Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Asım’ın Nesli’nden Kapitalizm Nesli’ne “Dindar Gençlik”

 

Asım’ın nesli, Bedr’in Arslanları kadar şanlı bir nesildi. Bedr’in Arslanları; Ali’ydi, canını hakk yolunda peygamber hasırına seren… Ömer’di, adaleti ile düşmanı dize getiren... Ebubekir’di, mevzu bahis hakk’ın rızası olunca ailesine Allah ve Resulü’nden başka şey bırakmayan...  Osman’dı, 300 (yazıyla üç yüz) deveyi yükü ile beraber infak eden…

Devrin arslanları deveyi havudu ile götürüyor, 300 deve boyunu aşan kuleler dikiyorlar. Kıyamet alametleri diye öğrettikleri ne varsa onunla kıyameti çağırıyorlar!

Asım’ın nesli, “Bu, taşındır' diyerek Kâbe'yi diksem başına/ Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırına”  bir nesildi. Zamanın nesli ‘zamanın ruhu’na teslim olmuş yahut zamanın ruhunu esir almış; Kabe’nin karşısına ona 500 metre tepeden bakacak bir otel, otelin tepesine de Kabe büyüklüğünde kapitalist modernitenin sembolü saat kulesini dikiyor. Allah “zaman içre zaman var eder” ama artık Kabe’de de zaman 24 saat… Kabe Türkiye’de olsa böyle olur muydu hiç! Evet, aynen böyle olurdu…

Büyük Doğu Gençliği; “işgal ordularının bile yapamayacağı bir cinayetle, madde plânında kurtarıldıktan sonra ruh plânında ebedi helake mahkûm olmuş, Hakk’a inanan, meclisinin duvarında ‘Hâkimiyet Hakk’ındır!’ düsturuna hasret çeken, gerçek adâleti bu inanışta bulan ve halis hürriyeti Hakk’a kölelikte bilen bir gençlik” idi... O özlenen gençlik; “Kapitaliste ‘Allah buyruğunu ve Resul emrini kalbinin ve kasanın kapısına kazımadıkça serbest nefes bile alamazsın!’ ihtarını edecek… Kökü ezelde ve dalı ebedde bir sistemin, aşkına, vecdine, diyalektiğine, estetiğine, irfanına, idrâkine sahip bir gençlik…” olacaktı, ol(a)madı!

Bu büyük vazifeleri omuzlamış neslin ‘iktidara sahip olanları’, ‘islamı kuşatmış, boğuyorken hüsran’, o demir çemberi göğsünde kırıp’ parçalayacağına, onu kendi eline alıp kendi rengine boyayınca ‘nefes bile aldırmayacağı’ bir sistemin can suyu oldu. Dahası sistem de onun yegâne nefes kaynağı artık…

Moda deyimiyle kapitalizm abdestli ve yeşil olunca; mücahidin müteahhit olmasında mahzur görülmüyor artık…

Hâsılı; beyhude sevinmeyin/panik yapmayın, devlet dindar nesil yetiştiremez!
…

Devletin dindar nesil yetiştirmek gibi bir derdi yoktur, olmadı da… Kenan Evren de dindar gençlik istiyordu; bağımsız bir dini eğitimi tehlikeli bulduğu için din derslerini zorunlu yaptı, onun ‘bir sağdan bir soldan…’ diye başlayarak kastettiği şeyin mezbahanede besmele ile tavuk kesmek olduğunu zannedip, ‘onun sayesinde hepimiz dindar olduk, Allah ondan razı olsun, çok dindar adam...’ moduna girenlerimiz de oldu…

Olan, ‘dindar görünümlü’ ‘kültürel müslüman’ bireyler yetiştirmek sureti ile “millî birlik ve beraberlik” sağlama çabasıdır. Bu “millî birliğin sağlanması” mevzusunun en iyi aracı dindir çünkü…

Bugünün başbakanı Ortadoğu turunda laikliğe methiye dizerken kendi ülkesinde dindar nesil projelerinden bahsediyor; e haliyle insan bu “perhiz-lahana turşusu” denklemini çözemiyor…

Ayrıca, ekonomi içerikli konuşmalarında faiz sisteminin anası olan bankacılık düzenini öve öve bitiremeyen, yeri geldiğinde farklılıkları ötekileştiren (hatırlayınız; ‘benim için afedersiniz Rum bile dediler’ ve ‘Dini Zerdüştlük olan bir anlayışın böyle bir derdi olabilir mi?’ açıklamaları) bir başbakan nasıl bir ‘dindar nesil’ hayal ediyor anlamakta zorlanıyorum.

Devlet dindar nesil yetiştirmek için iki merkez kullanabilir; cami ve okul. Okullarda hâlihazırda bütün müfredatı dini eğitime hasretseniz bile böyle bir nesil mümkün değil. Hâlihazırdaki camiye biçilen vazife ise dindar bir nesil yetiştirmek değil, Gazete İpekyol’un değerli kalemlerinden Mehmet Pala’nın belirttiği üzere "Misak-ı Milli sınırlarının muhafazası, bayrağın kutsanması, askeri militarizmin meşrulaştırılması, devletin kutsanması gibi ortak reflekslerimizi belirlemek” suretiyle “milli birlik ve beraberlik sağlama”dır…

…

Yeri gelmişken ifade etmeliyim; “devlet ideolojisi” okul ve camilerden elini çekmelidir; camileri özgürleştirmeli, okulları ideolojik karargâhlar olmaktan çıkarmalıdır. Bugünkü eğitim vicdan ve ahlak eğitimi değil. Okullar ‘fikri hür, vicdanı hür nesiller…’ yetiştirmiyor, öğrenciye kurallar koyuyor ve bu kurallara uyup uymadığını kontrol etmek için başına polisler dikiyor. Böyle olunca da fertler vicdan ve ahlaka göre değil polise göre hareket ediyor. Polis görmeyince kuralın çiğnenmesinde mahzur görülmüyor…

Devlet ve iktidar, bir neslin dindar veya komünist olarak yetişmesine karar veremez, vermemelidir! İnanç gruplarının önündeki engelleri kaldırmalı; örneğin eğitimde ve kamu hizmetlerinde başörtüsü serbestisini tanımalı, Alevilerin cemevlerine istedikleri statüyü vermeli, Heybeliada Ruhban Mektebi’nin eğitime yeniden başlamasını sağlamalı, Fener Rum Patrikhanesi’nin ekümenliğini tanımalıdır.

Bütün inanç gruplarına ve inançsızlara eşit sosyal haklar sağlayarak, ideolojik değil ‘hakem devlet’ olmalıdır.

 

Reha Ruhavioğlu / [email protected]

 

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’