Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Erdoğan tartışmasına devam...

 Müslüman ülkelerdeki vahşetin asıl nedeni, bu ülke halklarıymış, onların inançlarıymış gibi, saçma bir önyargı insanların zihinlerine yerleştiriliyor. Kabil'deki Sovyet yanlısı Afganistan yönetimini devirmek için El-Kaide'ye, Taliban'a destek veren, Washington değil miydi? IŞİD, Irak'ın Batı ülkeleri tarafından işgalinin yarattığı büyük kaos ortamında doğmadı mı?

“Batı neden Erdoğan'ı düşmanlaştırıyor” yazımın bir tartışmayı körükleyeceğini tahmin ediyordum. Ama bazı tepkilere bakınca, daha çok tartışmaya, meseleleri enine boyuna konuşmaya ihtiyacımız olduğunu anlıyorum. 

Batı, Erdoğan'ı, “demokrasi aşkı” nedeniyle düşmanlaştırmıyor. Vurguladığım temel nokta bu. 

Aslında dünkü yazıma, “Sisi'yi istiyorsunuz” başlığını atmaya niyetlenmiştim. Yazıma gönderilen okur maillerinden birisinde, açıktan “Erdoğan olacağına Sisi olsun” diyenle de karşılaşınca; bu tartışmanın artık iyice elzem haline geldiğini gördüm. 

Batı, yıllar boyunca, bölgedeki ülkelerin, "tek adam diktatörlükleriyle" yönetimine karşı çıkmadı. Yörenin diktatörleri, Batı'nın(dolaylı/dolaysız) desteğiyle, yıllarca halklarına kan kusturdu... Elbette yaşanan trajedileri tamamen Batı'ya fatura edemeyiz, ama Batı'nın olumlu bir rol oynamadığı da açık. 

Batı'nın "kalıplaşmış bakış açısı", “Müslümanlar kötüdür, birbirlerini öldürürler, vahşidirler...” şeklindedir. Bu algı, onların iliklerine kadar işlemiştir. Türkiye'de de bu anlayışın bazı çevrelere egemen olduğunu biliyoruz. 

Sanki bu ülkelerdeki vahşetin asıl nedeni, bu ülke halklarıymış, onların inançlarıymış gibi, saçma bir önyargı insanların zihinlerine yerleştiriliyor. Afganistan'ın dengelerini kimler bozdu? Kabil'deki Sovyet yanlısı Afganistan yönetimini devirmek için El-Kaide'ye, Taliban'a destek veren, Washington değil miydi? IŞİD, Irak'ın Batı ülkeleri tarafından işgalinin yarattığı büyük kaos ortamında doğmadı mı? Bu ilkesizliği, "çifte standardı", birçok örnekle netleştirebiliriz. 

İSLAMOFOBİ

Son dönemde, Batı başkentlerinde ve bazı medya organlarındaki “Tayyip Erdoğan Sultan oldu, diktatör oldu” yayınlarını görünce, insan, doğal olarak, “neden bu kampanya?” diye soruyor. 

Erdoğan, onların çizdiği sınırları kabul eden bir siyasetçi değil. İsrail'e tepki göstermekten geri durmuyor. Ya da Batı, Mısır'daki kanlı darbeyi seyrederken; o, seyirci kalmayı tercih etmediğini ifade ediyor. 

Erdoğan'ın Batı'yla iletişim biçimini beğenmeyebilir, bazı tavırlarını yüzeysel, bazı tepkilerini eksik veya fazla bulabilirsiniz. Her liderin kendine göre bir "yöntem"i vardır ve her yöntem eleştirilebilir. Ama, sonuç olarak; Batı'daki İslamofobi'yi, bizzat gidip Batı'nın yüzüne söylemekten çekinmeyen bir siyasetçiden söz ediyoruz. 

Hemen her yazımda dile getirdiğim gibi, Türkiye, bir değişim yaşadı, yaşamaya devam ediyor. Bunu tahlil eden yazılar yazdım. Ancak bir başka gerçeğin de farkında olduğumu hep dile getirdim: Ülkemizin hala temel meselesi; özgürlükler, insan hakları ve adaletli bir paylaşım ihtiyacı. Temel toplumsal kimliklerin hakkının hukukunun tanınması. 

Bir okurum, “10 sene önce ne güzel bir ülkede yaşıyorduk” demiş. Ya 10-15 sene öncesinde Türkiye'de neler olduğunu unutmuş, ya da o dönemde yaşanan suikastleri, faili meçhulleri, yargısız infazları, ekonomik çöküşleri mesele etmiyor. 

Kürt sorununun çözümü yönünde son iki yıldır çok önemli adımlar atılıyor. Barış ortamının da yarattığı etkiyle, Selahattin Demirtaş, HDP'nin oylarını 1.5 katına çıkardı. Türkiye'nin Batısı, Kürtlerin kimlik taleplerine geçmişe göre daha ılımlı yaklaştığını, net bir şekilde gösterdi. 

TÜRKİYE'DEKİ İSTİKRAR
Asıl üzerinde durmak istediğim noktaysa; Türkiye'nin, bölgedeki önemli istikrar bölgelerinden birisi olması. Bölgede "canını kurtarmak isteyenlerin sığındığı bir liman" özelliği kazandı Türkiye. 1946'dan bu yana, çok partili rejim denemesinde, tüm eksiklere rağmen, önemli deneyimler birikiyor. Toplumun iradesine, asker ve bürokrasinin karışması; büyük ölçüde bertaraf edilebildi. Devlet içindeki otoriter birikim; halk tarafından tercih edilenlere, artık kolay kolay engel oluşturamıyor. 

Tabii şu bir gerçek: Bölgedeki büyük kaos, Türkiye'yi derinden etkiliyor. Peki, Batı bu noktada ne yapmak istiyor? Kendi kontrollerinde olmadıklarını gördükleri Tayyip Erdoğan'ı darbelemeye, düşmanlaştırmaya çalışıyorlar. Türkiye'deki "yeni istikrar" ve "yeni denge", onların istemediği bir şekilde gerçekleştiği için, “negatif kampanya”yı sürdürüyorlar. Yer yer bazı gerçekçi eleştiriler yapsalar bile, "ana fotoğraf" budur. 

MEMNUNİYETSİZLER

İşte burada, Türkiye'deki “memnuniyetsizler” devreye giriyor. Muhalefetin seçimlerdeki çaresizliği, “Sisi daha iyi” gibi "uç" değerlendirmeleri normalleştirebiliyor. Paralel yapının “darbe girişimleri”ni "tek kurtuluş" olarak görmeye başlayanlar, buralardan da bir yol arıyorlar. Erdoğan'la demokrasi, insan hakları ve özgürlükler temelinde bir mücadele yürütmek yerine; “kaos” ve "yıkım"dan medet ummak, standartlaşıyor. 

Erdoğan seçimle geldi. Giderse seçimle gidecek. 

"Kısayol"lardan medet ummak, Sisi formülüne, Mısır modeline özenmek; felaketlere davetiye çıkartmaktır. 

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’