Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Cennetin kapıları 1

Cennetin kapıları açıldı… Ölüm mü yaşam mı bilemedi ahalisi. Bir kısmı gitti dönemedi, bir kısmı gitti döndü-dönemedi… Aitlik neydi, insanı insan yapan kendi mi? Yoksa insan kendini hep olduğundan fazla mı önemsedi.

 

Cennetin kapıları açıldı. Tanrı kullarıyla paylaştı. Kullar anlaşamadı…

Kafkasya oluk oluk kan, kırmızıdan yeşeren çimen vahşi elinde haram.

 

 

Geç kalınmış bir yolculuğun notlarından Canlar Ülkesi Canımın Ülkesi Abhazya…

 

Her şey üç kişilik bir masada başlıyor. Biri gidecek kişi, diyor ki; hadi beraber gidelim. Karar veriliyor, hazırlıklara geçiliyor. Banka, pasaport, uçak bileti, vize derken bakmışız Soçi Adler'deyiz.

 

Sadece 1.5 saat süren bu yolculuk insana mesafelerin ne kadar anlamsız olduğunu tokat kadar beklenmedik biçimde kanırtıyor.

 

Bilmediğin bir dünyaya hoş geldin diyor Ruslar… Soğuk ve yılgın halleri insanı ürpertiyor,  eskimiş sistemleri yoruyor. Neyse ki çabuk çıkıyoruz o limandan, sırt çantalarımız ve kafamız, alıp gidiyoruz sınırları geçmeye.

 

Kalabalık, yağmur var. Seda’nın uyarılarını dikkate aldığım için mutluyum, yağmurlukla gelmenin verdiği garip bir haz ‘’ ben buraları bilirim’’ edasını veriyor bakışlarıma. Bekliyorum, konuşuyorum, paylaşıyorum. Ancak söyleyemediğim bir şey var kendi kendime tekrarlıyorum.

 

‘’Ben kendi haddimden geçiyorum’’

 

Ardzınba Kulah’ın dökemediği yaşları taşıyorum. Yorulduğumda yağmura bırakıyorum, gözümün yaşını. Gülümsüyorum…

 

Koca gözlü bir kız çocuğuyken merhaba dediğim sesler ve hecelere ket olmuş dilim. Konuşamıyorum. Beden ifadelerini ve ruhunu anladığım insanlara ‘’  Ben geldim’’ diyemiyorum. Diyemiyorum sınırımdan geçerken, sınırlarımı aştığımı. Üşüyorum…

 

İnsanlar yabancılık çektiklerinde ve yalnız hissettiklerinde üşürler… Oysa ki; yalnız değilim. Başka bir sebebi olmalı üşümemin. Öyle bir sebep olmalı ki bu üşümeyi neden sevdiğimi de anlayabilmeliyim. Düşünüyorum…

 

Ve artık sınırsızım… Kalbimde şeffaf bir delik. Minik ama öldürücü bir boşluk. Yaradanın nefesiyle dolmaya hazırlanıyor. O üfledikçe ben üşüyorum…

 

‘’Ben kendi haddimden geçiyorum’’

 

Mavi gözlü, sarışın bir adam Tofik… Penceresiz, klimasız bir araç ile kendimi keşfe başlıyorum. Yanımda insanlar, dışımda sesler, içimde serin nefesi. Yorgunum, ama görmeliyim belki bir daha göremem diyorum. İlk cümlem ‘’ Aynı bizim oralar gibi’’

Bizim orası?

 

Düzce? 

 

Geçrıpş, Tsandrıpş, Gagra, Pitsunda, Gudauta, Afon Cıts, Eşera?

 

Sohum!

 

Sabahın ilk ışıklarıyla geniş sokaklarda sağlı sollu ağaçlar selamlıyor bizi… Duraklarda bir iki insan, anneme babama benzeyen, koyu renk kıyafetli bunlar ve gösterişten uzak. Ve, tüm ıssızlığa rağmen korkusuz bekliyorlar 1960’ lardan kalma markasını umursamadığım turuncu otobüsleri.

 

Birkaç cılız sokak köpeği, yabani atlar ve bolca başıboş sığır görüyorum sağda solda.

Sonra gerçekten kara bir deniz sınırsızmışçasına ve gökyüzü ve orman ve düşlerimde bile hissetmediğim bu duygu.

 

-          Hızlı gitme Tofik, ya bir daha göremezsem!

 

 

 

 

 

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’