Küfür
İçimden sadece küfür etmek geliyor.
Bunu sevdiğimden ya da hakaret etmek istediğim için değil.
Bir haksızlık karşısında insan kendini çok çaresiz hissettiğinde öfkesini küfür ederek azaltmaya çalışır ya, işte öyle.
16-17 yaşındayken, Türkiye toplumunun boğazına kadar battığı haksızlıklara; bu haksızlıklar karşısında susan, hatta doğru ve iyi bulan insanlara, yani Türkiye’nin o dönemdeki elitlerine öfkeleniyor, düzene isyan ediyordum.
Ankara’nın Bahçelievler semtinde benden sadece iki-üç yaş büyük sekiz gencin faşist katillerce öldürülmesi o günlere denk geliyor.
Bahçelievler Katliamı, tanık olduğum haksızlıkların en büyüklerinden biriydi.
Buna daha birçok katliam daha eklendi.
16 Mart, Kahramanmaraş, Çorum...
Saymakla bitmiyor.
Hissettiğim çaresizliğin tek çözümü, o haksızlıkların sorumlularına ve onların maşası olan katillere küfür etmekti.
Elimden daha fazlası gelmiyordu.
Milyonlarca başka insan da aynısını yaptı, hâlâ da öyle yapıyor.
Ama o ortamda çaresizlikten küfür edenlerin üzerine üzerine gidildikçe toplumsal çatışmalar da tırmandı durdu.
Sonunu biliyoruz.
O katliamları yapan katil çetesi ise 12 Eylül’den sonra mağdur rolü oynamaya başladı.
Hatta yıllardan beri, “MHP artık sivilleşti ve demokratik toplumun bir parçası haline geldi” mavallarını da anlatıyorlar bize.
Hiç o katillerin gözünün içine bakmak zorunda kalmamış olan 1980 ve daha geç doğumluları büyük ölçüde ikna da ediyorlar.
Oysa o sivilleşmenin tek nedeni artık cinayet işlemelerine gerek kalmamış olmasıydı.
O katillerin ağababası, faşist Alparslan Türkeş, “Biz içerdeyiz, düşüncelerimiz iktidarda” demişti 12 Eylül’ün ardından hapse girdiğinde.
Haklıydı.
Zaten o katiller fazla hapiste de kalmadı.
Her biri bir bahaneyle bırakıldı, kimi devlet memuru oldu, kimi siyasi kariyer yaptı.
Yaptıkları ise yanlarına kaldı.
Kafaları da hâlâ aynı kafa.
Diğer katillere göre, biraz daha geç serbest bırakıldığı için şikâyet eden katil Muhsin Kehya, “O günün şartlarında öyle gerekiyordu, öyle bir mücadele verdim. Dolayısıyla herhangi bir pişmanlık falan da duymuyorum” demiş.
Aynı katil devam etmiş:
“14 sene boşu boşuna hapis yatmış oldum.”
Zavallı katil...
Bahçelievler Katliamı’nın katillerinin avukatı da, katillerden aşağı kalmıyor.
İçerde kalan son katili kastederek, “İnşallah Haluk Kırcı’yı da çıkartacağız. Bu isimler bizim için birer kahramandır” diyor.
Oysa katillerin ait olduğu yer hapishanedir.
Uygar toplumlarda adalet duygusunu tatmin etmek için bundan fazlası yapılamaz.
Şimdi onları hapisten çıkarıp, üstelik ulu orta şov yapmalarına olanak sağlayanlar ise toplumun adalet duygusunu ciddiye almayan, ona saygı duymayanlar.
Adlarını da koyalım.
Bunu yapanlar, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan ve onun AKP’si.
Belki hepsi değil, ama bir süredir –kuşkusuz onun da rızasıyla- Erdoğan’ın etrafına doluşan eski MHP’liler ve onlara ses çıkarmayanlar.
Katil Kehya’nın, Başbakan’a, ardından da MHP kökenli AKP’liler olan (ama kafa yapıları da zerre kadar değişmemiş) Selçuk Özdağ ve Halûk İpek’e teşekkür etmesi boşuna değil.
Nedeni, partisini imha etme pahasına başkan seçilme tutkusu da olsa, çevresine doluşanların etkisinde kalıyor olması da olsa, Erdoğan artık Türkiye’ye büyük haksızlıklar yapıyor ve bunu bilinçli yapıyor.
Fakat nedeni ne olursa olsun, adaletin yerini bulmasını engelleyenlerin, çok eski ve derin yaraların yeniden açılmasına neden olduğu da aşikâr.
Bu şekilde ulaşacakları tek nokta yine “12 Eylül öncesi” olur, başka bir şey değil.
Bu kafayla ne “PKK’ye silah bıraktırabilirler”, ne de Türkiye’nin kültürel, etnik ve ideolojik çeşitliliği içinde bir toplumsal uzlaşma sağlayabilirler.
Çünkü toplumun ciddi kesimlerini çaresizliğe itiyorlar bu politikalarıyla.
Çaresiz kalanlar da ancak küfür ediyor.
İnsanlar küfür etmekten başka çare bulamadığında daha da üzerlerine giderseniz, sadece daha fazla kavgaya neden olursunuz.
Oraya gidiyoruz koşar adım.
[email protected]