Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Bir Antimilitarist’in Askerlik Anıları (2)

 Bir hafta boyunca her sabah konuşamaz halde uyanırsın, öksürük ciğerlerini acıtır, mide bulantısı, baş ağrısı, balgam… Revirde önce binbaşı sonra doktor birine görünürsün. Hasta olmadığına peşinen hükmetmiş birisini hasta olduğun konusunda ikna etmenin ne kadar zor ve utanılası bir şey olduğunu anlarsın… Faranjit olduğunu öğrenirsin, önemli değildir,  “zaten taburun yarısı faranjit” der doktor binbaşı yahut binbaşı doktor…

İlk günlerdir, zaten yemin törenine kadar ilk günler bitmez; komutla yatar komutla kalkarsın. Bir rüyaya şahit olursun: Bir arkadaş komutanın emri üzerine herkesin üniformasını giyip yorganını koltuk altına aldığını ve öylece selam durduğunu görür. Uykuda yatağından iner ve yorganı katlayıp koltuk altına aldıktan sonra selam durur. Öylece ne kadar kaldığı bilinmez. Koğuştan uyanan biri şaşkınlıkla yüzüne feneri tutar ve onu kendisine gelmesi için tuvalete gönderir. Tuvaletten dönen arkadaş “yatağa girmeden önce selam verecek miyim vermeyecek miyim?” diye sorar… Nasıl bir psikolojiye esir edildiğini düşünür kahrolursun…

Kendini gâh esir kampındaki esir, gâh ‘hayvanat bahçesinde kafesten kafese uçan kelebek kadar özgür’ hissedersin…  ‘Başlayan her şey biter’ diye teselli edersin kendini; ‘acılar, hüzünler, bekleyişler, yalnızlıklar, mutsuzluklar, sevinçler, birliktelikler…’ ve ayrılıklar ve askerlikler…

Delilerin, ahmakların ve askerlerin aklından geçenleri hep merak etmişsindir, askerlerin birçoğunun aklından geçenlerin merak etmeye değer olmadıklarını anlarsın…

Doğmamış yavruna dair endişelerin bir muska gibi boynundadır. Her doktor bir umut, her doktor bir şüphe bırakır zihnine. Muskan da endişe-ümit ikilemi gibi büyür, büyür…

Doksan dokuz “okumuş çocuk” gören her komutan bir beyin yıkama seansı düzenler. Askerimizin şanlı mazisi ile başlayan nutuklarla beraber zihnen bir baharda Ağrı dağının yamacındaki bir yaylaya gider, kuzuların büyüyüp serpilmelerine hayran kalırsın, sen seyr-ü seferi bitirdiğinde komutanın “şanlı Türk ordusu” nakaratının kaçıncı tekrarında olduğunu bilmezsin, bilmemenin huzuru ne güzeldir, anlarsın…

Bir gün arkası kuvvetli bir genç, bir astsubayın kendisine hakaret ettiğini şikâyet eder. Yüzbaşı gene toplayıp bir nutuk çeker. Özeti: Bu kurumda her üst her astın yedi ceddini sıradan geçiriyor, öyle hemen şikayetlenmek olmaz (verdiği örnek ne benim yazabileceğim ne sizin okuyabileceğiniz cinsten).

Nutuk çeken komutanlardan büyüğü “aileleriniz on beş gün sonra sizi tanıyamayacak” der ve alttakilere bu doğrultuda emirler verir; şaşırır, merakla beklersin…

Askerde “kimin gücü kime yeterse” kuralını çabucak öğrenirsin; tuğgeneral yarbay’a, yarbay yüzbaşı’ya, yüzbaşı üsteğmen’e, üsteğmen asteğmen’e, asteğmen, astsubay’a, astsubay uzman çavuş’a… İstisnalar olmakla beraber hepsi sana… Sırf bundan sebep tuğgeneral’in gelip hepsini sıradan geçirdiği gün derin bir “ohh” çeker, “Allah’ın sopası üniformalıymış” dersin…

Yağmur-çamur demeden uygun ve tören adımında yürümeye devam edersin… Yürürken “Vatan-Sana-Canım-Feda”, “Şehitler-Ölmez-Vatan-Bölünmez”, “Ne-Mutlu-Türküm-Diyene”, “Her-Türk-Asker-Doğar” gibi asırlık klişeleri tekrar tekrar edersin. Meselenin ilginç tarafı milliyetçi görünenlerin bu yürüyüşlerde vatana, millete, bayrağa, askere demediğini bırakmamasıdır. Hemen bütün erkekler bu tornadan geçip bu kadar tiksindiğine göre bu ülkenin en canlı damarının nasıl olur da hala ırkçılığa varan bir milliyetçilik ve militarizm olduğunu düşünürsün…

Yemin töreni gelip çattığında o komutanın haklı olduğunu anlarsın: aileler çocuklarını/eşlerini tanımakta zorlanır…

Bir aylık eziyete mukabil eşinle paha biçilmez iki günlük bir hürriyetten sonra yine bir ranzanın üst katını mesken tutarsın… Pencereden görülen manzara: yıldızları dökülmüş bir gökyüzünün altına serili koyu gri bir kar tarlası. Direğin tek lambası ancak dibini aydınlatıyor, manzara iç açmıyor…

Bir ot, yabani bir bitki yahut bir ağaç olsan, bir kışlanın içerisinde olmak istemezsin, hele mıntıka temizliğinde yanlış yerde biten otun da yaprak döken ağacın da yedi ceddine edilen küfürlere şahit olduktan sonra…

İlk gün, o yokuşu tırmandığın günden beri kışlada karga’dan başka kuş görmemişsindir. Yeni geldiğin yerde birkaç gün kargaların üzerine pudra şekeri dökülmüş olduğunu düşünürsün, bembeyaz ve tatlıdırlar, üstelik sesleri de değişmiştir. Yeni yerinde gökyüzünün sivil olduğunu gün boyu ve gecenin bir vakti tepende gezinip seslenen martılardan anlarsın…

Martı sesi olunca bir vapur çeker canın, insanlarla dolu… Küpeştesinde sevgililerin martılara simit attığı… Kayalıklara çarpa çarpa ıslık çalan ya da bir yaylada ulur gibi esen rüzgarları özlersin; Kadıköy-Eminönü’nün, Ahtamar’ın, Sarıkamış’ın, Çift Kubbe’nin, Kaniya Spî’nin, Toptepe’nin, Şems’in, Digor’un rüzgarını…

Naz’ını, doğmamış kızını ve saçlarını özlersin…

(devam edecek…)

Not: Mübarek Ramazan Ayı’ının bütün insanlık adına hayırlara vesile olmasını temenni ederim. Bu mübarek zamanların hürmetine hergün yüreğimize sıkılan silahların karşılıklı ve eş zamanlı olarak susmasını ve bir daha hiç konuşmamasını dilerim. Hayırlı Ramazanlar…

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’