Diyanete Reddiye: Lekum dinikum ve liye din!
Geriye dönük bir zihin taraması yaptığımda yılda en az bir kere de yazdığım, üç beş kere de söyle(n)diğim bir husus var, tek cümle ile şöyle: minberden üzerimize boca edilen kemalizmle yıkandık elhamdülillah!
Bu sözü en son, Diyanet’in düzenlediği kitap fuarına Kürtçe İslamî yayınlar yapan Nûbihar'ın katılma isteğinin reddedilmesi üzerine bir yazıda kullanmış ve şöyle yazmıştım: Türkiye’de, Diyanet İşleri Başkanlığı (DİB) din hizmetlerinin değil, Müslüman halkı devletin istediği formata (Türk-İslam formatı) dönüştürme merkezidir. Zaten bizde laiklik din ve devlet işlerinin ayrılığı değil, devletin dini kontrol altına alma programıdır. Darbelerin hemen hiçbirisinde bu kurumun varlığına dokunulmamasının sebebi darbecilerin dindar olması değil Diyanet eliyle halkın kontrol altına alınabileceği düşüncesidir.
Darbe ile memleketin genetik kodlarını altüst edenler dahil, Diyanet’e dokunmayan iktidarlar bu düşüncelerinde haklıdırlar. Çünkü Müslüman bir toplumu kontrol altında tutmak için dinî bir ambalajla sarılmış bir devlet kurumundan daha iyisi yoktur. (29.07.2011, Gazete İpekyol)
Alevi vatandaşların 96 yılında partileştirdiği Demokratik Barış Hareketi hakkında kapatılma davası açılmasının sebebi programında Diyanet İşleri Başkanlığı'nı devlet kurumu olmaktan çıkarmayı savunmasıydı. Asıl ilginç olan bu partinin kapatılması için askerden gelen baskı idi. Asker “diyanet kaldırılırsa biz ne yaparız!” diyerek bu kuruma sahip çıkmıştı, anlayana…
…
Mezkur sözü yeniden zikretmeme vesile, Diyanet’in “vicdani red” fetvası oldu. Baştan aşağı siyasi bir kurgu ile verilmiş fetvada özetle “vicdani red dinen caiz değildir” deniliyor. Diyanet bu fetva yerine “vicdani red caizdir” dese, yitirdiğim şaşkınlık hissi küllerinden doğacaktı, ama nafile… Nafile, çünkü Diyanet dinî bir kurumdan ziyade, siyasî bir kurumdur ve günün siyaseti neyi gerektiriyorsa öyle söylemek zo-run-da-dır!
Zaten Gazete İpekyol’un değerli kalemlerinden Mehmet Pala’nın ifadesiyle "Misak-ı Milli sınırlarının muhafazası, bayrağın kutsanması, askeri militarizmin meşrulaştırılması, devletin kutsanması gibi ortak reflekslerimizi belirlemek” suretiyle “milli birlik ve beraberlik sağlama” fonksiyonunun icracısı bir kurumdan “vicdani red caizdir” fetvası beklemek akıl kârı da değildir.
Diyanet’in askerlik kurumu için “gereklilik” bağlamında söylediklerine günün şartları itibariyle katılıyorum, fakat askerlik neden polislik gibi profesyonel personel ile yapılmıyor da her erkeğin içinden geçeceği bir endoktrinasyon tezgahı olarak çalışıyor? Misal, Derince sahilinde dondurma servisi yaparak icra edilen askerliği Digor’daki öğretmenlikten, doktorluktan daha kutsal, daha “vatan borcu” yapan nedir?
Diyanet “herkes vicdanî red bahanesiyle askerlikten kaytarırsa vatanın savunması, vatandaşların huzur ve güveni ve en önemlisi de can, mal ve namus emniyetinin gerçekleşmesinde sorun olacağını” ifade etmiş. Diyanet bu ifadesi ile aslında kimsenin askerlik yapmayı istemediğini söylemiş oluyor. Bu fetva "halkı askerlikten soğutma" suçu içeriyor diyeceğim ama fetva zaten kimsenin askerlikle sıcak bir ilişkisi olmadığı kabulü ile kaleme alınmış.
Neyse, size askerde bir komutanın övünerek anlattığı bir hatırayı arz edeyim… Yehova şahidi olduğunu söyleyen biri ‘komutanım ben silah tutamam, ateş edemem’ demiş, çünkü felsefesi ‘savaşma seviş’ imiş p…vengin! Bize her sabah “din nedir, iman nedir, aranızda Hıristiyan var mı, i.ne var mı?” deyip de imanın şartlarını doğru sayamayan komutanımız o genci haftasında Kuzey Irak’a sürmüş ve “git orada savaşma seviş bakalım” demiş. Sonrasını kendisi de bilmiyor, merak da etmemiş. Belki o Yehova Şahidi askerde ölmüş ve “şehit” olarak gömülmüştür, kim bilir… Diyanet’e bir soru da ben sorayım: istemeyeni, cepheye zorla götürüp öldürmek caiz midir?
…
Cuma hutbesi diye ellerine tutuşturduğu metinlerle imamları, 23 Nisan müsamerelerindeki çocuklara benzeten; 23 Nisan’da, 19 Mayıs’ta, 30 Ağustos’ta Kemalizme minberden rahmet okutup Fatihalar hediye eden bir kurum olan Diyanete fazla yüklenmenin bir anlamı yok aslında. Göreve başlayacak imamlara (memurluk kanunu gereği) “Atatürk İnkılâp ve İlkelerine ve Türk Milliyetçiliğine sadakatla bağlı kalacağına” dair yemin ettiren bir kurumdan nasıl bir din hizmeti beklemeliyiz varın onu da siz düşünün…
Kanunun kuruma, kurumun da imama sirayet eden ideolojisi gereği bugün, devletin bölünmez bütünlüğünü imanından önceleyen imamların varlığı da pek şaşırtıcı olmasa gerek. Evet, İslam’ın “bir insanı öldüren bütün insanları öldürmüş olur” düsturunun aksine birbirini öldüren vatan evlatlarından bir kısmına minberden lanet, diğer kısmına rahmet okuyan imam sayısı hiç de az değil…
Vicdanî red bir ülkenin üniforması ile askerliği değil savaşı ve silahı topyekün reddetmektir. Vicdanî reddin direğinden dönmüş bir Müslüman olarak diyanetin “vicdani red” fetvasını reddetmiyorum, ben diyanetin kendisini reddediyor ve “Lekum dinikum ve liye din*” diyorum!
…
*Lekum dinikum ve liye din: Sizin dininiz size, benim dinim bana. (Kafirun Suresi, 6. ayet)