CENNETİN KAPILARI II AKUA ( SOHUM)
Akua’dayız… Yani Abhazya’nın başkenti. Ruslar Sohum, Gürcüler Sohumi diyor. Osmanlı ise Sohum Kalesi dermiş. Kurşun deliklerinin pencere olduğu boş binaları ve geniş caddeleri ile beni içine alan Akua işte burası… Tofik’e veda vakti. ***
Bir tarafı orman, diğer tarafı deniz Akua’nın. Yakan ve serinleten.
Liman ve tatil kenti olarak bilinen Akua’da ulusal kütüphane ve devlet arşivleri savaşta yakılmış… Çarlık döneminden kalma binalar öyle görkemli ki, Sovyet mimarisini ısıtıyor. Tiyatro binaları, müthiş doğa örtüsü ile botanik ve maymunlar bahçesi var. Sonra 1945’ den 1954’ e kadar Sovyet Nükleer programlarının geliştirildiği bir laboratuar da. Devlet daireleri de.
Bir de Abhazya’nın tek havaalanı şehre 20 km uzaklıkta. Sovyet döneminde çoğunlukla insanların Abhazya'nın eşsiz sahillerine taşınması için sadece iç hatlarda kullanılmış. Yolcu trafiği dersek, yazları günlük 5000 kişiyi buluyormuş. Bu liman, 1993 teki çatışmalarda hasar görmüş ve o gün bugün kapalı.
Açılmalı…
Hani, mahkûmların gökyüzü dikdörtgen, hayalleri sınırsızdır ya. Ateşi çalan ve geceyi aydınlatanların öyküleriyle büyüyenlerin önce onur dediği bu ülkede, her şey gerçek.
Boş evlerin içinden yeşeren sarmaşıklar balkonları kaplıyor, geniş kapılar güzel geleceğe açılıyor. Akua yaraları hızla sarıyor.
***
Sabahın ilk ışıklarıyla yerleşiyorum otele. Resepsiyonda Abazaca karşılanmak güzel.
Otel, büyük, temiz ve sahilde. BM’nin eksik olmayan gözlemcileri yine karşımızda. Kalabalık, Rus turistler, bir de Türkiyeli Abhazlar.
Oldukça sıcak… 114 numaralı odamda uyuyabilirim artık. Ama önce not almalı, unutmamalı anları!
Beni sarhoş eden tüm duygularıma sarılıp uyuyoruz. Kalabalığız. İçimde üç dört kendim,
“-Neden geldim?
- Oh iyi ki geldim.
-Her zaman boş işler peşinde oldun kadın!
- Çok da iyi oldu çok da güzel oldu.
-Herkesin hayatına kimse karışamaz” diyor gülüyorum…
***
Ne uzun bir gün imiş Çarşamba. Sınırlardan çıkıp sınırlara girdim. Sadece 3 saat içinde damarlarım fay hattına, düşüncelerim tetikçisine dönüştü. Rus- Abhaz kardeşliğinden bahseden bir sınır yazısının etkisi uzun sürdü mesela. Canları Karadeniz’e döken onlar değil miydi?
İşte ben bu Çarşamba günü, bildiğimiz sadece 24 saat süren bu günde 33.70 yıllık düzenli soluklanışımın çoğunun fotosentez olduğunu anladım. İtiraf etmeliyim ki; kimi insanların çam ağaçları ölmesin diye yaratıldığını düşünürüm. Bana göre bunlar, döngüye faydası olsun, “hayatı anlamasa da olur” denen tipler. İşte bu uzun Çarşamba “Sen de bu insanlardan mısın Hümeyra?” dedirten cinsten idi.
Kör yanlarıma renk olmayı anlatacak bir yolcuğun ilk günüydü belki Çarşamba.
Cennetin Kapıları aralanmıştı işte.
***
Her şey bu kadar romantik mi sizce?
Hayır… Neden? Çünkü; açım, ruble az ve saat 18’ e gelmiş. Bu kapı aralığından geçmek için güçlenip kapıyı sonuna kadar açmak lazım. Çabalıyoruz tabi…
Abhazya’da ilk yemeğim muz, Akua’da muzumu yediğim yer, deniz kenarındaki ( ki bu deniz kara-deniz, siyah sürgün kanıyla dolan deniz. Nasıl olurda bu denizin kıyısında hem de karşı kıyısında oturup muz yiyebildim, canım yanmadan!!!) duvarın üstü ve rublesiz dönüş… İş saati dolmuş. Dükkânlar kapalı. İçine düştüğümüz iletişim sıkıntısı da tuz biber. Kendimi Pepe’nin ünlü repliğini söylerken (içten ve dıştan) buluyorum.
“Üzüntü ve muz kabuğu, üzüntü ve muz kabuğu, üzüntü ve muz kabuğu, üzüntü ve muz kabuğu”
Gülüyoruz…
Yol arkadaşım var evet. ( O, kendi hikayesini yazdığı için, beni hikayemle baş başa bıraktı.)
Uygun adım doğru otele…
Yürüyorum fakat eksik bir şeyler var içinde, bu duygu sığ, beklediğim dalgalıydı.
***
Çarşamba akşamı.
Emanet edildiğimiz Haluk Bey ile tanışma vakti.
Merhaba, ben Azınıpha Hümeyra, Düzce. Siz?
(Sizse mütemadiyen bana “Azınıphaaa, sotede bir şey mi içiyorsun” diyen, Gagra’da veda sargısında yüzüne bakamadığım Haluk Ağabeyimizsiniz)
***
‘”Abiii ağladığımız görülmedi.”