İstihbarat ya Rasulüllah
Bu yazıyı Fındıkkıran Balesi’nin antraktından yazmıyorum. Zaten memlekete şeriat bile gelse dizlerimde yanı başımdaki Süreyya Operası’na akşam namazına gidecek bile derman yok.
Tebdil-i mekânda ferahlık yoktur benim için. Rüyasında karşısına çıkan Peygamber Efendimize “Şefaat ya Rasulüllah” diyeceğime “Seyahat ya Rasulüllah” deyip dünya hayatını Samanyolu’nun “Ayna” programı kıvamında geçiren Evliya Çelebi’nin akıbetinden de korkarım.
Evliya Çelebi deyince aklıma geldi.
Bizim dindarların da mesela 28 Şubat günlerinde benzer bir rüyada dili sürçmüş olabilir mi?
Ne bileyim öyle sıkıntılı günlerimizde rüyamıza giren Efendimize “Şefaat ya Rasulüllah” diyeceğimize “İstihbarat ya Rasulüllah” demiş olabilir miyiz?
İyi düşünelim. Muhakkak duası makbul salim bir kulun dil sürçmesidir bu yaşadığımız felaket.
Baksanıza Milli İstihbarat, Emniyet İstihbarat hepsi bizimkilerin. Hatta ümmetin istihbaratında tefrik bile başladı. Bunda tek bir damla rahmet belirtisi yok ama.
İstihbaratı bize veren Peygamber Efendimiz şefaatini çekmiş olmalı.
Ahmetleri, Mehmetleri seçemeyip gökten bombalatan, Ahmet Mehmet dinlemeden her önüne geleni içeri tıkan, eski zalimlere rahmet okutan İstihbarat’ta rahmet ne arasın.
Bir zamanlar ne güzel mazlumduk yahu. Temiz temiz, namusumuzla, edebimizle eziliyorduk. İşyerinde, okulda gizlice kaçtığımız mescitlerde hûşû içinde namazlarımızı kılıp, Allah’ın nurunu tamamlaması için dua ediyorduk. Ne oldu o dualar? Allah nurunu bir türlü tamamlamıyor diye telaşlanıp sahte nurlarla araları izolasyon mu kapamaya çalıştık yoksa?
Bu siyasi kitsch’liğin, bu sonradan iktidar görmüşlüğün sebebi bu acele iktidar işine şeytan karışmasından başka ne olabilir?
Zalimlerden hesap soruluyor. Çok güzel ama zalimlikten hesap soramadık hâlâ. Eli silahlıları gerilettik ama istibdadı geriletemedik.
Eski rejimin adamları gitti ama kibirlerini, enaniyetlerini, jakobenliklerini oturduğumuz koltuklarında bıraktı.
Zalimlerden mazlum, gaddarlardan masumlar yaratmaktayız. Birbirimizi ise ya boğazladık ya boğazlayacak haldeyiz. Ya bir sabah Başbakan’ın kapısına savcılar dayanacak, ya bir geceyarısı evlere yurtlara askerler.
Bir zamanlar bize çevrilmiş devletin silahlarını ele geçirdik ama o silahlar hâlâ bize çevrili.
“Mağrur olma padişahım senden büyük Allah var” demek, “Emr-i bi’l ma’rûf ve nehy-i anil münker”i hatırlatmanın en büyük düşünce suçu haline geldiği, muktedire laf söyleyenin üzerine bin yerden müstekbirlerin saldırıya geçtiği bir fetret devridir bu yaşadığımız.
İktidar olduk, muktedir olduk ama mutlu olamadık.
Bu aralar rüyasına Peygamber Efendimiz girenler Allah rızası için dikkatli olsun ve ya en saf ve temiz hâliyle sadece şefaat dilesin ya da mümkünse sussun.
Şu halimizle Çamlıca’daki camimize, operadaki mescidimize gelir mi sanıyorsunuz?