Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Ruhu Çalınmış Çocukları Yakan Ateş!

 “andolsun ki hiçbir kurşun, hiçbir çelik, hiçbir toprak

           ve hiçbir vatan daha kutsal değildir insandan!”

                                                                       Yılmaz Odabaşı

 

Geçen hafta; çocukların anamın ak tülbendi kadar günahsız olduklarını, günahın; onları ekonomik, sosyal, siyasal, kültürel eşitsizliklerden müteşekkil bir şiddet ortamına iten, onları bu dünyanın içine hapsedenler olduğunu yazmış ve şöyle bitirmiştim: “Şiddet ortamını var eden sebepleri irdelemeden, bahsi geçen eşitsizlikleri ortadan kaldırmadan çocuklara ceza vererek de sorunu çözemezsiniz, onları devletin şefkat(!) yuvası “sevgi evlerine” doldurmakla da…”

Bugünkü mevzumuz meselenin “yakıcı” tarafı… isterseniz bir isim de koyalım: “bedenini ateşe veren çocuklar!”


‘Taş atan çocuktan niye korkarlar ki?’

Mustafa Malçok 17 yaşında lise son sınıf öğrencisiydi; lise birinci sınıfta iken “barikat kurma, panzere taş atma” gibi iddialarla gözaltına alınarak tutuklanmış ve 2,5 ay Diyarbakır E Tipi (5 Nolu) Cezaevi'nde tutulmuştu. Tahliye olduktan sonra gazeteci Esra Çiftçi, hazırladığı bir kitap için bir Mustafa ile bir görüşme gerçekleştirmiş, onu şöyle tarif etmişti: "Gözlerinin içinde hüzünlü, kararlı, insana umut veren koca bir gülümseme vardı…"

 

15 Şubat 2011 günü Dicle Nehri’nin kıyısında Mustafa’nın tamamen yanmış cesedi bulundu. O gün PKK Lideri Öcalan2ın Türkiye’ye getirilişinin yıldönümüydü ve Mustafa, üzerinde "15 Şubat karanlığını yanan bedenler aydınlatacak!" yazılı bir kağıt bırakarak yaşamına son vermişti…

 

"Gözlerinin içinde hüzünlü, kararlı, insana umut veren koca bir gülümseme" olan Mustafa’yı Dicle’nin kıyısında ateşe veren süreci onun ağzından dinleyelim: “'Küçük bir çocuk panzere taş atsa ne zararı olur' diye düşünülebilir, ama yaşadıklarım bana bizden çok korktuklarını öğretti. Bizi potansiyel tehlike olarak görüyorlar. 'Şimdi böyle yaparsa ileri de ne yapmaz ki' diye düşünüyorlar. (…) Bazılarımızı kurban seçip içeri atıyorlar ve bu dışarıdakilere gözdağı oluyor. Gözdağı diye alınanlar dışarı çıktığında gördüğü baskıya karşı bilinçleniyor ve birer militan oluyor.”


Bedenini ateşe vererek ‘barışın sesi’ olmak…

Muş’un Bulanık ilçesinde yaşayan Evrim Demir 18 yaşındaydı. Diyarbakır 5 Nolu Cezaevindeki insanlık dışı uygulamalara karşılık 14 Temmuz 82’de başlatılan ölüm orucunun yıldönümünde, 14 Temmuz 2011 gecesi “özgürlük için ölebileceğini” göstermek için bedenini ateşe verdi… Mustafa Malçok’un yanına gömülmeyi vasiyet ediyor ve şöyle diyordu mektubunda: “bu eylemle barışın sesi olmak istiyorum…”

 

Evrim’den bir hafta sonra Antalya Manavgat’ta Mehmet Ayık (20) aynı sebeplerle aynı acı ölümü yaşadı…

 

Ve 13 Aralık 2011 günü benzer bir kara haber de Mardin’den geldi. Midyat’ın Gülveren (Bahvar) Köyü’nden 15 yaşında Lise 1. sınıf öğrencisi Fırat İzgin “bedenlerini ateşe veren arkadaşlarımız gibi (…) barışın sesi olmak istiyorum ” diyerek körpe bedenini ateşe vermişti…

…

 

Mustafa’nın, Evrim’in, Mehmet’in yahut Fırat’ın yerine kendinizi (yahut yavrucağınızı) koyun; evinizin damında yahut bir nehrin kıyısında üzerinize benzin/tiner gibi bir şey döküyorsunuz, benzini dökmekle kibriti çakmak arasındaki o kısacık anda kısacık hayatınızın resm-i geçidini seyrediyorsunuz film şeridinde; ‘eşek’ vaziyetine sokulmuş babanızın sırtındaki üniformalı adamı, annenizin gözyaşlarını, göç yollarını… okula başladığınız günü, o güne kadar konuştuğunuz dilin o gün yasaklanışını, beyaz bir toros’a bindirilip götürülen babanızın dönmeyişini… içinde gözlerinizi açtığınız “olağan üstü” savaş halini… bitmeyişini, bitmeyecek oluşunu…

