Bir Antimilitarist’in Askerlik Anıları (1)
Şafak’tan az önce bir sabah kahvaltısında evdeki çocuklardan biri “Amca sen falanca gibi kokuyorsun” dediğinde, henüz beş yaşında bir çocuktan beklenmeyecek bu ifade karşısında şaşkınlıkla karışık gülümsersin… Sonra otobüse bineceğin sıra eşinle, dostunla, annen ve babanla, kardeşlerinle vedalaşır, kucaklaşırken anlarsın ki kimsenin kokusu kimseninkiyle bir değil… ve bütün kokuları daha ilk günden özlersin…
Vakit akşamla gece arası bir vakittir. Etrafına baka baka girersin kapıdan; ilk emir gelir: geç sıraya!
Levazımlıkların verilir. Sabah giydiğinde anlarsın; şort üç beden, içlik üç beden, pantolon ve parka sekiz beden, eşofman iki beden, terlik üç numara, bot iki numara büyüktür. Burada seni gözlerinde epey büyütmüşlerdir anlaşılan… Koğuşundan seni hava ışımadan çıkarmışlardır; kahvaltıda oldukça kirli bir metal bardakta yarım bardak soğuk çay, iki dilim bayat ekmek, zeytin…
Sonra çevrene bakarsın; herkes acemi, herkes şaşkın… yavru ördekler gibi paytak paytak ve etrafa bakınarak yürürsün. Bütün binalar yeşil, bütün insanlar haki…
İlk telefon… Sıraya girersiniz on beş kişi… Kimsenin konuşması kırk saniyeyi geçmez, geçemez… bir şey olduğundan değil, göz torbaları dolmaya başladığından…
Akşam olur, düşünürsün… Gitmeden önce “zamanı yavaşlatmak için tutulmuş” bir hatıra defterini okursun bir yazarın, ama burada zaman zaten fazlasıyla yavaştır, anlarsın… Kimin kokusu nasıldı diye düşünür düşünür bulamazsın. Bir tek hasretin kokusu vardır burnunda; yar kokar, doğmamış evlat kokar, ana kokar… şafak düşüyor diye umutla gömersin başını yastığa…
Uyuyamazsın; sabaha kadar üç beş farklı horlama tonu keşfetmişsindir, gözlerin kızıla yakın…
“Koğuş kaaaallk!” sesiyle irkilirsin. Aslında ses değildir de neyse… Rutin şeylerden sonra buradaki hayatının üç önemli maddesini öğrenirsin;
Bir; duran her şey boyanır, hareket eden her şey selamlanır.
İki; her zaman anî ve hayvanî olacaksın.
Üç; sağol değil sooll diyeceksin. Köpek gibi havlayacaksın yani…
Komutan bu emirlerin uygulanışını bir müddet gözlemledikten sonra unutamayacağın o tespitini yapar: Aklıyla dinleyenler ile g.tüyle dinleyenler hemen belli oluyor…
Kışlada emir komuta zincirine uymayan iki kedi bir de Geno vardır bildiğin; sivil diye seversin onları…
Hayatının en berbat Pazar’ını orada geçirirsin. Bildiğin berbat günlerden eksiği yok, fazlası vardır... Aynı gün yatak toplamanın da yatakta yatmanın da sanat olduğunu anlatır sanatsever bir komutan, sanattan anlamadığın için içten içe sevinirsin…
Birini bir şeyden nefret ettirmek için en ideal yöntemi burada öğrenirsin. Kepsiz selamı yanlış verdiği için şınav cezasına çarptırılan birine şınav çekerken, akşama kadar sevmediği her halinden anlaşılan şeyi “seviyorum” demesini ister biri; “… seviyorum!” diye her bağırışında nefretinin biraz daha arttığını görürsün, acırsın…
İshal olmuş birinin gece “yat” komutundan sonra tuvalete gitmesinin bedelinin otuz şınav olduğunu öğrenirsin, otuzu tamamlayamasa da…
Yirmi beş gün aynı şeyleri tekrarlarsın; uygun ve tören adımında yürüme… Uygun adımdan tören adımına geçiş en çok sevdiğin an olur. Çünkü orada herkes şaşırır ve adımlar tek tip olmaktan çıkar. Rap rap sesleri tapur tupur patırtılara bırakır yerini. oh çekersin her seferinde, komutan kızsa da…
Bazen rap rap yürürken yerdeki gölgelere bakarsın. Gölgeler birbirine öyle benziyorlardır ki kendi gölgeni bulmak için elini havaya kaldırırsın. Rap rap yürüyen ve elleri aynı hareketleri yapan, ağızları aynı şekilde açılıp kapanan acemi gölgeler, bir de “olmuyoo” diye bağıran bir komutan gölgesi…
O gölgelerin içinde kendini bir nazi subayına benzetirsin. Aslında nazi subaylarının nasıl göründükleri hakkında bir fikrin de yoktur. Kalın parkan, sarkık eteğin değildir böyle düşünmene sebep. Belki bir akbabanınki kadar ince olan boynunun gölgesi…
Bir gün duran bir tankın paletleri arasında bir tavşan görürsün, hayal değildir. O çamurlu, kahverengi paletin arasında pamuk yumağı gibi duran bir tavşan… Omzundaki tüfeğin ağırlığını da unutursun, dünkü aşıdan kalan ağrılarını da… Öğle yemeğinden çıkarken birbirini kovalayan iki kedi görür, tebessüm edersin. Hayata dair umutlarına bir düğüm atarsın yeniden…
Gün akşama döner gene, nefret ettiklerini dahi özlersin…
(devam edecek…)