Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Teşhis doğru değilse...

 Suriye’deki iç savaş durumunun kaçınılmaz olarak ortaya çıkardığı Rojava gerçeğinin Çözüm Süreci’nin geleceği ile doğrudan ilgili bir önemi bulunduğuna dikkat çektiğim zaman (örneğin “‘Kırmızıçizgi’ mi dediniz” 26 Temmuz 2013 ve “‘De facto’ Rojava” 29 Temmuz 2013, “Sürecin önünü açmak” 20 Eylül 2013 ve Çözüm Süreci’ni konu edinen diğer yazılarım), ihtiyaca binaen medyada köşelendirilmiş çakma uzmanlar Öcalan üzerinden kontrolün devletin elinde olduğunu yazıyor, “seneye bu iş tamamdır”minvalinde takvimler açıklıyorlardı.

Bugün en çapsız olanları da dâhil sürecin test edildiği alanın Rojava olduğunu anladılar sanırım. Peki, “alkışlayın başka ihsan istemez” diyen iktidar (artık “devlet” de diyebiliriz) neyi ne kadar anladı? En azından Kandil’den gelen “süreç bitmiştir” ve İmralı’dan gelen “yüksek yoğunluklu savaş” uyarısından sonra, ay sonuna kadar tamamlanacağı açıklanan “yol haritası”nın güncellenmesi gerektiği anlaşılmış mıdır mesela?

Öncelikle şunu doğru tespit ve teşhis etmek gereği var: Kürtlerin Kobanê direnişi Çözüm Süreci’ni “zora sokan”değil, aksine onun önünü açan, şartlarını olgunlaştıran bir anlama sahiptir. Bunu böyle görmeyip sürecin realize olması için Rojava’nın IŞİD eliyle kana boğulması gerektiğini düşünenlerin hesabı “çözüm” veya “barış” değil başka bir şeydir. IŞİD’in elindeki rehineleri kurtarmak için “takas” yoluna başvurmayı son derece anlaşılır buluyorum. Ama bu pazarlıkta Kobanê ve dolayısıyla Rojava’nın “düşürülmesinin” sözkonusu edilmesi, eğer “çözüm” diye bir muradınız varsa normal, kabul edilebilir, anlaşılabilir bir tutum mudur?

Kürtlerin direnişi devletin tutumunu köklü tarzda gözden geçirmesi ve tabii ki değiştirmesi için mutlaka değerlendirmesi gereken bir fırsat sunmaktadır. Bu direnişin “çözüm”ün şartlarını olgunlaştırdığını söylememin nedeni budur. Kobanê’deki IŞİD kuşatmasının kırılmasına ve çetelerin Rojava’dan püskürtülmesine askerî, siyasi, insani bakımdan katkı koymak, Kürt sorununda barışçıl çözüm tercihinde bulunmuş olmanın olağan gereğidir. Çözüm Süreci ya Kobanê’de ayağa kalkacak ya da telafisi zor bir şekilde darbe yiyecektir. Sürecin karşı karşıya bulunduğu ikilem bu kadar sağa sola çekiştirilemeyecek kadar açık ve nettir.

Bunun öncelikli gereği “eski Türkiye”den miras inkâr zihniyetinin düşünce kalıplarıyla hareket etmekten vazgeçmektir.

Ortadoğu, neresinden baksanız, Kürtlerin merkezinde durduğu bir “yeniden yapılanma” süreci içerisindedir. Kürtlerin halk olarak varlığını, dolayısıyla haklarını inkâr zorlaması iflas etmiştir. Türkiye ağır aksak da olsa bu kaba inkârcılıktan vazgeçmiştir. Ve şimdi bu olmayacak dayatmadan vazgeçmiş olmayı işaret ederek “sorunu” bitirmek istemektedir. Bu, evet, bir adımdır; ama bu adım atılması gereken diğer adımların ilki olduğu ölçüde anlamlı ve önemlidir. Bu adımı bir “çözüm” olarak sunmak, bir başka olmayacak dayatmadır.

Kürt sorunu kendi başına bir sorun değil. İster istemez bölgesel denklemleri ve bölgenin jeostratejik ve siyasi önemi nedeniyle küresel güçlerin politikalarını yeniden oluşturmalarını “zaruri” kılıyor. Bu “zaruretin” temel dinamiği, Kürtlerin direnişi ve onun bunun askeri olmaktan önce kendi geleceklerini sahiplenen “ulusal” bir duyarlılıkla hareket etmeyi acı deneyimler sonucunda öğrenmiş olmalarıdır.

Bu gerçeğe gözlerini kapamak, inkâr konseptinin aşılması, mahkûm edilmesi değil “güncellenmiş” bir versiyonuna bağlanmak demektir; ve en yakın sonucu, “milli” denen Çözüm Süreci projesinin kaderine başka güçlerin hükmetmesine cevaz vermektir.

Kesin bilgi: Teşhis doğru değilse, bulduğunuz çareler sorunu sadece ağırlaştırır.

[email protected]

Twitter: @CaferSolgun

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’