Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Ruhu Çalınmış Çocukları Kamulaştırma Projesi

 "Her çocuğun yüreğinde kendinden daha büyük bir çocuk vardır.

 

Çocukların hayalleri vardır, dünyaları vardır, sevdaları vardır"

 

Ece Ayhan

 

Diyarbakır Valisi’nin “Zihni Sinir Proce” dalında rakiplere fark atacak buluşunun medya yankısı şöyle: “Çocuk Devlete, Hesap Aileye!”

 

 

 

 

Daha önce bu çocuklar için, “çocuksa yapmasın” diyen Vali Mustafa Toprak’ın projesi kabaca şöyle; gösterilerde taş ve molotof  atan çocuğun ailesi uyarılacak, tekrar ederse para cezası kesilecek, yine tekrar ederse çocuk aileden alınıpdevletin şefkatli kolları altında “Sevgi Evleri”nde koruma altına alınacak. Amaç; çocukları istismardan korumakmış.

 

(bir; halihazırda molotof atan çocuk terörden yargılanıyor, taş atanlar da hakeza öyle; sanki mevcut durumda bir ceza verilmiyor izlenimi verilmiş. iki; devletin şefkat yuvası “sevgi evleri”ndeki çocuk istismarı taa İngilterelere kadar ulaşmışken istismardan koruma mekanı olarak seçilmeleri manidar.)

 

 

 

 

Sevgi Evleri deyince zihnimde iki şey canlanıyor. Birincisi;meşhur “Hayata Dönüş” operasyonları ki ismi ile müsemma(!) olduğunu hatırlayanlar bilirler. İkincisi; 5 Nolu’nun (Diyarbakır Cezaevi) işkencecilerinden “mengene” lakaplı Dr. Orhan Özcanlı’nın Ankara’daki Sevgi Hastanesi…

 

…

 

Çocukların gösterilerde taş atmalarını önlemenin yolu onları “sevgi evlerine” hapsetmek değil, önce “taş atmasının sebeplerini” bulmak ve tahribatı tamir etmektir.

 

 

 

 

Sizin “Taş Atan Çocuklar” diye tanıdığınız o çocuklardan kullanılıp kandırılanlar da var kendi iradesi ile devlet aygıtına elde taş kafa tutanlar da… Onlara ‘suça sürüklenmiş/itilmiş çocuklar diyeceksek’ kimin ittiğini sormak gerekmez mi?

 

 

 

 

Bugün 49 yaşında olan bir “suça sürüklenmiş bir çocuğun babasının" ağzından dinleyelim önce: "6 yaşındaydım. Köyümüze gelen askerler köyün çobanı olan Musa dayıyı çırılçıplak soyup boynuna ip takıp karısının eline verdiler. Bir asker de sırtına binmişti. Defalarca okulun etrafında o şekilde süründürdüler. Adam utancından yaptığı çobanlıktan vazgeçip kimsenin bilmediği yerlere göçtü…

 

Bundan bir kaç yıl önce Mardin Kızıltepe’de 12 yaşında 13 polis kurşunuyla öldürülen Uğur Kaymaz’ı hatırlarsınız sanırım; benim onun yaşındaki çocuğum katilleri niye yargılanmıyor diye sokağa çıkıp eline geçirdiği ilk taşı karşısındaki polislere atmıştı  ve o da yakalandı 26 yılla yargılandı. 6 yıl 11 ay 10 gün ceza verildi. Cezası halen Yargıtay’da onanmayı bekliyor.”

 

 

 

 

Bu çocukların köyleri yakılıyor, evlerinden/köylerinden yoksulluğa/yoksunluğa, aşağılanmaya sürülüyorlar, babaları gözaltına alınıyor, işkencelerden geçiriliyor. Onlar da buna sebep olanlara (panzere, polise, askere) taş atıyorlar, slogan atıyorlar. Kendinizi onların yerine koyun; -Ayça Şen’in deyimiyle- “köyünüzü yakanlara gidip çiçek mi ikram edersiniz?”

 

 

 

 

Suça itilmişlik varsa dünden bugüne bunun en büyük müsebbibi devlet ve devletin ceberut politikalarıdır. Faili meçhul koleksiyonlar dizen komutanlar, evde annesiyle Kürtçe konuşanları okulda çivili sopa ile döven öğretmenler, köyü yakan askerler, halkın üzerine ateş açan özel harekâtçılar… Hepsi halkın nazarında devleti temsil ediyorlardı.

 

 

 

 

Kimse kalkıp “e canım onlar Ergenekoncuların işiydi, şimdi devlet öyle değil” demesin; bugünküler o suçları işleyen polis, asker ve öğretmenleri yargılamak bir yana şeref madalyaları ile emekli ettiler.

 

O görüntülerdeki çocukların hepsinin adı “mazlum” benim için ve siz ister ‘kandırılmış’, ister ‘suça sürüklenmiş’ deyin; mazlumlar “ruhu çalınmış” çocuklardır…

 

 

 

 

Çocuklar anamın ak tülbendi kadar günahsızdırlar. Günah; onları ekonomik, sosyal, siyasal, kültürel eşitsizliklerden müteşekkil bir şiddet ortamına iten, onları bu dünyanın içine hapsedenlerindir.

 

Ruhu çalınmış çocuklar, ruhlarını çalanlardan hesap soruyorlar, kendi bildiklerince...

 

Şiddet ortamını var eden sebepleri irdelemeden, bahsi geçen eşitsizlikleri ortadan kaldırmadan çocuklara ceza vererek de sorunu çözemezsiniz, onları devletin şefkat(!) yuvası “sevgi evlerine” doldurmakla da…

 

Meselenin asıl can yakıcı tarafını haftaya konuşacağız…

 

 

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’