 

Kibritin alevi elbiselerinizle saçlarınızı aynı anda yakıyor, ilk birkaç saniye dişinizi sıkıyorsunuz, sonra dayanamıyor göğe doğru haykırıyorsunuz, yanıbaşınızda duran nehre, çocukluğunuzun güzel günlerinden birinde, kenarında arkadaşlarınızla cıvıldaşarak koşuştuğunuz o nehre altlamak geçiyor içinizden, etleriniz yanıyor, kafanız yanıyor, bedeninizden aşağı lavlar akar gibi akıyor eriyen deriniz; eriyorsunuz… ölümün en acı halini yaşıyorsunuz…

* * *


Mazlumlar “ruhu çalınmış” çocuklardır…

90’larda PKK’ye katılmış evli bir adam bir gece köyüne gelir ve evinde kalır, o geceden hatıra kalan kadının rahmine atılmış bir tohum olur. Tez zamanda duyulan bu haberle askerler köye giderek kadını gözaltına alırlar. Kocasını sorarlar, ‘bilmiyorum’ der. ‘Bilmiyorsan nerden peydahladın karnındakini!’ derler; köy yakılır, aile Adana’ya göç eder… Kadın bir erkek çocuk doğurur, adı zaten o doğmadan konulmuştur: Mazlum… Mazlum’un babası “etkisiz hale getirilir” yahut “şehit edilir”

 

Bir gün öfkesi kabarır Mazlum’un, dayanamaz; köyünü boşaltan, yuvasını dağıtan, varlığını armağan ederek mutlu olmasını emreden sisteme bir taş atar. O güne kadar “Kart-Kurt”luktan “sözde vatandaşlığa” ancak tekâmül etmiş olan Mazlum o gün babası gibi “terörist” olur.

 

Düne kadar zulmünü gördüğü devletin kendisiyle tanışır (2008), TMK (Terörle Mücadele Kanunu) diye içine aldığını yutan bir şey duyar, attığı taş ömründen 23 yılını ister… Mazlum 7,5 yıl hapis cezasına çarptırılır, 9,5 ay cezaevinde kalır…

 

18 yaşında tahliye olan Mazlum, o küçük yaşıyla o büyük yüreğiyle isyanını başka türlü ifade etmek ister, gitme diyenleri dinlemez, umut var diyenlere inanmaz, oku diyenlere, hak ara diyenlere, bu memleketin hukukuna da, eğitimine de güvenmiyorum der ve babasının gittiği dağlara gider…

 

Bundan beş ay önce bir haberde geçti adı. Bir çatışmada yaralanan Mazlum yaralı ele geçmemek için bombasını kendisinde patlatarak hayatına son vermiş. 18 yaşında dağa giden Mazlum’un 19 yaşındaki cenazesi geldi… ‘Her ölüm erken ölümdür’ demiş şair, lakin bazıları şairin tahmininden daha da erkendir…

 

Mazlum Erenci 19 yaşında idi, TMK mağduruydu, TMK mağduru arkadaşlarının omuzlarında toprağa verildi…

…

Bedenini ateşe veren bir gencin yerine koyduğumuz kendimizi bir de Mazlum’un yerine koyalım; pimi çekilen bir bomba ile paramparça olmak nasıldır tahayyül edebiliyor musunuz, ben edemiyorum!

* * *

Mustafa’nın, Evrim’in, Mehmet’in, Fırat’ın, yani bütün Mazlumların katilleri, onları bu eylemlere sürükleyen sürecin mimarları, yapabileceği çok şey varken yapmayanlardır…

PKK ve TSK saflarında savaş bir nesilden diğerine geçti, silahlar şimdi ikinci neslin elinde. Böyle giderse üçüncü nesil kaldığı yerden devam ettirecek savaşı… Oğlu cezaevinde ziyaretine gelen babalar şimdi hapisteki oğullarını ziyaret ediyorlar…

 

Karanlık bastırdıkça tan yerinin ağarması da gecikiyor; barışa dair bir iz, bir emare görebileniniz var mı?!

 

Keşke bizi kahır deryasında boğan bu acı ölümler yaşanmasa, bu körpe yavrular sebep ne olursa olsun böyle bir “barışın sesi olma”nın yakıcılığında kavurmasa ciğerlerimizi…

Onların ölümlerine bile sağır, dilsiz ve kör kalanlar, keşke Mazlumların da Allah’ın kulu, bir annenin bir babanın evladı olduğunu düşünseler…

 

Bu yürek yakıcı sorunun çözümü için atacak küçük bir adımı dahi olup atmayan mütekebbirler, o çocukların tebessümlerinin hırsızı, umutlarının celladı olduklarını bilebilseler, Mazlumların yerine kendi evlatlarını koyuverseler bir lahza, yavrucağızları cayır cayır yanarken böyle kibirli, böyle burnundan kıl aldırmaz seyredemeyeceklerini bilseler, keşke…

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’