Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

The Medium is the message

 Her bir günümüzün Suyu Arayan Adam romanı tadında geçtiği Ramazan’ımızın ilk on gününü tamamlamış bulunmaktayız. Artık bu yemek düzenine de iyice alıştık.

Bu Ramazan İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin bir ilanını gördüm. İngilizce olan ilanda, İstanbul’da Ramazan coşkusunun en iyi yaşanacağı yerler belirtilmiş. Sultanahmet, Beyazıt, Feshane. Kim düşündüyse bravo. Sonunda birinin aklına Ramazan’da yolu İstanbul’a düşmüş ve otantiklik olsun diye kafasında feslerle dolaşan turistlere görüp görebilecekleri en otantik ayı tattırmak geldi.

Hep düşünmüşümdür. Yılda İstanbul’a yaklaşık on milyon turist geliyor. Son zamanlarda İstanbul’a bir Arap Baharı başlatacak sayıda Arap kardeşimiz geliyor çok şükür. (Neyse ki Cevahir Alışveriş Merkezi onların bütün devrimci heyecanını törpülüyor.) Ama yine de gelen turistlerin çoğunun Müslüman olmadığını göz kararıyla bile rahatlıkla söyleyebiliriz. Gelen hemen hemen her turist Sultanahmet Camii’ne giriyor. Peki, camiye girenlerin kaçı “Kubbe oldukça yüksekmiş”, eğer Amerikalıysa “Ooo fantastic”, “Hey ne güzel çiniler bizim banyoya ne kadar yakışırdı”dan daha öte bir şey söyleyerek çıkıyor.

Reklamcılığın çok temel bir ilkesi vardır. The Medium is the message. Yani ortam mesajın ta kendisidir. Görmek için göz, duymak için kulak yeter.

Sultanahmet, Süleymaniye, Rüstempaşa Camii‘nin kapısını çalan turistlerin tümü (Müslüman olmayanlar) aslında kafalarındaki “İslam ilkel bir dindir. İslam’da terör vardır. Müslümanların Peygamberi bir sürü kadınla evliydi. İslam’da kadın ikinci sınıftır”bilgileriyle camiye giriyorlar. Peki, o camiinin ortamı (Medium) bu bilgilerden bir tanesini bile sorgulatacak bir mesaj ihtiva etmez mi? Örneğin neden en güzel tilavetle muazzam bir ses düzeninden Kuran-ı Kerim yayını yapılmaz? Neden camiden çıkan her turistin eline, üzerinde Sevgili Peygamber’imizin güzel sözünün bulunduğu bir kartpostal verilmez?

Yarın Rûz-i Mahşer’de, Türkiye’ye turist olarak gelmiş Şintoist bir Japon, cennete doğru giden İstanbul Müftüsü’nün yolunu kesecek ve, “Hoca dur bakalım! Türkiye’ye geldik. Restorana gittik. ‘Rakı var’ dediler, içtik. ‘Şiş kebap var’ dediler, yedik. Otele gittik. ‘Bu gece belly dancing gecesi’ dediler izledik, müzik CD’sini ve kıyafetlerini bile aldık. Camiye gittik. Bize ‘bacaklarınızı örtün. Ayakkabılarınızı bu poşete koyun. Buraya ayakkabı ile basmayın. Camiye yardım’ dediler. Başka da bir şey diyen olmadı. Hadi sen de benimle geliyorsun” dediği gibi kolundan çekip Şintoistlerin bekleme odasına sürükleyecek. (Tabii herkesin kalbinin içini ancak Allah bilir.)

Elimizdekilerin kıymetini ve bu kıymete sahip olmanın bize yüklediği ciddi sorumlulukları bilelim.Ramazan ilanı şimdilik çok gür sesli olmasa da iyi bir başlangıç. Ramazan’ın ortamı tüm dünyaya duyurulabilir. Kimine binlerce yıllık gelenek denir, kimisi için “Müslüman detoksu” adı altında paket programlar üretilir. Bakarsınız bizim Japon detoks diye gelir. Mahşerde müftü efendinin önünde yürür. İnşallah sırat köprüsünden cennete doğru yürüyüş, Londra Olimpiyatları açılışındaki yürüyüşten daha renkli olur. Yoksa cennette Türk, Kürt, Arap, Fars, Malay sıkılırız yahu..

[email protected]

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’