Cennetin Kapıları IV
Babaanne sofrasından kalkar gibiydik, bize göre müthiş tatlarla bezenmiş bir sofraydı. Artık gitme vakti gelmişti. Ayağa kalktık, Gena bana sarıldı ve dedi ki;
İster Tanrı de ister Allah, neye nasıl inanırsan inan. Ama unutma, biz Abhazlar önce kendimize inanırız. Kendine dikkat et kardeşim.”
Kendime dikkat eder miyim bilemiyorum Gena. Şu sıralar aklım öyle karışık ki. İnsan kendini önemli sanıyor, aslında yaprak gibi, yalnızca bir mevsimlik olan saltanatı sararıp kuruyarak, düşerek son buluyor.
Bir Abhazya gecesinde beni düşündüren bu cümlelerini, yemekleri konuştuk yine. Çocukluğumdan beri ekşi erik bulduğumda, onları incecik doğrar, içine acıka koyar uzun uzun karıştırıp, soğutarak- sulandıktan sonra yerim. Kimse buna bir anlam veremez tabi. Çılgınca bir şey gibi değil mi? Ama gördüm ki, o sofrada yediğim erik sızbalıyla aynı tatmış aradığım.
***
“Hayat ne tuhaf, vapurlar falan.”
Genetik kodumuzda bireysel farklılıklar olsa bile hepimiz aynı sayıda ve aynı türde genlere sahibiz. Aitliklerinizi fark etmeden kendinizi tanımanız olanaksız.
***
Yeni bir güne, “günaydın” demek lazım. İyi uykular demeyi biliyorsan kolay şey.
Her şeyin bir zamanı varsa, hiçbir şey tesadüf değilse…
Günaydın şehir, bugün seni daha yakından tanıyacağım. Ersin ve Yusuf Ağabey gelecek bugün. Haluk Ağabey onları almaya sınıra gidiyor. Otelimizdeyse akrabalarım var.
Güzel bir kahvaltının ardından at kendini denize…
Suyun rengi hep aynıdır hâlbuki. Neden bendeki bu koyuluğu. Düz, sakin, temiz, koca bir deniz, taşlık, sakin, temiz koca bir plaj. Turist dolu. Güneş sabahın ilk saatleri olmasına rağmen can yakıcı. “Bak kremlenmiyorsun sonra ağlama” uyarılarına karşın uzanıyorum taşların üzerine.
Beyaz, gri ve siyah taşlarla dolu her yan. Hayatta böyle mi acaba iyiler, kötüler ve artık buraya ara bulucular, ortacılar, kaypaklar vb.. eklemeler yapabilirsiniz kendi yaşanmışlıklarınıza göre.
Güneşe meydan okudum o sabah. Sevgili Güneş, çok güçlüsün evet, çok yakıcı. Ama gözlerimi dikip sana cins cins baktığımda “ hayırdır birader” diyemezsin sana da kalmaz bu dünya hahaayyyytttt…
Ama sevgili Güneş, düşündüm de senin gördüğün milyarlarca insandan biriyim. Sana meydan okuyabilecek kadar kendini bir şey sanan, ne zamana kadar nefes alacağı belirsiz bir insanım.
Bu sahil kentinde sen, kan nehirlerini kuruturken onlar da sana meydan okumuş muydu?
Abhazlar, Adigeler, Osetler, Çeçenler, Ruslar, Gürcüler, Ermeniler, Azeriler, Megreller… Ler ler ler ler ler….. Kendi gökyüzünün altında, onların kanlarını da kurutmuş muydun?
Şimdi sakince, sessizce, huzurla beni içine çeken bu deniz nasıl yuttu hoyratça insanları?
Kalk Hümeyra… Hadi gidelim arkadaş. Biraz dolaşalım, şehri gezelim.
***
Sahil şeridinde yürümek keyifli, palmiyeler altında. Sağda deniz, solda ağaçlar. Bahçeler, lokantalar, kafeteryalar. Bir yerde oturalım biraz diye düşünürken yine Düzceli tanıdıklar. Hoşbeş ederken öğrendik ki Abhazya’ya yerleşme kararı almışlar, kendi aralarında konuşuyorlar. Kolay bir karar değil tabi ki, hele ki o yaştan sonra. Genelde derler ki, işi gücü olmayan gidiyor, yalan basbaya yalan. Adam öğretim üyesiydi. Gitti işte, yerleşmek için mücadele ediyor. Dönün diyorlar, geri dönün. Hayatınızı yeniden burada kurun. Kalan bir şey istiyor, giden bir şey istiyor. Ama kolay mı?
Mücadele şart. Önce Abhazlık gelse de, ekmek mücadelesi girince işin içine alışkanlıklar, standartlar devrede.
