Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Zaten Yeni Türkiye'de Seba'lara yer yoktu

 Kibardı. İyi kalpliydi. Eğilip bükülmezdi. Rüzgârın yönü sadece saçlarının yönünü etkileyebilirdi. Doğruydu. Dürüsttü.

Aynı anda hem çok kalbim çarpar, hem de “Aman lütfen”, “Aman estağfurullah” sözlerini ağzımda yuvarlayarak, hepsini birbirine karıştırarak tedirginlikle yaklaşıp elini tutmaya çalışırdım.

20’li yaşlarının sonunda bir kadın olarak odaya girdiğimde ayağa kalkan bir beyefendiyle karşılaşmamıştım hiç.

Ama o, beni sokağın ucunda gördüğünde müdavimi olduğu Bordo kafedeki iskemlesinden doğrulur, ayağa kalkardı. Merhaba… Hoş geldin… Elbette bana özel değildi bu hoş davranış. Sokağın başında beliren, yanına gelen, ona başıyla ya da gözüyle selam veren tüm kadınların selamını böyle alırdı.

Süleyman Seba. Artık gitmiş olan Süleyman Amca.

Ölüm haberini alıp hastaneye gittiğim andan beri düşünüyorum, kalbimde açılan bir boşluk var. Onu bir daha göremeyecek olmanın verebileceğinden çok daha tuhaf ve geniş bir boşluk bu.

Nedir? 

**

Herkesin bir dünya anısı, dostluğu vardır. Benimki öyle değil.

Bana göre nasıldı biliyor musunuz Süleyman Seba…

Yaşlılığından sıkıntı duymaya başlamıştı çünkü etrafına sıkıntının kırıntısını vermek istemiyordu.

Çay bardağını ya da keyfi yerindeyken artık nadiren dolan rakı kadehini tutarken fazlaca titreyen elinin görülmesinden rahatsızlık duyardı.

Çok gururluydu. (Siz, mesela, gurur nedir bilir misiniz, Yeni Türkiye’nin önemli görülen insanları?)

Yanına, ceketi omuzlarına almış çeşit çeşit spor insanı gelirdi. “Baba öpelim, canımsın, kanımsın”… Öptürmezdi elini. Demeyin bana öyle derdi.

Paye vermezdi. Kendisin güç oyunlarının aleti etmeyecek kadar tecrübeli olması değildi beni etkileyen. Umurunda olmamasıydı, gücün, paranın, hiçbir şeyin satın alamayacağı bir hayat şekli kurmuştu.

Küçük ama çok büyük.

Dobraydı. “Yaramaz bu adam” derdi. “Parası var ama kalbi yok” derdi. O kalpsiz, yaramaz adamların duyacağı şekilde hem de.

Diyorum ya umurunda değildi.

Beri yandan… Yakın dostlarıyla –ki onlar da onun gibi bir hayat süren 50 yıllık dostlardı- sohbete bayılırdı.

Kendisiyle dalga geçebilirdi. Espri kaldırırdı. Özeleştiri yapardı. Eskiden onu çok kırmış bazı meselelerin müsebbiblerini affedebilirdi.

Kibardı. İyi kalpliydi. Eğilip bükülmezdi.

Rüzgârın yönü sadece saçlarının yönünü etkileyebilirdi. Doğruydu. Dürüsttü. Yaşamayı, zevk almayı bilirdi.

Beyefendiydi. Tam olarak bu.

**

Yeni Türkiye’den bahsediyor herkes. Vesayetler bitmiş. Hukuk gelmiş. Paralel temizleniyormuş. Polis adam ediliyormuş. TOKİ inşaattaymış. Üniversiteler bina olaraktan her yere açılıyormuş. Üniversite hastaneleri Bakanlığa bağlanıyor, aksi halde batırılıyormuş. Neoliberalizm anayasaya zımnen girmişmiş. Artık susuzluk yok, hastanelerde kuyruk yok, eczanelerde ilaçsızlık yok. Yok yok yokmuş.

Bu kadar güzel(!) yokluğun arasında bir de ne yok biliyor musunuz… Artık… 

Süleyman Seba gibi beyefendiler yok. Süleyman Seba gibilere ‘Yeni Türkiye’de yer yok.

Güçlünün günahlarını örtmek için amuda kalkıp borazan çalanların, kötülüğün, pespayeliğin, rüküşlüğün, kadınları hor görmenin, ezmenin, itmenin, sabah akşam uslüpsuzca kavga etmenin kıymet-i harbiyesi olan bir ‘yenilikte’ Süleyman Amca ‘eskide’ kalmış demektir.

Evet içimdeki boşluk buydu sanırım.

Artık… Yeni Türkiye’nin beyefendisi başkaydı ve Süleyman Amca’ya hiç benzemiyordu.

Onun ve beyefendiliğinin ruhu şad olsun. Hoşçakalsın.

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’