Cumartesi Anneleri: 500. Hafta...
Diktatörlük rejimleri, kendilerini “korku” üzerinden ifade eder ve sürdürürler. Topluma saldıkları korku hüküm sürdüğü müddetçe iktidarlarını “güvende” hissederler. Elinde tuttukları askerî, siyasi, ideolojik her türlü gücü en çok bu korkuyu canlı tutmak için kullanırlar. İşkenceler, hapishaneler, katliamlar hep bunun içindir.
Savundukları ideolojilerini genellikle “dava” diye nitelendirirler ve davalarının temelinde bulunan “düşman, tehdit, tehlike” gibi kavramlar da aslında herkesin ruhuna işlemek istedikleri korkunun teorisidir.
Kanlı bir kısır döngünün tutsağıdırlar ve kendileriyle birlikte yönettikleri toplumu da bu korku cenderesinde işledikleri suçların ortağı yapmaya çalışırlar. Bunu başarabildikleri oranda muhalifleri kitleselleşemeyecektir.
Bu faşist dikta rejimlerinin “yenilmez” gibi görünen korku imparatorluklarını bozguna uğratan, onların hiçbir şekilde ruhlarına egemen olamadıkları annelerdir...
Evladı ister işkencehanede, ister hapishanede, ister mahkemede olsun; iktidarda ister Arjantin cuntası olsun, ister Yunanistan cuntası, ister 12 Eylül cuntası, iktidar olanların dilinde ister “çakıl taşı” edebiyatı olsun isterse de “ileri demokrasi”; evladı cellâtların, işkencecilerin elindeyse, haksızlığa, zulme maruz kalıyorsa, ister itilecek kakılacak olsunlar, ister tehdit edilsin ve ister onlar da işkenceye, mahpusa alınacak olsunlar... Anneleri korkutamamış, susturamamış ve sonuçta, aslında annelere yenilmişlerdir...
Siyasetçiler “unutun gitsin” diyebilirler, “geçmişte kaldı” diyebilirler, “o zaman öyleydi” diyebilirler, “devlet işi, fazla kaşımayın” diyebilirler, “duvardan bir tuğla çekersek...” diyebilirler, “ama çocuğunuz teröristmiş, bölücüymüş” diyebilirler... Bunların hepsi ve daha fazlasını söylediler ve hâlâ da söylüyorlar zaten. Ama anneler unutmaz, susmaz ve anne olmaktan asla vazgeçmez.
Evlat acısı, insanın ve özellikle de anne olanın hayatta yaşayabileceği en büyük acıdır denir. Öyledir. Ve ama en kötüsü, evladınızın “kayıp” olmasıdır. Evladınızın. Oğlunuz ya da kızınızın. Eşinizin. Babanızın. Kardeşinizin... Başında oturup ağlayacağınız, üzerine çiçekler koyacağınız bir mezarı bile olmaması...
25 Ekim 2014 günü Galatasaray’daki “kayıplarımızı istiyoruz” eylemlerinin 500. haftasında bir kez daha biraraya gelecek olan Cumartesi Anneleri’nin acısını, öfkesini, ısrarını anlayamayanlar insanlıklarını sorgulamak zorundadırlar.
Türkiye bir gün gerçekten “yeni Türkiye” olacaksa, insan hak ve özgürlüklerini, insan onur ve haysiyetini “devlet” ve “toplum” olmanın temel varlık nedeni gören bir anlayışı benimseyecekse, herkes için demokrasi, özgürlük ve barış özlemimiz karşılığını bulacaksa, bir gün insanlığımız acılarla sınanmış olarak umut ve heyecanla yeni bir güne uyanacak ve kayıplarımızı her zaman saygı, minnet ve bitmeyen bir hasretle hep birlikte anacak, hatırlayacaksak... Bunu Cumartesi Anneleri’ne borçlu olduğumuzu bilerek yaşamak zorundayız.
Korucu olmayı kabul etmediği için başına gelmedik kalmayan ve sonunda devletin teröründen ailesini korumak için geldiği İstanbul’da 19 Ekim 1995 günü evinin önünden bir “beyaz reno”ya bindirilerek kaybedilen hafızalarımızda hep 36 yaşında, beş çocuk babası Fehmi Tosunşahsında bütün Cumartesi Anneleri’nin ellerinden, kalplerinden öpüyorum.
Demokrasi ve barış isteyen herkes Cumartesi Anneleri’nin sesine ses olmalıdır: Kayıpların akıbetleri açıklansın... Failler bulunsun, yargılansın... “Zorla kaybetme” suçu insanlığa karşı işlenmiş suç kabul edilsin ve zaman aşımına uğramasın... Türkiye BM Gözaltında Kayıplar Sözleşmesi’ni imzalasın...
Twitter: @CaferSolgun