Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Suriye'de zulüm, 'Gazetecinin Ölümü'...

Suriye halkı, her gün katliamlarla evlatlarını yitiriyor. Onların trajedisini dünyaya anlatmak için oraya koşan gazeteciler de öyle.

Suriye bizlerden birkaç kişinin daha canını aldı. Bir Amerikalı, bir Fransız, iki de Suriyeli meslektaşımız. Dördü de Homs’ta toprağa düştüler. Geçen yaz binbir tehlike altında Anthony Shadid’in gizlice girip çıktığı Homs’ta. Anthony’nin Lübnan’da toprağa verildiği gün toprağa düşmüşler. 
Aralarından biri, Sri Lanka’da bir gözünü kaybetmiş ve bir meslektaşının adeta tartışmasız “dünyanın en iyi, bir numaralı savaş muhabiri” diye nitelediği İngiliz Sunday Times’ın muhabiri Marie Corvin. 56 yaşındaymış. 
Defalarca aynı yerlerde bulunmuşuz ama mümkün değil hatırlamıyorum. 1986’da Amerika Trablus ve Bingazi’yi bombaladığı sırada oradaymış. Zaten bir avuç kişiydik. Hangisiydi acaba Marie Corvin? 1988’de Cezayir’de Filistin Ulusal Meclisi toplantısında varmış. Orada çoktuk. Hatırlamamam normal. Ama, Filistin topraklarındaki ilk “İntifada”da yani 1987-88’de Doğu Kudüs’teymiş. Hatta savrulan bir taş burnunu kırmış. Burnuna değil ama arabasına taş yemiş biri olarak hatırlamam gerekir. Mutlaka, Doğu Kudüs’teki American Colony otelinin barında gece vakti sohbet ettiğimiz ekibin içindeydi. Veya 2003 ve sonrasındaki Bağdat’tan hatırlamalıydım Marie’yi. 
Gözünü yitirdiği Sri Lanka’da ya da ayak bastığı Çeçenistan’dan tanımam, hatırlamam zaten mümkün değil. Oralarda bulunmadım. Savaş, çatışma ve sorun alanlarında Batılı gazetecilere fazla bulaşmadığım, daha ziyade yerel basından meslektaşlara, hatta doğrudan sahadaki “aktörler”e yöneldiğim için Marie Corvin’i hatırlamıyor olabilirim. 
Artık tanıyorum. Hakkında yazılanlara bakılırsa, gerçekten de önceki gün dünya ve mazlumlar, “en iyi savaş muhabiri”ni kaybettiler. Evet, mazlumlar. Zira, Ortadoğu’nun sorun alanlarına ayak basan gazeteciler, Batılı da olsalar, çok geçmeden “taraf” olurlar; mazlumlardan yana yerine getirirler mesleklerini. Ve, tam da bu nedenle, “militanca” yaparlar gazeteciliği. 
“En iyi savaş muhabiri”, savaş tutkunu değildir. Tam tersine, “insan dramı”nı en iyi aktaran muhabirdir. Onlar gazetecilerin “onur abidesi”dirler. En iyileridir. Marie Corvin gibi. 
Marie Corvin’i Ortadoğu halklarının “sevgili dostu” ve “Suriye Devrimi’nin şehidi” olarak ilan edebiliriz. Onu artık herkes tanıyor. Dolayısıyla, ben de tanıyorum ve hatırası önünde eğiliyorum. 
Facebook’ta, güvenliğinden kaygı duyan bir meslektaşına yazdığı şu notu okuyalım ve anlayalım ne müthiş bir insan olduğunu: 
“Benim Baba Amr’da (Homs’un saldırı altında bulunan ve Marie Corvin’in hayatını yitirdiği mahallesi cç) hayati tehlikeme ilişkin haberlerin abartıldığı kanısındayım. (Burada durum tahammül ötesinde) Dünyanın bu durumu nasıl seyrettiğine inanamıyorum ve artık katılaştım. Bugün bir bebeğin ölümünü izledim. Şarapnelle yaralanmıştı. Doktorlar hiçbir şey yapamadılar. Küçük bedeni çırpındı, çırpındı ve ta hareketsiz kalana dek çırpındı. Bir şey yapamamış olma duygusu bir yandan, soğuk bir yandan; haberi geçmeye koştuk...” 
Günlük hayatını yaşamaya devam eden görüntüde duyarsız bir dünyaya, Homs’u anlatmaya devam ediyordu Marie Corvin: 
“Burada hemen her bina beton duvarları delen tank ateşinin sonucunda delik deşik. Üst katlarda büyük gedikler açılmış halde. Benim kaldığım binanın üst katı geçen çarşamba günü roket isabeti alarak uçtu. Bazı sokaklarda binaların tümü çöktü. Orada görülecek, sadece paramparça elbiseler, kırılmış çanaklar ve mahvedilmiş ailelerin parçalanmış mobilyaları kaldı. 
Burası, patlayan roketlerin ve ateş tarrakalarının yankılandığı, soğuk ve açlığın şehri. Telefonlar yok ve elektrikler kesik. Pek az ev, insanların bugüne dek hatırlayabildiği en soğuk kışta, saç sobaları için dizel yakıtına sahip. Dondurucu yağmur damlaları açılan delikleri dolduruyor ve camsız pencerelerden içeri kar sızıyor. Hiçbir dükkân açık olmadığı için, aileler ellerinde ne kaldıysa akrabaları ve komşuları ile paylaşıyorlar. Ölü ve yaralıların çoğu, yiyecek bulmak için hayatını riske atanlar. Snayperlerin acımasız gözlerinden korkan aileler geçen hafta birbirlerine damlardan ekmek fırlatmak zorunda kaldılar...” 
Marie Corvin’i dışarı çıkarttığı son “bilgi” bu oldu. 
Anthony Shadid, arkasından Marie Corvin ve Remi Ochlik’in ve Suriyeli gazetecilerin ölümleri, bugün Tunus’ta Türkiye’nin de, Fransa ve Tunus’un yanısıra “eş başkanlığı”nda toplanacak olan “Suriye’nin Dostları” toplantısına koyu gölgesini düşürdü. 
Suriye halkı, her günü “mini-katliamlar” ile evlatlarını yitiriyor. Onların trajedisini dünyaya anlatmak için oraya koşan gazeteciler de, rejimin zalim bombaları altında birer birer yitip gidiyorlar. 
İkinci grubun ölümü, ilkinin bir kez daha ölmesi, kurtuluş umudunun azalması anlamındadır. 
Suriye, “dayanışma mesajları” ve “bildirileri”nden ötesini bekliyor.


 

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’