Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

İslamî Camianın İmtihanı: Kürtler ve Roboskî

 Sivil toplum örgütlenmeleri, en çok işine geldiğinde “STK” işine geldiğinde “İslamî dava mücahidleri” gibi davranan Müslümanlar için imtihandır. Kanaat-i acizanemce bu ikilemde kalmalarının en temel sebebi geleneksel Türk-İslamcılığının genetiğindeki arızadan kaynaklanmaktadır. Bünyesinde bir miktar Emevi Müslümanlığı da barındıran bu gelenek, idaresi altında bulunulan “Müslüman” otoritenin zulmünden çok uzak diyarlardaki zulümlerle ilgilenir. Otoritenin İslamî bir rengi varsa mümkün olduğunca ters düşmemeye gayret gösterilir…

Daha önce, roboskî için temsili 34 tabut eylemi vesilesiyle ifade etmiştim; eğer o tabutlar Suriye yahut İsrail konsolosluğu önüne taşınıyor olsaydı, ne devlet bu kadar engelleyici olmayacaktı ne de orada yürüyenler bir avuç olacaktı… Çünkü sınır ötesi” yönetimlerin işlediği cürümlere karşı taş atıp rahatsızlık vermek kolay ama içeride yaşanan zulümlerde iş değişiyor... Bu ikircikli tavır kendi otoritesinden korkmak yahut onunla özdeş olmaktan kaynaklanmaktadır…

16 Temmuz 2011’de bir Müslüman gençlik hareketinin organizasyonu ile Suriye sınırında Esad’ın zulmünü kınamak için toplanmıştık. Eline mikrofon alan gençlerin hemen hepsi Esad’ın işkencesi altında can veren 13 yaşındaki Hamza el-Hatip için oraya geldiklerini ifade ediyorlardı. Ben de Hamza için oradaydım. Lakin zihnimden atamadığım bir soru vardı: Bu gençler yaşından fazla kurşunla öldürülen Uğur Kaymaz için neredeydiler? Bir havan topu ile paramparça olan Ceylan Önkol için neden ses çıkarmadılar? Suriye’ye gidip kayboluşlarından önce Hamit Coşkun’un yazdığı son twit “çocukların öldürüldüğü bir dünyada biz yaşamasak da olur” şeklinde. Kendilerini bu cesaretlerinden dolayı takdir ediyor, onlara imreniyorum. Lakin Fırat’ın doğusundaki fail-i meçhul yahut meşhur yüzlerce çocuğun hikâyesi belgesele değer mi bulunmuyor? Ortadoğu’nun bütün zulümlerine karşı  isyan ederken gözünün önündekini görmemek nasıl bir şey, anlayamıyorum…

Ocak ayında Kayseri’de bir İsrail kulübünün maçında “Kahrolsun İsrail” sloganı attığı için yargılanan gençlere destek eylemi vardı. Sloganları sevmediğim, bir maçta bunun yapılmasını doğru bulmadığım halde o gün o meydanda “Kahrolsun İsrail” sloganlarına eşlik ettim. Organizasyonun sahibi İHH genel başkanı yaklaşık yirmi dakikalık konuşmasında yeryüzü Müslümanlarının neredeyse tamamının yaşadığı zulümlere değindi. Yolu bir tek acısı taptaze olan Roboskî’den geçmedi…

O gün kendime yeniden sordum: Neden? Roboskîliler Kürt oldukları için mi? Roboskî Türkiye sınırlarında olduğu için mi? Kürtler yahut Roboskîliler ümmet olmadıkları için mi? Hangisi? Roboskî’deki zulme kör sağır kalmaya bunların hangisi mazeret olabilir?

O gün kendi kendime şu cevabı verdim: Ümmet fetişistleri ile Filistin, Afganistan, Irak, Cezayir, Somali, Suriye ve hatta Patani'ye kadar gittik. Yol Kürdistan'a düşünce yalnız kaldık...

