Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Üniversite ve Kişisel Gelişim

Maziyi hatırladım.
Anılar kısaca aklımda canlandı…
Daha altı yaşındayım ve okula başladığımın ilk günü.
Okula abim eşliğinde gidiyorum ve içimde tuhaf ama bir o kadar da ürpertici bir korku var. Okulun kapısına geldiğim anda ağlamaya başladım.
Ağlamamın sebebi; herkes gibi, anne –babamın yanımda olmaması değildi, arkadaşlarımdan da ayrı olmam veya çevremden de ayrı olmam değildi.
Abim kürtçe ile ‘’tu çıma dıgri(niçin ağlıyorsun)? ’’ dedi. Cevabım şu şekilde olmuştu: ’Ez bı tırki nızanım, eze jı mığalmexo çılo femkım(Ben Türkçe bilmiyorum, öğretmenimle nasıl anlaşacağım)?’’
İşte böyle başladı okul hayatımın ilk günü…
1.2.3. ... Sınıf derken sınıf atlamaya başladık. Bir ara liseden sonra ‘’üniversite’’ de olduğunu duyduk ve bize orayı kazanmak için ‘’çok çalışmak gerekiyor’’ dediler. Üniversite tüm herkesin hayali olmuştu artık. Tabi benimde olmuştu… Ama benim dikkatimi çeken başka bir şey vardı. Oraya gidip dönen tanıdıklarım, ‘’başka biri’’ oluyorlardı sanki. Konuşurken sözlerine ve sözcüklerine dikkat etmeleri olsun, oturmaları-kalkmaları olsun, asil yürüyüşleri olsun, hayata bakışları olsun… Kısaca bambaşka biri olup geliyorlardı.
O zamanlar hep merak ederdim: ‘’Neydi onları bu kadar değiştiren?’’, ‘’Orda sihirli bir değnek mi var?’’, ‘’Acaba ne var orda?’’ Neydi bu kadar değiştiren onları? Ne, ne, ne…
Günler birbirini kovaladı… İlkokul, ortaokul derken liseye geldik ve başladık ÖSS maratonuna…
ÖSS’ye hazırlandığım vakitte ise artık çok yakın çevreden arkadaşlar, akrabalar üniversiteye gitmeye başladılar. Bayramlarda, ara tatillerde ve yazın gidip gelmeye başladılar. Fakat sanki rayında gitmeyen bir şey vardı. Bunlar eski ’’üniversiteliler’’ gibi olmuyorlardı.
Değişmiyorlardı…
Ama o gördüğüm ‘’üniversiteliler’’ beni çok etkilemişti. Gitmeliydim üniversiteye, kazanmalıydım…
Yoğun bir çalışma temposuyla çalışmaya başladım ve en sonunda hayalim gerçek oldu.
Kazanmıştım artık
Düzce’ye üniversiteye gelip kaydımı yaptım. Gerçi hayalimdeki üniversite bu kadar küçük değildi ama olsun artık üniversiteli oldum.
Günler tekrar birbirini kovalıyor… Akşam oluyor, sonra gündüz oluyor, sonra yine akşam…
Sonra mevsim değişiyor…
Ama yine rayında gitmeyen bir şey var: ‘’Ben’’.
Günler bu kadar çabuk geçmesine ve üniversiteli olmama rağmen o küçükken gördüğüm ‘’üniversiteler’’ gibi olamıyorum. Tuhaf bir huzursuzluk var içimde… Ben de o gördüğüm ‘’üniversiteliler’’ gibi olabilirdim ama nasıl?
Sonra bir gün kitaplarla tanıştım ve onların arasında gezinmeye başladım.
Her bir kitabı bitirdiğimde hemen başka bir kitaba başlamak istedim…
Kitaplar beni bir yerden alıp bambaşka bir yere götürdüler sanki.
Düşünmeyi, hayatı, sevgiyi-saygıyı, dini, ideolojileri, inançları, hayattaki duruşu, bir kişinin neleri başarabileceğini….
Kısaca bana çok şey öğrettiler…
Sanırım artık o küçükken gördüğüm ‘’üniversitelilerin’’ nasıl değiştiğini anlayabiliyorum…
O değişmeyenlerde ise niçin bir değişiklik olmadığını anlayabiliyorum.
Evet, bir sihirli değnek var üniversitede(her yerde var ama üniversite en ideal yer) onun adı da : ‘’Kitap’’
Tomas Carlyle’nin deyimiyle “Bugünün gerçek üniversitesi, bir kitaplıktır“
Saygılarımla…
Not: Bütün okuyanlar değişecek ve bunlar ‘’kişisel gelişim’’ kitapları ile olacak diye bir ideada bulunmuyorum. Bu değişiklikleri şu şekilde de özetleyebiliriz: Senin ufkunu genişletip kendini sorgulamanı sağlıyor…
 

Düzce Üniversitesi / Öğrenci

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’