Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Gönülsüz yapılan aş…

 Öğretmenlerin öğrencisinin evini ziyaret etmesi, hangi şartlar altında yaşadığını gözlemlemesi, velinin sosyo-ekonomik durumu ile ilgili bilgi sahibi olması teorikte çok güzel görünen bir uygulama. Aslında yıllardır okullarımızda yaptığımız ev ziyaretlerinin projelendirilmiş hali Aile Öğretmenliği.

                Öğretmen, ev ziyareti yaptığında öğrencilerimiz çok mutlu oluyormuş, velilerimiz seviniyormuş ne kadar güzel öyle değil mi? Öğretmen “çaydan başka da ikram kabul etmeyecek” talimatı da olduğuna göre… Öğretmenler, görev tanımlarında olmadığı halde buna zorlanıyormuş kimin umurunda?

                Her fırsatta öğretmenin mesaisinin az olduğu üzerinde kafa yoran zevat, acaba görevinde en aktif mesleklerden birinin öğretmenlik olduğunu biliyor mu? Öğretmenlerin yattığını düşünen bakan, vali, milli eğitim müdürü artık kim varsa, öğretmenlerin %99’unun sizin yaptığınız zor görevleri yapmayı kabul edeceklerine eminim. İsterseniz biraz da sizler dinlenin, öğretmenlerimiz sizin taşıdığınız zor görevleri başarı ile yapacaklardır.

                Her gelen yönetici mutlaka güzel şeyler yapmak ister. Çalışmış olduğu bölgeye, insana hizmetin en iyisini vermek ister, istemelidir de… Ancak bunu yaparken yöntem yanlışlığı yapmamak gerekir. “Ben emrettim olacak” mantığında gerçekleştirilen her girişim çöp sepetindeki yerini alacaktır. Türkiye on yıl önce revaçta olan “emrettim olacak” anlayışını, “insanı yaşat ki devlet yaşasın” anlayışına terk etmiştir, etmektedir.

                Gönüllülük ve ödül, zorlama ve cezadan her zaman daha etkili bir yönetim biçimidir. Çalışanları motive etmesi gerekenler her ne hikmetse motivasyon bozmaktan başka bir şey yapmıyorlar. “Gönüllü olduğunda bunu kaç kişi yapar ki?” söylemine yüksek sesle itiraz ediyoruz. Her zaman gönüllü yapılan işler daha çok ses getirmiştir.

Şu hikâye zorla yapılan işlerin nasıl bir sonuç verdiğini ibretle aktarıyor bizlere:

                A ülkesinin kralı ile B ülkesinin kralı birbirleri ile dertleşiyormuş. A ülkesinin kralı topladığı vergilerin yetmediğini, hazinenin boş olduğunu, daha fazla vergi toplamasının gerektiğini söylemiş. B ülkesinin kralı şaşkınlıkla o kadar parayı ne yapacağını sormuş. Savaş var, yokluk var demiş A ülkesinin kralı, hazinenin dolu olması lazım diye eklemiş. B ülkesinin kralı ise daha da şaşırarak, eğer para lazımsa halka durumu anlatırız isteriz demiş. A ülkesinin kralı itiraz etmiş buna, zorla almazsan kimse vermez ey kral demiş. B ülkesinin kralı gülümsemiş, benim halkım verir demiş. İddiaya tutuşmuşlar verirdi vermezdi diyerek.

B ülkesinin kralı haber salmış tebaasına, ülkenin acil paraya ihtiyacı var diyerek. Herkes elindeki fazla parasını akşama kadar getirsin. Akşam olduğunda sarayın önü keselerle dolmuş, hepsinin içi altın dolu. A ülkesinin kralı şaşkınlıktan ne söyleyeceğini bilememiş.

Hemen ülkesine dönmüş ve çağrı yapmış vatandaşlarına. Akşam olduğunda sarayının önüne yığılı keselere bakıyormuş sevinçle. Ama keseleri açtığında sevinci kursağında kalmış kralın. Çünkü keselerin hepsi taş doluymuş.

Kıssadan hisse… Eğer insanları bir şeyler yapmaya zorlarsanız, örnekteki gibi durumla karşılaşmanız hiç şaşırtmasın sizi…

Atalarımızın şu güzel sözünü yöneticilik makamında olanlara hatırlatmak istiyorum: “Gönülsüz yapılan aş, ya karın ağrıtır, ya da baş.”

Selam ve dua ile…          

                

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’