Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Roboskî’ye “Emine Ana” değil “Devlet” geldi…

u. Köylüler, kendi aralarında fikir teatisine zaman bulamayacak kadar muhatap oluyorlardı resmi heyetlerle…

Misafirlerin yanına gidecek şehit ailelerinden belirlenen birer kişinin, yanlarında “şehit kartıyla” gidilmesi, yemek menüsü vs. Ne kadar detay varsa konuşuldu.

Misafirler ha geldi gelecek derken aileler bir de ne görsünler, pankartlar! Dövletin maşallahı var, her şeyi nasıl da ipince düşünmüş!  Onların hassasiyetlerini pankartlara yazdırmayı ihmal etmemiş yani. Mesela “ KÖYÜMÜZE PARK İSTİYORUZ!”  Okul, yol, iş olanağı... 123bin liralık tazminatı reddeden insanların park ve iş istemesi size de garip gelmişti, değil mi? Araya içinde “adalet” geçen bir pankart konulmuş elbette. Ama en ilginci şu: “bir göz kör oldu mu, diğer gözünü koruyacaksın bir elinle” anlayan varsa beri gelsin…

Sonra kuzular kesildi, yemekler pişirildi. Derin olmayan sohbetler yapıldı. Sonra bütün aileler adına bir konuşma yaptı köylünün biri. Konuşma dediysem, metinden okumaydı. Çok çarpıcı bir konuşmaydı gerçekten; köylüler (birkez daha)neye uğradıklarını şaşırmışlardı. Yüce devletimiz bu kadarını da düşünmüş, orada bir okul müdürüne bir metin hazırlatmış, köylüleri de zahmete sokmamak için altına imzalarını attırma ya da onaylarını isteme gereğini bile duymamıştı. Anlayacağınız o metni Emine Hanım ve diğer misafirlerle beraber; köylüler de ilk defa duyuyordu! Metin neler içermiyordu ki; Pankartların alt başlıkları; Okuldan başlayarak, kuran kursu, çocuk parkı ve daha neler…  Devletin (valinin) fendi, köylüleri yenmişti yine, yeniden…

Aileler  “Adalet yerini bulmadığı müddetçe kendilerinin başkaca ihtiyaçlarının konuşulması ve karşılanmasının bir önemi olmadığını” söyledilerse de her halde nafile kaldı. Çünkü onların metinden okunan istekleri daha misafirler oradayken çoktaaan basında yerini almıştı bile. Medyamızın garip bir hızı vardı gerçekten! 28 Aralığın o kapkara gecesinde, onca gürültüyle, o kocaman bombalar ADALETİ parçalarken 14 saat sonra ancak yayınlayabilmişlerdi hâlbuki…

Emine Hanım’ın çıkışta “bizi kimse bölemez” ifadesi, bir anne olarak değil, devlet adına geldiğinin en net ifadesiydi, anlayana… 

Sahi Beşir Atalay da gelmişti köye, daha önce de taziyeye gelmemiş miydi? Milyonlar böyle kandırılmamış mıydı? Neyse… Bir de soru: Köylülerle neden basına kapalı görüşüldü? Bir soru daha: ne söz verildi: HİÇ!

Açıklanan rapor sorumluların “üst kademede olduğunu” söylüyor, günaydın! Ben kısaca söyleyeyim; sorumluluk en üst kademede; sınır ötesi operasyon yetkisi kimdeyse sorumluluk da onda, adalet umudumuzun zayıflığı da bundandır…

Köylülere soruyoruz umut var mı? “Allah var, umut var…” diyorlar, amenna!

Parolasını “Roboskî’ye Adalet Gelene Kadar!” şeklinde belirlemiş olan “Roboskî için Adalet Platformu” hepimizin umudunu diri tutuyor… Ne diyelim Allah var, umut var…

Not: Yazıya çok büyük katkısı olan Nurcan Aktay ve Enes Atila Pay’a teşekkür ederim…

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’