Cennetin Kapıları III.
Ayrılırken ağladığımızı, birlikteyken sustuğumuzu gören olmadı Haluk Ağabey ile. O, toprağımda elim dilim olacaktı.
***
Bir savaş var aslında. Kendi içimde. Neden diyorum, neden ben Trabzon’dan Akua’a( Sohum’a) direk geçemiyorum, neden Akua Havaalanı açılmıyor… 2 saat içinde orada olamıyorum. Artık Batum İç Hatlara dâhil edilmişken. Ben, kurtuluş mücadelesinde canını veren, yattığı yer belli olmayan bir Abhazyalının torunu olarak sınırlar geçmek zorundayım. Onlarca polisim askerim Türkiyemiz için şehidim, ödenmiş vergim, kazandığım aşım, karşılıklı haklarımız varken neden?
Yeni dünya düzeninin düzlediği bu tarzı küfürsüz anmak geçmiyor içimden.
***
Aslında ne basit yaşamak. Ye, çıkart, uyu, çalış, üre-üret, tüket-tüken.
Evet, Hümeyra, güvercinler için basit hayat, onlar yer çıkarır anında… Uykusu çalışması bunun içindir, boyunlarındaki halkası ve irilikleri fark ettirir cinslerini. Onlar farkındadır bunu elbet, Yaradan “be saf insanoğlu bari bundan anla” der farklılıkları.
Sen insan! Sen detaylardan anlamazsın der, bari kadının memeleri erkekten büyük olsun. Erkeğin kasları olsun. Hah işte tamam, şimdi gördüğünü anlarsın sen.
Senin için bu kadar basit yaşam!
Dokunduğun senin, gördüğün duyduğun gerçek, hissettiğin safsata…
Zavallı insan ne zor senin için yaşam.
Anlamaya değil anlaşılmaya kilitlenmiş milyonlarca insan. Siz güvercin olsanız keşke en çok 20 yıl yaşasanız, mesela kısır olsanız yok olsanız.
Yeni dünya düzeninin düzlediği bu tarzı küfürsüz anmak geçmiyor içimden.
Kendinden başkasını, dinini, hayallerini, kıyafetlerini, mücadelesini anlayan olsa milyarlarca olsa, hayalde olsa!
Hayaller bir gün gerçek olmuyor mu?
***
"Abhazya için yeni bir gelecek başlıyor.” derken inanmıştı. İnsandı. Abhazya Tarih ve Bilim Enstitüsü Başkanıbir akademisyenken Abhazya Parlamentosunun başkanı olmuştu Viladislav Ardzınba.
“Deniz kardeşimi geri ver” diyen bir halkın iradesiydi o.
Hayallerine inandı, inandırdı. (http://kafkasfederasyonu.org/dokuman/kose_yazi_s_babakus.htm)
Eski bir binanın duvarından bakıyordu bana. Durdum seyrettim. Sözleri geldi aklıma
“Sürgün, kıyım, kılıç artığı bir avuç insan
Ata vatanınızı canla başla koruduk
Gelin yer değiştirelim
İnanın! Çok, ama çok yorulduk.”
Aynı aileye mensup olmak… O, ben, Abhazya… Abhaz kimliğimde ismim Hümeyra Ardzınba.
Yaşamı anlamak ne zor. Eğer düşünüyorsan!
***
Anlamaya çalışıyorsanız eğer, insanları daha çok gözlemlemeye başlıyorsunuz. Sözler ayna gibi, gözler, eller, gülümseme…
Hele ki kanımı donduran Haluk Ağabey’in o cümlesi;
“Ardzınba’nın yaşaması için canımı veririm”
Ve diğerleri;
Abhazya insan organizması gibidir, içinde pisliği barındırmaz.
Abhazya insanın bilinçaltını ortaya çıkarır.
Abhazya sevgisi kimsenin tekelinde değildir.
Biz kendimizi yaşatan insanlarız.
Yurtseverlik bu kadar bedava değil.
Arkadaşı için kazdığı mezarda yatanları unutmayan adam, biliyor musun sözlüğümün içinde yatıyor mezarlık çiçekleri.
***
Nasıl kaybolmaya yüz tutmuş dilimle konuşamadıysam kardeşimle, yeni dünya düzeninin düzlediği sömürüyü küfürsüz yazıyorum şimdi.
Binlerce yıldır akan kanı, 200 yıllık uyuşturucu ve alkol ile unutturmaya çalışanlara da dostluk buysa gelin yer değiştirelim diyorum
Bir kişi de olsam, bir kişi de ölsem
“Düşüncelerime kurşun sıkamazsınız ki”
***
Ah ağabey nasıl karıştırdın kafamı… Güzel bir yemekti amacımız, o yüzden çıkmadık mı yola.
Biz;
İki kişiydik dünyayı yemeye razı
kurdular selamla sofrayı
Sızbalı, agudu, abıstası
oh bir de ev şarabı
Gena’da girince sohbete,
kaybettik Doğan’ı.
Fotoğrafımızdan anlaşılıyor aslında dağılmışlığım, açlığım.
Yemek yerken insan kendini kaç kere anlar, gözümdeki parıltı kendimi bulmuşluğumdan mı ki?
Devam edecek…