Ne de olsa “düşler ve gerçekler ayrı ayrı yaşar”
***
Ooo yerleşmeyi düşünüyorlar baksana, nasıl olur ne yapılabilir zor olacaktır ama istemek başarmanın yarısıdır düşünceleri ve söylemleri ile devam ediyoruz yolumuza biz. Doğan Adigey ve Abhazya arasındaki farkları anlatıyor bana. Bu bölgenin beklentilerinin üstünde olduğunu ifade ediyor. Adigey’i henüz görmediğim için dinliyorum.
Koca, köklü bir ağacın altına atılmış masaları kestiriyoruz gözümüze, hemen en güzel yere yerleşip ne yesek ne içsek diye espriler yapıyoruz.
***
Kadın ne önemli toplumda. Burun kıvıranlara inat kadının taşıdığı yük, direndiği karşıtlıklar yıkmıyor onu. Abhazya’da kadınlar her yerde.
Bir de ne güzel ki oturdun mu masaya kimse gelip gidip “ne içersiniz, ne yersiniz” bir süre sonra “içmiyorsanız madem niye geldiniz” demiyor. Otur oturabildiğin kadar. Burnunuza sokulan tepsiler yok. İstiyorsan gir içeri söyle, geliyor…
Bu kadar basit. Çünkü ne o ağaç gölgesi satılık, ne o manzara.
Komünizmden kalan bir miras belki de bu. Bana güzel gelse de; kaynaklar verimli kullanılmıyor. Bu sistemde insan, “insan-hayvan-makine” arasında kalan, suyu çekilmiş yalnızca kabuğu ve posası kalan portakal gibi.
***
Ersin arıyor. “ Hacı bizi içeri almıyorlar, bu yazıların bir hükmü yok” diyor. İşte büyük sorun. Çünkü vize alamadık İstanbul’da, saçma sapan sebepleri var bunun bizlerle ilgisi olmayan. Abhazya’nın bağımsız bir devlet olma yolunda yaşadığı sancılı sürecin sonuçlarını geri dönüşçüler daha çok hissediyor. İşte o zaman kızıyor insan; “ Be anavatanım, gel diyorsun geliyorum, dön diyorsun düşünüyorum. O zaman işimizi kolaylaştır”
Kavga dövüş, iyi niyet, elçiler zevaller, bakanlık derken sevgili dostlarımız yanımızda.
Maykop-Adler arasında yapılmış tek kelimeyle kara mizah olabilecek bir tren yolculuğundan sonra… Otele yerleşiyorlar…
***
Ersin sayesinde Anit ve kızı Rana ile tanışıyoruz o gece. Anit Avukat, Rana çocuk… İnsanın elini sıkı tutan, gözlerine bakarak konuşan, meraklı, minik dev.
Onunla yürümek yok saydığım değerleri ve sıcaklıkları hatırlatıyor bana.
Oldukça hareketli, Rus güzellerin cirit attığı, insanların kıyafetlerinden ayrıştığı bir gezi alanımız var. Siyah giyenler Abhaz. Fiziksel özellikleri belli ediyor elbette ama, öyle çok şey birbirine karışmış ki.
Rana çekiyor elimden “ bak ay dede, bak…” evet Ay, dede mi- nine mi bilemediğim Ay işte. Gökyüzüne ve yeryüzüne nasıl da hâkim. Nasıl da aydınlık, nasıl da hayranlık uyandırıyor.
“Burada kurt var mı” diyor Rana, Ay gözlerine girmiş sanki… Öyle parlak, ışıl ışıl bakıyor bana. İnce telli dalgalı saçları dudaklarına yapışmış. Gülümsüyor, çömelerek iki elini tutuyorum sıkıca. Duyduğum en zor ama en sade soruya yanıt vermeliyim.
Hayır diyorum hayır kızım, burada kurt yok. “Buraya gelmez kurtlar, onlar dağlarda yaşarlar… Bak, karşıdaki dağlarda yuvalarındalar şimdi. Burası bizim, orası onların. Durduk yere buraya gelip bizi yemezler.”
***
( “evet diyorum evet kızım, burada kurt çok. Yaşıyorlar, içimizde yaşıyorlar. Bak bu yolda tank izleri, şu karşıda can verenlerin ahı. Dinlerin yayılma çabasına büyüklerin küçükleri yutma eğlencesine tanık kaldırımlarda çok kurt var. Hiç doymayan kurtlar bunlar.
Ayın bir günü kurt adam olanlar bunlar”)
***
Endişeleniyorum Rana için… Oğlum geliyor aklıma. Onun da gözüne Ay girmiş.
Gözünüzdeki bu ay solana kadar kurt adamlar size dokunamaz biliyorum.
***
Devam edecek…