Roboskî’nin Tabutları İki Kere Yerde Kaldı
Ankara Abdi İpekçi Parkı’ndan Başbakanlık önüne 34 tabut taşınacak, yan yana dizilecek ve “oradan nasıl görünüyor?” diye sorulacaktı. Köyden aileler de gelmek istemişti, fakat müsaade edilmedi. Onlara kendi tabutları bir kere daha taşıttırılamazdı. Dinlemeyip gelen Encü’lerden iki kardeşin (Ferhat ile Veli) de tabut taşımalarına müsaade edilmeyecekti. Abdi İpekçi parkına doğru yola düşüldüğünde yedi tabutun yerde kaldığı görüldü, 34 tabutu kaldıracak kadar insan yoktu… Mazereti olanları tenzih edelim; lakin bırakın başka şehirleri, Ankara’nın nüfusunu biliyor musunuz siz? Başka şehirlerden gelen birkaç arkadaş sayının azlığı karşısında şaşkınlıklarını gizleyemediler. Kendi kendime kim bilir kaçıncı kez “Türkiye toplumunun kolektif vicdanına güvenmiyorum” dedim. Ferhat ile Veli de tabut taşıdılar maalesef, bir kere daha acının ilk gününe döndüler, döndük…
Yolda trafiği durdurup geçmemize yardım eden polisler, Abdi İpekçi Parkı’na varmadan durdular. Bırakın Başbakanlığa, Abdi İpekçi parkına dahi girmemize (açık bir hukuk ihlali yaparak) izin vermediler. Bu arada Abdi İpekçi’de bekleyenlerin de gelmesiyle 50-60 bilemediniz 70 kişi olduk. Tam 1,5 saat sürdü tartışma ve pazarlık. Roboskî’de 34 canı yanyana dizen “yukarısı”, 34 temsili tabutu yan yana görmekten rahatsızdı.
Acıları yarıştırmayalım lakin daha gür tepki vermemiz gereken yakınımızdaki zulme de kör ve sağır kalmayalım; o 34 tabut, Suriyelileri temsilen Suriye konsolosluğuna yahut Filistinlileri temsilen İsrail konsolosluğuna bırakılacak olsa büyük ihtimalle engellenmeyecektik. Hem Suriye yahut İsrail konsolosluğuna yürüyecek olsak bir avuç da olmazdık, değil mi? iyi ama neden? “sınır ötesi” yönetimlerin işlediği cürümlere karşı taş atıp rahatsızlık vermek kolay olduğundan mı? Peki, bu ikircikli tavır sevgili Halil Yakut’un ifadesiyle “kendisi için istekte bulunmanın korkaklığıyla başkası için istemenin kahramanlığı arasında sıkışıp kalmak” değilse nedir? Misal 16 Temmuz’da Suriye sınırına dayananlar ile Ocak ayında Kayseri meydanında “Kahrolsun İsrail” sloganları atanlar neredeydiler? “Hrant’ın Arkadaşları” neredeydiler?
Bir avuç insan bir buçuk saat direndi ve polis müdahale edeceğini söylemesine rağmen yürümeye karar verdi. Tabutlar omuzlara alındı, lakin eylemciler sayıları kendilerinden üç-dört kat fazla olan polisleri aşamadılar. Roboskî’den Ferhat, “50 lira için çalışan insanlarımızı öldürenler tabutlarından korkuyorlar!” diye isyan etti, yerden göğe haklıydı…
O gün cenazeler iki kez yerde kaldı;
Birincisinde, 34 tabutu kaldıracak sayıda insan yoktu çünkü…
İkincisinde, kaldırılmasına devlet müsaade etmedi.
O bir avuç insan “bu kez cenazeyi devlet kaldırsın!” diyerek tabutlar yere bırakıp dağıldılar…