…

Geçtiğimiz günlerde Roboskîli aileler,  Mazlum-Der öncülüğünde “İslamî Kuruluşlar” tarafından İstanbul’a davet edildi. Özgür-Der ziyaretinde hükümetin kibirli tutumunu ve sürekli tazminatın gündeme getirilmesini eleştiren aileler, Genel Başkan Yardımcısı ve Y.Akit yazarı Kenan Alpay tarafından “konunun siyasileştirilmemesi” noktasında uyarıldı. (Özgür-Der Diyarbekir Şubesi’nin Roboskî Katliamı duyarlılığına ve meselenin üzerine gidişine şahidim. Lakin bu, gerçeği değiştirmiyor maalesef… ) Ayrıca Özgür-Der ortak yapılacak basın açıklamasından imzasını çekti/vermedi. Kanaatimce imza verilmemesinin/çekilmesinin sebebi açıklamanın “siyasi” içeriği ve ucunun dostlara dokunması…

Özgür-Der’den sonra İHH ziyaret edildi. Aynı uyarılar İHH başkanı Bülent Yıldırım tarafından da yapıldı. İHH’da ailelerle üç-beş kişi dışında ilgilenen yoktu. İnsan ‘herhalde Filistin’den gelmiş olsalar böyle olmazdı’ diye düşünmeden edemiyor. İHH ki Mavi Marmara gemisine dünyanın farklı yerlerinden vicdan sahibi insanları doldurup Filistin’e uygulanan İsrail ambargosunu kırmak için ölümü göze almış bir örgüt… Roboskî için, bir iki kişi ile yapılan bir iki ziyaret dışında yaptıkları bir şey bilmiyorum, bilenler beri gelsin…

Başta ifade ettiğim işine geldiğinde “STK” işine geldiğinde “İslamî dava mücahidleri” gibi davrananlara en iyi örnek İHH’dır. Çünkü kendilerini arayıp sorduğunuzda bir iki kişinin yaptığı o ziyareti ve bir iki basın açıklamasını anlatıyorlar. Ben İHH’nın Roboskî için müstakil bir açıklamasını hatırlamıyorum. Roboskî Katliamı’ndan hemen sonra (30 aralık) Mavi Marmara davaları için yapılan basın açıklamasında İHH başkanı Yıldırım, Roboskî’de öldürülenlere ilişkin bir iki cümleden sonra sözü istihbarat meselesine getirmiş, yani insanî boyutundan teknik boyutuna çekmiş ve ABD ile İsrail’i işaret etmiştir. Ailelerin İstanbul ziyaretinde, yukarıda sözü edilen basın açıklamasına İHH da imzası vermemiştir. İslamî STK’lardan bazıları, bilhassa İHH bu ziyareti bir imaj düzeltme aracı olarak kullanmıştır. Aileleri ayağına kadar getirmiş, söylemek istediklerine müdahale etmiş, basına yansıtmamıştır. Yani hem hükümet ile başının derde girmesine müsaade etmemiştir hem de muhtemel eleştirilere karşı bu ziyareti kullanmış ve kullanacaktır.

Ailelerin sonraki ziyareti Akabe Vakfı’na idi. Burası ile ilgili iki değerlendirme yazıldığı için uzatmayacağım…   (Sait Çakar ve Hasan Güzel’in değerlendirmelerine www.beroj.com adresinden ulaşılabilir ) Özetle, Akabe Vakfı’nda Mustafa İslamoğlu, Türk oryantalizminin İslamî-seküler ayrımını ortadan kaldırmış, cenaze evini başbakanın konuşma kürsüsüne çevirmiştir.

Adem Özköse Suriye zındanından kurtulduktan sonra katıldığı toplantılardan birinde, “Mavi Marmara bir semboldür. Bugün Mavi Marmara Şam’dadır.” açıklamasında bulunmuştu. Doğrusu ben bu geminin Kürdistan ve Roboskî’ye ne zaman gideceğini merakla beklemekteyim…

Son söz; Kudüs'e giden yol ne Şam'dan ne de Tahrir'den geçer... Kudüs'e giden yol Kürdistan'dan geçer. Bunu bilen dostlarımız ya uçakla üzerinden, ya gemi ile aşağısından geçiyorlar…

 Reha Ruhavioğlu – twitter/ruhavi

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’