Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

FAŞİZM

 Şimdi şöyle başlayalım yazımıza, son on gün içinde ülkede yaşanan sarsıcı olaylar hani basın manşetleriyle verecek olursam;

- Hakkâri’de hain saldırı: 24 şehit!

- 24 Şehit 18 yaralı

 

- Hakkâri’de 24 şehit var

 

- Çukurca’da çatışma-24 şehit 18 yaralı

 

- Spiker gözyaşlarını tutamadı

 

Ve artık kimse yeni başlıklar türetemediği için haber bu temel başlıklarla kamuoyuna duyuruldu. Çatışma nasıl oldu, nasıl önceden tespit edilemedi, yürek yangınları, acılar, ızdırap habercinin gözünden yansıtılabildiği kadar yansıtıldı.

 

Eleştirim şu ki; O habercinin gözünden bir bakış açısı ile yansıtıldı ya da bakması istenen gözden. Ne çok özledim olayları sadece olduğu gibi duymayı. Tiraj- reyting kaygısı, yorum ve ajitasyon olmadan.

 

***

 

Sonra devam etti kötü haberler. Bana göre güzel başladığım bir gün deprem haberiyle noktalandı. Üç kuzenim var, üçü de öğretmen. Üçü de kadın öğretmen. Ağrı Taşlıçay ( Müzik öğretmeni), Van Erciş ( Okul öncesi eğitimi), Mardin Dargeçit ( Edebiyat).  Yalnız başlarına gittiler. Yalnız başlarına yaşıyorlar.

 

Onlarla gurur duyuyorum, komşusundan korkan insanlarla yaşadığımız bu ülkede onlar genç, güzel ve eğitimli kadınlar Van’a, Mardin’e, Ağrı’ya gittiler. Hastaneleri, kitapçıları, büyük sinema salonlarını, tiyatro sahnelerini, güzel konforlu evleri, geniş caddeleri ve en önemlisi anne-baba şefkatini bırakıp, terör demeden, olanaksızlık-yokluk demeden, yolsuzluk, tecavüz, cinayet demeden belki ölmeye ama daha çok yaşatmaya gittiler.

Bir çocuğun gözlerinde;

 

- Öretmen Dilek olmaya

- Hoca olmaya

- Anne olmaya

- Melek olmaya gittiler.

 

İlk buluşmada bana kendi çocuklarını anlattı Dilek. Nasıl konuştuklarını, nasıl ağladıklarını, nasıl sevdiklerini ve güzelliklere hayranlığı yanında, çaresiz kalışlarında nasıl yıkıldığını. Dayanamıyorum deyişini duydum… Kendisi için değil çocuklar için. O çocuklar orada Hasan Ağa ile Fadime Ana’nın çocukları mı sanıyorsunuz sadece! Yurtlarda kalan çocukları en çok nöbetçi öğretmenleri seviyor belki, delik çorabını diken, başka şehirlerden film alıp izleten onlar, bir kasede yiyeceklerini paylaşan. Kavgalarını ayıran, yırtık ayakkabısına bakınca içi acıyan.

                                                                                                                                    

Yokluk, sefalet ve çatışmalar yüzünden sevgiye fırsatı olamayanların çocuklarını orada kim seviyor sanıyorsunuz!

 

***

 

Deprem manşetlerinden bazıları “Acı üstüne acı”, “Yıkıldık”…

 

Yaraya parmak basanlar vardır. “Burası mı acıyor? Bakayım derken” sokuverirler parmaklarını… Canınız yanar. Canınızı bile bile yakarlar.

 

İşte bu zor günlerde maalesef bilinçli ya da bilinçsiz yaklaşımlar sayesinde halkı kışkırtıcı,  ayrımcı politikalar izleniyor. Ağzı olan konuşuyor, kalem tutan yazıyor. Yazdıklarını bir anlat hele desek put kesecek tipler sağdan soldan dolma çalma bilgilerle yazıyor çiziyor. Herkes terör uzmanı, deprem uzmanı, yardımsever, eleştirmen… Dahiyiz canım.

 

Birde olayın farklı boyutu var… Hükümetin medya politikası… Şiişştt her şeyi yazma, aman haa cıssss!

 

***

 

12 Kasım’dı, depremde evden çıktığım zaman yer gök gibiydi. Gri içinde parlıyordu yıldızlar, tüm acıya rağmen. Bana meydan okuduğunu düşündüm o an hayatın. Öyle bir çalım atmıştı ki. Yanıyordu, yıkıktı her yan. Öyle çaresiz ve yalnızdık ki.

 

Belki o an sorguladım ilk insan ne ki, değeri neresinde ki?

 

***

 

Ve şehitlerimiz… Acısını bilmem, ancak oğlumu düşününce dahi içim acıyor. O ana babaları, eşleri, yetim evlatları gördükçe gözümü sımsıkı kapatıp kovalamaya çalışıyorum düşüncelerimi. O şehitler Türk, Kürt, Abaza, Adige, Gürcü, Boşnak… Hepsi Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı. Düzceli belki Antalyalı, Vanlı, Sivaslı…

Marmara depreminde Allah vurdu, Düzce depreminde eşek tepti diyenler… Siz hangi akla hizmet “ Oh oldu… Mehmetçiğe muhtaç kaldınız” dediniz?

 

Düşünmediniz mi hiç Vanlılar Mehmetçik olmadan mı yaşlanıyor! Yoksa Vanlı Mehmetçikler, şehit mi olmuyor?

 

Bu sizin hangi inancınıza sığıyor?

 

Sonra bir evladı askerde bir evladı dağda olan anaları hatırlıyorum. Nasıl bir acıdır bu… Nedir buna sebep olan?  Silah tutan her elden korkan koca gözlü çocukları büyütüp büyütüp

ya dağa ya kışlaya yollayan analar bunlar. Adları Rewa olsa ne, Hümeyra olsa ne!

 

İki evladı birden farklı saflarda çatışan bu analar aynı dua ve aynı yüreğe sığdırdığı o büyük acıyla gömüyor toprağa lanetini.

 

Belki de anaların lanetinden büyümüyor ağaçlar çiçekler, toprak bundan sarı.

 

***

Önce şehitlerimiz sonra deprem… Sonrası daha vahim. Yaygın ve sosyal medyada birbirinden ırkçı fikirler, söylemler. Ayrımcılığı, nefreti tetikleyen. Ötekileştiren.  Aşırı milliyetçi ve anti-demokratik.

Basın ve yayın kuruluşları mevcut ideolojiye, lidere göre yayına zorlanıyor. Bunun için baskılar yapılıyor. Aksi halde sansür, kapatma. Tek tip düşüncenin zemini hazırlanıyor.

İşte faşizim… Hangi boyutta olduğunu düşünmek lazım.

 

 

 

 



 

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’