

Türkiye'de bu malzemeyi sağlayacak bir çok sorunlu alan bulunuyor. Basına, yargıya, gündelik hayata müdahaleler, değişmeyen Siyasi Partiler ve Seçim Kanunu, Anayasa; Alevilerin görmezden gelinen talepleri, protesto gösterisine katıldığı için polis şiddetiyle yaşamlarını yitirenler, ya da hapiste tutulan yüzlerce genç... Bunları çoğaltabiliriz. Diktatörlük tezini besleyecek ortam sürekli besleniyor. Ancak büyük resim oldukça farklı... 

Türkiye tarihinin en büyük uzlaşmasını gerçekleştirildi. Kürtlerle önemli bir müzakere başlatılarak, yeni bir barış hamlesi yapıldı. Bunu "artan diktatörlük”ün, “özgürlük düşmanlığı”nın neresine koyacağız? Ermenilerle, azınlıklarla ilgili ciddi yasal değişiklikleri nasıl açıklayacağız? Atılan bir çok sivilleşme adımını da saymak mümkün. 


Dertleri demokrasi olsa... 
Ayrıca önemli bir soru daha var...Batılılar diktatörlüklere çok mu karşılar da, Erdoğan'a karşı bir nefret söylemi geliştiriyorlar? Daha yakın tarihte Mısır'da, seçilmiş bir cumhurbaşkanı, kanlı bir askeri darbeyle yıkıldı. Barışçı gösteri yapan binlerce insan darbeciler tarafından öldürüldü. Batılılar buna bir tepki gösterdiler mi? “Demokrasi duyarlıkları” harekete mi geçti? 

Suudi Arabistan'da demokrasi mi var? Irak'ta destekledikleri Maliki, bir Şii dikatörlüğü yaratmadı mı? Esad'ı neden desteklemeye karar verdiler? 

İsrail, dünyanın gözü önünde her türlü hukuk kuralını ve uluslararası kararı çiğneyerek bir soykırım gerçekleştiriyor. Peki, 'Padişah Erdoğan' kapağı yapan Der Spiegel, Erdoğan'a gösterdiği tepkinin yüzde birini Netenyahu'ya gösteriyor mu, gösterebiliyor mu? Tersine, Merkel, saldırının başında, İsrail'in arkasında olduklarını açıklamakta bir sakınca görmedi. 

İsrail, saldırılarına karşı uluslararası alanda en tutarlı tepkiyi başından beri Erdoğan gösteriyor. Bu nedenle “Hamas destekçisi” olmakla suçlanıyor. Batılı standartlara göre Erdoğan padişah, Netenyahu ise kendini savunan bir mazlum. Tabloya yukarıdan bakılınca manzara böyle görünüyor. 

Şunu kabul edelim: Batı'nın Türkiye'ye olan ilgisi, “Ne kadar bizim çizdiğimiz sınırların içinde” noktasından ileri gitmiyor. Eğer Erdoğan, Mısır'daki darbeye göz yumsa ve kabullense, İsrail'in saldırgan siyasetiyle uzlaşsa ve Filistin'de olanlara göz yumsa, 'basın özgürlüğü', 'demokrasi' gibi konular akıllara bile gelmeyebilirdi. 

Batı'nın Türkiye'ye biçtiği bir rol var. Bu rol Avrupa'nın uslu çocuğu rolü. Bu rolü kim iyi yaparsa iktidarda onun olmasını istiyorlar. Askerler de olur, seçilmişler de...Yeter ki ne yapacağı iyi bilinsin. 

Türkiye, 60 yılı aşan çok partili sistem denemesinde epeyce deney biriktirdi. Askeri müdahalelerrle kırılan demokrasi yolculuğu, her şeye rağmen kendini kanıtlayacak hamleler yapabildi. Son yıllarda yaşanan darbe girişimleri, parti kapatma hamlelerinin bertaraf edilmesi, siyaseti güçlendirdi. 

Türkiye, eski kalıpların dışına çıktığı için, Batı'dakiler ve içerdeki kaybedenler “rahatsız.” 

İsrail, son yılların en vahşi saldırısını yaparken, Erdoğan'ı hedef alan bir düşmanlık kampanyası başka nasıl açıklanabilir? 

Cumhurbaşkanlığı seçimi bu yolculukta önemli bir dönemeç olacak. Seçimi bu sefer halk yapacak. 

Batı acaba kimin yapmasını istiyor? 

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’