Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Daha gazeteci olamadım

 Merhaba, bu köşe yazılarında ne kadar uygun olacağını bilmiyorum ama ilk kez ve son kez kendimden bahsedip, bu konuyu burada kapatacağım.

Adım Tezcan Solmaz, memleketim Manisa, ama Düzce’de doğdum ve Düzce’de büyüdüm. Bir oğlum var. Bunun dışında Düzceninsesi Gazetesi Yazı İşleri Müdürüyüm.

Belli köşe yazılarıma belli yorumlar geliyor. Bunlar beni mutlu ediyor. Tabi ki biz nasıl insanları eleştiriyorsak insanlarında bizleri eleştirmeye son derece hakkı var. Eleştirinin iyisi yada kötüsü olmuyor bizim için, kötü eleştiri olsa da demek ki yazdıklarımız okunuyor. Buda bize büyük mutluluk veriyor.

Çok kurum değiştirdim. Aslında ben değiştirmedim. Çünkü gazeteci olmadığımdan dolayı insanlar muhabir olarak beni tercih ediyorlar. Gazeteci olsam zaten beni tercih etmezler bunu çok iyi biliyorum. En son Düzce Üniversitesi’nde çalıştığımda ise çok sıkıldım çok sıktılar. Orada bir şey yapmıyordum. Aldığım parayı hak etmediğimi her fırsatta dile getirdim.

Benim takıldığım eleştiri benim iyi bir gazeteci olmadığım yönünde. Yaklaşık 9 yıldır bir şekilde Düzce piyasasında bu mesleği yürütmeye çalışıyorum. Seven var sevmeyen var. Ama hiçbir zaman ben çıkıp sağda solda gazeteciyim demedim. Ben muhabirim. Gazetemin patronları bana uygun görmüşler ve sağ olsunlar Yazı İşler Müdürü sıfatını adımın başına eklemişler.

Ben tekrar etmek istiyorum, daha gazeteci olamadım. Çünkü pembe poşetli kızları doğum günü partileri ile kandırmayı bilmem.

Ben daha gazeteci olamadım. Çünkü gazetecilik sıfatı arkasına geçip milleti tehdit etmeyi henüz öğrenemedim.

Ben daha gazeteci değilim, yanımda çalışan veya yanında çalıştığım özellikle bayan personele yan gözle bakmadım, evli bekâr ayrımı yapmadan gözümü onlara kaydırmadım.

Ben daha gazeteci değilim, arabam yok, evim yok. Bu meslek sayesinde sadece oğluma bakabiliyorum ve evime iki tane ekmek götürmenin zevkini yaşıyorum.

Ben daha gazeteci olamadım. Çünkü sokak başlarında dedikodu yapmayı henüz öğrenemedim. Milletin arkasından konuşup yüzüne gülmeyi bilmiyorum.

Ben daha gazeteci olamadım. Bu mesleğin getirdiği gücün verdiği torpille yeğenimi, akrabamı işe aldırmayı bilemiyorum.

Ben daha gazeteci olamadım. Benden kimse korkmaz, haberimin arkasında her zaman durmayı bilirim. Aksine ben milletten korkarım. At sahibine göre kişner misali ekmeğim nereden gelecekse kılıcımı o yöne sallarım.

Benim arkamda 88 yaşında dedem, 85 yaşında ananem var. Ben kuyruğuna basıp acıttığım insanlardan çok ‘korkuyorum’. Onların tehditkâr bakışları beni acayip rahatsız ediyor. Kaçacak yer arıyorum. Yaptıkları sen gazeteci değilsin yorumları çok gücüme gidiyor.

Ama sanırım ben gazeteci değilken insanları bu kadar rahatsız edebiliyorsam birde gazeteci olduğumda neler olur hayal bile edemiyorum. Dedem ve ananemden aldığım güçle ben herkesten ‘ korkmaya’  devam edeceğim, birilerinin kuyruğuna basacağım. Havlayan köpek ısırmaz atasözünden yola çıkıp tehditlere aldırış etmeyeceğim. Ben, bana verilen sınırlar içinde Düzce’nin hayrına olan her şeyi iyide olsa kötüde olsa yazacağım. Hodri Meydan.

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’