Bu imam hatip furyası ne kuzum?!
Cumhurbaşkanlığı seçimiydi, yeni başbakandı, yeni kabineydi, bitmeyen kavga derken sergilenen bu 'oyunun teorisini' kimse görmez kimse bilmez sanıldıysa... Sanılmasın.
Kafalar daralırken, dar kafaların yerleşeceği tribünler genişledi genişledi genişledi.
Dünyada olup bitene dar bir kafayla bakıp, dar bir kafayla okuyan, dar bir kafayla kendisini ifade edenlerin sayısı çoğalırken, insanların yerleştiği tribünlerdeki çeşitlilik azaldı azaldı azaldı.
Herkes hemen yaftalanıyor, hemencecik bir ‘şey’ oluyor ve itiştirildiği tribündeki yerini alıyor. Aldırılıyor.
Ne tribünlerimiz var, vardı ve var oluyor…
Ergenekoncu tribünü. Vesayetçi tribünü. Kemalist ulusalcı tribünü. Dinci tribünü. Ticani tribünü. Darbeci tribünü. Kürtçü tribünü. KCK’li tribünü. PKK’li tribünü.
Şimdi bunlar elene elene, daha doğrusu çok tuhaf bir amipleşme sürecine girerek, bir araya gelmez kavramlar parçalandı birleştirildi, hop kaldı mı size en temel iki tribü:
AKP’li tribünü. Paralelci tribünü.
Eskiden bir çeşitliliğimiz, yaftalamada bir zenginliğimiz vardı mirim! O da kalmadı, iyi mi.
**
Örneğin ben kendimi bir hafta paralelci, bir hafta AKP’li olmuş halde bulabiliyorum.
Eskiden, yani bir iki sene öncesine kadar, böyle miydi…
Darbeci, Ergenekoncu, postal yalayıcı, KCK’li, Kürtçü… Yeri geldiğinde bunların hepsini olabiliyordum. Şimdi iki makus seçeneğe talim.
CHP’yi eleştiriyorum, AKP’li oluyorum.
Bu yolsuzluk iddiaları soruşturulmadan dosya kapanıyor, heeeyyy uyanın, bu nasıl ülke diyorum. Hop paralelci oluyorum. (Ki bu paralelci aynı zamanda tanıdık bir başka etiketi, ‘darbeci’liği, beraberinde getiriyor. Ama diyorum ya, artık tüm diğer etiketler bu iki paranteze sığar hale getirildi. Kısaldı. Daraldı. İyice içi boşaltıldı.)
Erdoğan’ın Çözüm Süreci’ne ciddiye alması önemli diyorum, AKP’li oluyorum.
Röportaj yaptığım biri ‘Cemaatçi avına çıkılmasını ve fişlemeleri’ eleştiriyor, şıp diye paralelci oluyorum.
Kürt meselesiyle ilgili bir şey yazıyorum, aynı anda hem AKP’li hem paralelci de olabiliyorum.
Yani ben olmalara doyamıyorum. Bu bana özel bir durum da değil. Yazma, çizme, düşünme agoramızda bu sığlıklar at koşturuyor, dolayısıyla buraya yolu düşen herkes bu deniz anaları tarafından çarpılıyor.
**
Sonuç itibariyle karar verdim, insan bu meydanda, bu agorada bir lokma da olsun mücadele vermek istiyorsa, bu etiketlerin esiri olmamayı öğrenmeli.
Aksi halde ne yazarsın, ne düşünürsün, ne de tek kelam edesin kalır. Kaldırmazlar.
AKP’li ve Paralel’ci tribünlerine zaman zaman konuk edilen Kemalist, ulusalcı, darbeci yaftalarından hangisini uygun bulur, beni hangi tribüne (ikisine birden de olabilir, paşa gönlünüze göre versin Allah) yerleştirmek isterseniz kabulümdür. Yıllarca başörtüsünün kamunun tüm alanlarında serbest kalmasıyla ilgili yazdığım çizdiğim her şeyi unutup istediğinizi yapabilirsiniz.
Lakin ben şu soruyu sormadan edemeyeceğim…
Bu gözlerimizin önünde cereyan eden İmam Hatip’lerin önlemez yükselişi, tuhaf artışı nedir kuzum?
Kayıt aşaması veliler için yıldırıcı bir ‘Oyun Teorisi’ne dönüşen TEOG sınavının sonunda gayrimüslimler dahil 40 bin öğrencinin İmam Hatip’e yerleştirilmesi nedir? Evet, Milli Eğitim Bakanlığı'nın kafasına göre... Sormadan, etmeden.
Son 12 yılda İmam Hatip Lisesi sayısının iki kat (450 iken 952 oldu) artması…
İmam Hatip’e giden öğrencilerin sayısının ise 71 binden 689 bine ulaşması… Nedir, nedir, nedir?
Cumhurbaşkanlığı seçimiydi, yeni başbakandı, yeni kabineydi, bitmeyen kavga derken sergilenen bu 'oyunun teorisini' kimse görmez kimse bilmez sanıldıysa… Sanılmasın.
Bırakın siyasal İslam’ın son dönemdeki tüm sınavlardan çakıp çakıp biteyazmasını, bu iki tribünün küfürleri nedeniyle 'en büyük hakem' Türkiye’deki dindarlık maçına ‘seyircisiz kal’ cezası vermek üzere…
Yolsuzluklar, dinlemeler, çamurlar, hakaretler diz boyu…
Ama ne… Kindar değil dindar nesil yetiştirecekler.
“Cemaat’in sosyal alandaki gücünü araştırdık, bu tektip öğrenci yetiştirme sistemlerini çok beğendik, onlara karşı kendi tektiplerimizi yetiştirmek üzere bu liseleri çoğalttık, velileri ‘zorla teşvik’ ediyoruz” demiyor da…
“Ne var bunda, İmam Hatipler’i hor mu görüyorsunuz, siz zaten bizi hep hor gördünüz” diyor.
En güçlü, en muktedir mağdurların arasında kaldık. Boğuluyoruz tribünlerinde.
Ama bari çocuklarımızı bu ligden, bu kavganın ideolojik deneme tahtası olmaktan kurtaralım. En hayati meselemiz bu olsun.