Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

HİKÂYE

 Zaman çabuk ilerliyor. En son ne zaman yazmışım diye baktığımda, dokuz ay geçmiş olduğunu anladım. Bu dokuz ayda hem aydım, hem ayıldım diyebilirim. Yıllar sonra “Cennetin Kapıları” ile yeniden çıktığım bu yolculuk biriktirme molasından sonra yine başlıyor işte. Bundan sonra her hafta bu sayfada izim olacak. Sorum da olacak

“Siz hiç iz bıraktınız mı?” Bu soru cümlesi Halet Çambel’i anlatan kitap ve tiyatro eserinden. Halet Çambel kim diye merak edip bakmanızı umuyorum.

1995 13 Mart’ta yayın hayatıma başladım. Öncü RTV’de, radyoda. Ogün yaşadığım heyecan bugün “ Hadi çık yayın yap” deseler yine duyulacak heyecanın aynısıdır. Sonra perforeler, muhabirlik, programcılık, haber spikerliği. Meslek bu diyerek mesleğe dair eğitimler, çalışmalar, çalışmalar, çalışmalar… Yıllar süren, bayramsız, hastalıksız, cenazesiz, eşsiz dostsuz. Bilgi ve tecrübe dışında kazanımın olmadığı çalışmalar. Tanıdığım hiçbir ismi kullanmadan “Bana da bundan, şuradan, şu işten, şu kârdan” demeden. Ve iş yaşamımı aileme hiçbir zaman anlatamadan… Zora gelindiğinde boş işler olan, başarı göründüğünde övündüren.

Hayat işte. Hakkımı yedirdiğim, hak yemediğim bir öğreti süreci. Zor olan, mutlu eden. Düzce’de, İstanbul’da, şimdi Bolu’da devam. Yaşadıkça…

Düzce enteresan bir yer, özellikle benim sektör. İki yerel kanal, gazeteler, radyolar, dergiler. Birkaç büyük isim, muhabirler, haberler. Derleyen, toplayan, dağıtan haberler. Memleketimde beni tutkuyla bağlı olduğum işime küstüren düzen. Az paraya çok iş, bir kişiye üç iş, mesaisiz tatilsiz, paramız yok maaş az veririz, kendi işiniz gibi sahipleniniz! İyi ama patron sizsiniz!  Ya İstanbul! Yandaş olursanız iş çok üç kuruşa, yoldaş olursanız iş az hiç kuruşa!

Bana koyun lazım Hümeyra, çalışan beyine ihtiyacım yok demişti biri yıllar önce, bu yüzden çalışamadık uzun süre. Sonra abisi diyerek kazanılmış hakları yok sayanlar oldu. Sonra konuşma başında öve öve bitiremediler, konuşma sonunda teklifleri kabul görmeyince ayağa bile kalkmadan uğurladılar. Gülümsedim sonra, küstüm…

Bırak Hümeyra dedim. Bıraktım.

Başla Hümeyra dedim. Başladım.

Hayat bu, istediğin şeylerin peşinden gitmezsen çocuklarına anlatacak hikâyen olmaz ki…

Abant Televizyonundayım, Bolu’nun ilk ulusal kanalı. Düzce’nin de.  Yeni bir soluk… Benim de 06:00’da başlayan, 21:30’da son bulan yaşam biçimimin yeni adı. Sevdiğim işi yapmaktan mutluyum. Doğru atılımlarla bölgeye kazandıracağı faydalar yanında, yalnız benim gibi mesleğe küstürülmüş insanların gülümsemeleriyle bile, kurucularının sevap hanesine işlenecek oluşum.

Hafta içi her gün öğle kuşağında ekrandayım.

Düzce’den Ak Parti İl Başkanı Metin Kaşıkoğlu Abant Tv’nin ilk canlı yayın konuğu oldu. Kendisi her zaman olduğu gibi yine rahat ve umutlu hitabını sürdürdü. Düzce’yi ve bakış açılarını anlattı Bolu’dan, izlemek isteyen kişi uydu yayını alınabilen her yerden onu izledi.

Bolu Belediye Başkanı Alaaddin Yılmaz’da konuğum oldu. Dik, açık sözlü, amacına ulaşmak için her yolu kullanan, düşünen Başkan… Bolu’nun alt yapısında devrim yapan Başkan. Bilirsiniz ki; devrimler sancılıdır. Karşı devrimi vardır. Her şeye rağmen daha en az bir yıl devam edecek bu çalışmalar diyebilen, riski seven Başkan. Katıldığı programda yaptığı açıklamalarla Düzce’de uzun süre konuşulan başkan. Hayallerime kimse inanmıyor ama ben yapıyorum diyen Şehremini.

Okuduğunuz bu yazının teması; hayallerinizden vazgeçmeyin. Her şey bir gün hikâye olacak, kahramanı siz olun. 

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’