Dezenformasyon Kalemşorluğu
“Medya neden dördüncü kuvvettir?” diye sorulsa cevabı aşağı-yukarı şöyle olur herhalde: halk adına yasama-yürütme-yargılama yapanların işlerini halk adına ve halkı bilgilendirmek üzere takip ettiği için… ya da şöyle söyleyebiliriz; halk adına karar verenlerin, kendi menfaatlerini halkın menfaatlerinden önde tuttukları zamanlarda halktan yana olmakla ağırlığı dengelemesidir medyayı dördüncü kuvvet yapan…
Yukarıdaki açıklamalar ışığında ‘resmi gazete’ ile ‘bağımsız gazete’ arasındaki fark belirgin olarak görülebiliyordur herhalde… Ya fark görülmediğinde? Bağımsız gazeteler, resmi gazete mantığıyla basıldıklarında kimin kaçıncı kuvveti olurlar acaba?
…
Medyada çeşitlilik arttıkça, tekeller dağıldıkça, “hak ehli” bildiğimiz kurumlar/insanlar bu tekellerden pay koparmayı başardıkça ve sesleri giderek yükseldikçe safiyane bir temenni ile herkesin hakkının taksim edileceği hüsn-ü zannına kapıldık. Zaman bu yelpazedeki renklerin bizi hüsn-ü zanlarımızda birer birer yanıltması neticesini doğurdu.
Geçmişi, memleketin kirli tarihini inşa eden ve arşivleri lağım çukuruna benzeyen medya organlarından bunu beklemiyorduk elbette; Lakin Ahmet Kaya için uydurulan “vay şerefsiz” türevi manşetlere yıllardır karşı çıkanların bugün o yayın ile aynı elden çıkmış gibi ortak manşetler atabileceğini de düşün(e)memiştik doğrusu…
Gazetecilik zordur; kılı kırk yarmak, zalim ve mazlumun aidiyetini sorgulamadan meselelere yaklaşmak, kıldan ince kılıçtan keskin bir yolda yürümektir. Kolayı da vardır; kendine bir siper belirlemek, eline geçen her belge/bilgi/haberde “karşı tarafın zararını” hesap edip kelimeleri kalemin şarjörüne sürmek… Bugün kendine “gazete” diyenlerin kahir ekseriyetinin yaptığı maalesef kolay olanıdır…
…
Geçen yıl büyük bir gazetenin (Sabah) genel yayın yönetmeni, köşesinden gazetenin Ankara Temsilcisinin TBMM’nin açılış resepsiyonundaki (1 Ekim 2010) mutluluğunu paylaşıyordu. Temsilci davette kiminle selamlaşsa (siyasetçi, gazeteci, yargı mensubu ve protokolden diğer zevat) çalıştığı gazeteyi göklere çıkarmış. Temsilcinin salonda göğsünü kabartarak dolaşmasının sebebinin gazetesinin son 10 (bence son 15) gündeki manşetleriymiş.
O manşetlerin birçoğu Hakkâri’de sivilleri taşıyan bir aracın patlatılması ile ilgiliydi ve hemen hepsi yayınlandıkları gün (Emniyet, muhabir vs. tarafından) yalanlanmıştı. Yalan manşetleri ile gurur duyan o gazete halen muayyen günlerde PKK yöneticilerinden Bahoz Erdal’ın telsiz konuşmalarını yayınlıyor; anlayana…
Gelelim bugüne… KCK davasının avukatları alan dalgasının ertesi günü, Öcalan’ın avukatlarından İrfan Dündar’ın “Kandil’de Atış Talimi” yapan bir fotoğrafını çok satan gazetelerin (Hürriyet, Zaman) manşetlerinde gördük. Bunun “Vay Şerefsiz” manşetinden farkı olmadığı vicdan sahibi her insan için apaçık görülüyordu. Adı geçen avukat serbest bırakıldı ve fotoğrafın Hakkâri’de bir piknikte, ruhsatlı bir silah ile çekilmiş olduğu ortaya çıktı…
Bu dezenformasyonun daha mürekkebi kurumadan bir başka büyük gazete (Star), gözaltına alınan avukatlardan Ayşe Batumlu’nun yine “Kandil Hatırası” albümünden bir fotoğrafını yayınladı. “Kürtçe Ezan” gibi büyük bir dezenformasyonun da mucidi olan bu gazetenin haberi de yalan çıktı. Savcı da Hâkim de fotoğrafın şahısla alakasının olmadığına hükmetti. Ayrıca fotoğrafın çekildiği iddia edilen tarihte avukatın duruşmalara girdiği de ortaya çıktı. O avukat da serbest bırakıldı…
“Kendine Ultra Müslüman” gazetenin haberlerine girmeyeceğim; zira o gazetenin dezenformasyonları bir kitap hacmini çoktan aştı…
…
Benim için konunun kiminle ilgisi olduğu önemli değil; bu yazıda kendisi ve/veya sahipleri Müslüman olan yayınlara zarar verdiğim ve PKK avukatlığı yaptığım iddia edilebilir, edilecektir de…
Benim derdim başka; ben “gazetecilik ne için yapılır?” sorusunun cevabını arıyorum. Gazetecilik insanları tarafsız ve doğru bilgi ile bilgilendirmek için mi yapılır yoksa devlet erkânının katıldığı resepsiyonlarda takdir
toplamak için mi?
Gazete hakikatin habercisi midir yahut “Özel Harp Bülteni” mi?
Yazıyı Alper Görmüş’ün [2 Aralık 2011, Taraf] konu ile ilgili bir sorusu ve cevabı ile bitirelim:
“Soru: Neden bir gazeteci, kendisine iletilen “bilgi ve belge”nin gerçeği yansıtmadığını bilmesine; ya da en azından gerçekdışı ya da yalan olduğu konusunda çok ciddi şüpheler taşımasına rağmen onu yine de haberleştirir?
Cevap: Çünkü haber kaynağının kendisine ilettiği bilgi ve belgeler, haber kaynağı ile gazetecinin ortaklaşa paylaştıkları “mücadele”nin taleplerine uygundur.”
Reha Ruhavioğlu