Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Son sözlerim sizde kalacak olanlardır.

İnsansan kanatlanmadan uçacak, diğer elin görmeden sunacak, kılıç çekmeden baş kesecek, küfür etmeden söz edeceksin. Eyvallah diyerek sevecek, yıkılsa da kalelerin kral kalacaksın.

 

Dürüstlük, nezaket, saygı, çalışmak, cesaret, tevazu, sabır, sebat, esneklik, anlayış, güç, yaratıcılık, şefkat. Ne zor meziyetler lazım, kat kat!

 

İnsan mıyız?

 

Her şeyin bir bedeli var yaşamda. İyiliğin, güzelliğin, öfkenin, aşkın.

 

Ödenecek bedellerle, kazanılmış oyunlarla dolu bir yaşanmışlık kalıyor avucumuzda. Dönüp baktığımızda düşlerimizin yıllara nasıl direndiğini ya da kazandığını, yenildiğini görüyoruz. Bir zamanların özlemleri, beklentileri anahtarı kayıp bir kumbaranın içine hapsedilmiş gibi. O kumbarayı yerden yere fırlatıp açmaya çalışan bir çocuk mu olacağız yoksa yeni ümitler mi besleyeceğiz?

 

Bir gün işte bir gün, hesap günü geldiğinde içtiğimiz yeminler gibi yıllar, yudum yudum vücudumuzdan taşacak. Artık bugün olan o bir gün, içinde duyguların yuvalandığı yürek         ( hani sadece kan pompalamayan) gözlerimizden akıyor olacak.

 

İnsansan anlaşacaksın, görüşeceksin, dinleyeceksin, anlayacaksın, zor zamanlarda iletişim diyeceksin, konuşacaksın, örgütleneceksin…

 

Güçlüklerimizi ve zorluklarımızı beraber yaşıyoruz, bunlardan birini canlandırmak bizim elimizde. Kutsal kitaplar ve yeni akımlarda böyle der demesine ama söylenenden öte ne anladığımız önemlidir.

 

Bir dağın doruğuna ulaşmak için farklı yollar kullanabiliriz fakat herkes, orada aynı manzarayı görecek. İşte mesele burada, gördüğünden ne anlayacak?

 

İnsan mıyız?

 

Ne zor değil mi çevremizde gelişen olaylara karşı ayakta kalabilmek, kendi mantığımızca direnç gösterebilmek ve yorumlamak. Çekiştirenlere hop ne oluyor durun, benim hayatım diyebilmek. Ve benim hayatım diyerek, bizim hayatlarımızı kurabilmek. Toplumsal sorumlulukların bilincinde olarak, bencilleşmeden biz olabilmek. Ben olabilen fertlerden bir güç birliği oluşturabilmek. Ben olamayanların sündürülmüş kimliklerinden uzak.

 

İnsan mıyız?

 

Tabağınız ne kadar sağlam olursa olsun, onunla kafaya vurarak anlaşılmaya çalışmayın. Anlaşma isteği anlaşmaktır bir bakıma. Ve en güzeli nedir biliyor musunuz?

Konuşmanızı bitirdiğiniz cümleler karşınızdakinin alıp götüreceği cümlelerdir.

 

Neye inanıyorsak sonuçtan emin olup sakince bekleyelim.

 

Ya da neye nasıl inandığımıza bir bakalım. Neyi nasıl düşündüğümüze, nasıl yaptığımıza. Düşünce yapımızı da sorgulayalım bu noktada.

 

“Mutluluğun bir kaynağı, anlayış sağduyu, tanrısal güçlere saygı. Kendini bilmez kişi bencil hırsıyla çanak tutar felakete ve böyle geçkin yaşta kafasını çarpa çarpa erişir bilgeliğe” diyor bir klasik.

 

Bense, bir hayali gerçek yapmak insana yaraşan bir yetenektir diyorum.

 


“Hiç ülke olmadığını hayal et, bunu yapmak zor değil.

 Öldürecek ve uğruna ölecek bir şey yok.

 Hayal et bütün insanların hayatı barış içinde yaşadığını.

 Mülkiyetin olmadığını hayal et 
Yapabilir misin merak ediyorum. Hırsa ve açgözlülüğe gerek yok

Hayal et bütün insanların, tüm dünyayı paylaştığını.

 Benim bir hayalci olduğumu söyleyebilirsin, ama tek ben değilim…” John Lennon

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’