Bir Mankurtlaştırma Süreci: Millî Eğitim
Bir müdürümüz vardı; bir tv kanalına ‘Urfa Eğitim’de yüzyılın rekorunu kırdı!’ başlığıyla röportaj verdiğinde Urfa, YGS-LYS sıralamasında sonlarda, SBS sıralamasında ise en sonuncu olmuştu. Yüzyılın rekorundan kasıt ‘Urfa’yı şantiyeye çevirmiş olması’ydı. Eğitimde yüzyılın rekorunun kırıldığı sene Urfa’da derslik başın düşen öğrenci sayısı 60 kişi, iyi rekor değil mi? Allah’tan röportajı çok seyredilmeyen bir kanala (TRT Anadolu) verdi de ele güne karşı rüsva olmadık…
Eğitim’den çok inşaat sektörüne ilgisi olduğu anlaşılan müdürün başka yer tayin olacağını öğrenince, Hakkârililere atfedilen fıkranın deyimi ile “müdürümüzü bizden almayın, bizi perişan etti başkasını etmesin” diye ricacı olmayı düşünüyorduk ki merkeze çekildiğini öğrendik, vatana millete hayırlı olsun…
Bir müdürümüz olacaktı; “Urfa sürgün yeri olduğundan” gelmemek için lobiler yapıp başarılı olduğunu duyduk ama inanmadık, hem “bayrağın dalgalandığı her yer vatan toprağıdır” değil miydi? Neticede müdür gelmedi, ne de olsa “İstanbul daha bi vatan…”
Bir müdürümüz oldu; biz daha ona hoş geldiniz demeden kendisi 28 Şubat’ın balans ayarına mı yahut 27 Nisan’ın e-muhtırasına mı benzediğine tam olarak karar veremediğimiz bir hoş bulduk mesajı yayınladı… Mesaj şöyle: “Bütün meslektaşlarımızdan isteğim çocuklarımızı Milli Eğitim Temel Kanunu’nda ifadesini bulan Atatürk İnkılâp ve ilkelerine ve Atatürk milliyetçiliğine bağlı Türk Milletinin milli, ahlaki, insani, manevi ve kültürel değerlerini benimseyen, koruyan ve geliştiren; ailesini, vatanını, milletini seven ve daima yüceltmeye çalışan bireyler olarak yetiştirmeleridir. Bu bireylerin insan haklarına ve Anayasa’nın başlangıcındaki temel ilkelere dayanan demokratik, laik ve sosyal bir hukuk devleti olan Türkiye Cumhuriyeti’ne karşı görev ve sorumluluklarını bilen ve bunları davranış haline getirmiş yurttaşlar olarak hayata hazırlamak öncelikli hedeflerimizdendir. Bu hedeflere ulaşmada göstereceğiniz üstün çalışma azim ve kararlılığımızın; öğrencilerimize, velilerimize, Şanlıurfa halkına, ülkemize ve bütün insanlığa hayırlı olması en büyük umudum ve dileğimdir.”
Müdür Bey için bu mesajda bir mahzur olmayabilir, Ankara’nın bürokratik havasından henüz çıkamamış da olabilir, anlaşılır; lakin Millî Eğitim Bakanlığı’nın görevleri arasından “Atatürk milliyetçiliğine, laik, sosyal hukuk devletine bağlı vatandaş yetiştirme” şartının kaldırılmış olduğunu hatırlatmak isterim…
Ayrıca; bu hedeflere varmak için öyle ahım şahım bir azim ve kararlılığa da gerek yoktur. Zira bir asra yakın zamandır eğitim kurumları, azim ve kararlılıkla bu tip ve tek tip bir vatandaş yetiştirme atölyeleridir zaten…
Urfalılar devletin gönderdiği her bürokratı “halk adamıdır” ümidiyle baş tacı ederler. Lakin hemen her seferinde sükût-u hayale uğrar ve malum türküyü okurlar: Urfa’ya Paşa geldi, halka temaşa geldi…
…
Belirtmeye gerek var mı bilmiyorum; giden müdürü de gelmeyen müdürü de yeni müdürümüzü de tanımadığım gibi hiçbirisinin şahsı ile ilgili bir sorunun hamalı değilim. Sorun, “Millî Eğitim”in yaklaşık bir asırdır bu toplum ile doku uyuşmazlığı yaşamasıdır.
Türk Eğitim Sistemi, “tek tipleştirici”, “ötekileştirici”, “otoriter” ve “milliyetçi” bir sistemdir. Eğitim müfredatının bütün ayrıntıları da inşa edilmesi hedeflenen kimliğin böyle olması için tasarlanmıştır. Önümüzdeki sene sivil öğretmenlerce verilmesi planlanan Millî Güvenlik Dersi, Andımız töreni, bütün derslerin genel amaçları, Millî bayramların kutlanması şekli ve bu bayramlarda okunan yazı ve şiirler böyle bir neslin inşa edilmesi amacına hizmet etmektedir…
Millî Eğitim süreci içerisinde ferde Milliyetçilik ve Kemalizm’in tek doğru olduğu ve bireyin devlete karşı sorumlulukları olduğu öğretilmektedir. Fert; ailesinin kültürü, inancı, ideolojisi vb. düşünce yapısı ve yaşam tarzı hiçe sayılarak, resmi ideoloji ile yoğrulmuş müfredatla biçimlendirilmekte, tam anlamıyla mankurtlaştırılmaktadır.
Böyle bir eğitim sisteminin temsilcisi olan bir bürokratın muhtıra gibi bir başlama mesajı yayınlaması, bu sistemin ürünü olan hâkim’in bireye karşı devletçi olması, hemşire’nin Türkçe bilmeyen hastayı aşağılaması, belediye başkanı’nın (Bayburt) “kininin davacısı bir nesil” istemesi, okul müdürü’nün (Erzurum Yakutiye Dumlupınar İÖO) “[ülkenin] gen haritası çıkarılsın, çocuk doğduktan sonra analizi yapılsın. Vatana, millete, bu ülkeye zararlıysa yürümeden yok edilsin!” diyerek “faşist ve ırkçı” bir tutum sergilemesi normaldir.
Mevcut hal-i pür melalimiz budur. “ya yeni hal/ ya izmihlal” üzerinde tefekkür ededuralım, yeni hal ile ilgili düşünceleri paylaşmak da başka bir zamana kalsın…