Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Fedakârlık…!

 Fedakârlık; bir amaç uğruna veya gerçekleştirilmesi istenen herhangi bir şey için kendi çıkarlarından vazgeçme anlamına gelir. Günümüzde ender rastladığımız güzel bir haslet. Keşke her zaman fedakârlık yapabilsek, fedakâr olabilsek…

Nedense karşımızdaki kişi ile ilgili bir husus olduğunda ondan fedakârlık yapmasını isteriz de, kendimizle ilgili hususlarda aklımıza gelmez fedakârlık. Başkasından beklediğimiz fedakârlık bizden beklendiğinde yıkarız ortalığı: “o benim hakkım” diyerek. Oysa fedakârlık kendi çıkarlarından vazgeçmektir, başkasını çıkarlarından vazgeçirmek değil…

Kendi yapmadığımız şeyleri başkasından istemek tutarsızlıktır. Böyle kişiler için atalarımız: “ele verir talkını, kendi yutar salkımı” demişler. Bu tip insanlar başkalarına bol keseden nasihat verirken, verdikleri nasihatlere kendileri uymazlar. Onların verdikleri nasihatlerin de, karşılarındaki kişi üzerinde hiçbir tesiri olmaz.

Bir gün İmam-ı Azam(r.a.)’a bir adam gelir. Yanında çocuğu vardır. Adam çocuğunun çok bal yediğini ve vücudunda yaralar çıktığını söyler. Çocuğa şifa olması için nasihatte bulunmasını ister. İmam-ı Azam(r.a.) adama kırk gün sonra gelmesini söyler. Adamcağız çaresiz gider ve kırk gün sonra tekrar gelir. İmam-ı Azam(r.a.) çocuğa: “bir daha bal yeme evladım” der. Çocuğun “tamam” cevabını duyan babası şaşkın: “Ya İmam neden kırk gün bekledin” diye sorar. İmam-ı Azam(r.a.) hazretleri de ''40 gün evvel ben bal yemiştim, eğer o gün deseydim sözümü dinlemez, bal yemeye devam ederdi,ben tam 40 gün bal yemedim.Allah(cc.)’ın izniyle çocuğun bir daha bal yemeyecek ve vücudundaki yaralar kapanacak''der.
Gerçekten de çocuk bir daha bal yemez veyaraları kapanır.

Öğretmenlik fedakârlık mesleğidir. Bunu kabul etmemek mümkün değil. Her öğretmen eğitim-öğretim süreci içerisinde mutlaka birçok fedakârlıkta bulunur. Ama bu fedakârlığı birileri istedi diye değil, kendisi istediği için yapar. Zaten başkasının isteği, emri için yapılmış olsa, adı fedakârlık olmaz. Fedakârlık emirle olmaz, gönüllülükle olur…

Öğretmenlerden fedakârlık bekleyenlerin aynaya dönüp kendilerine bir bakmaları gerekiyor. Devletin verdiği imkânları sonuna kadar kullanıp öğretmenden fedakârlık yapmasını isteyenlerin, öncelikle kendilerinin fedakârlık yapmaları gerekiyor. Devletin lojmanlarında oturup, devletin makam arabaları ile işyerine, hatta öğle yemeğine gidip gelenlerin, gittikleri görevler için kilometre başına görev yolluğu alanların, öğretmenlere fedakârlıktan bahsetmesi bana yukarıdaki atasözünü hatırlatıyor nedense…

Sözlerimizin etkili olabilmesi için İmam-ı Azam(r.a.) gibi hareket etmeliyiz. Yoksa ele verir talkını, kendi yutar salkımı durumuna düşeriz.

Fedakârlık mı?

Biz varız, ya siz?

Selam ve dua ile…

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’