Kıldan tüyden…
Şu anda Adalar’dayım. Okuduğunuz bu satırları Büyük Ada’dan yazıyorum. Deniz kenarındayım. Rüzgâr esiyor, fonda Tanju Okan “ Çal Çingene'm, çal bir daha…”
Yanımda bilgisayarım olmadığı için uzun zamandır ilk kez kâğıda yazıyorum. Unutmuşum. Ne kadar kötü bir şey olduğunu fark ettim. Kalemi kâğıdı unutmak, kendi elimin hareketleriyle harfleri çıkartmayı unutmak, gerçekten kötü.
Hâlbuki ben yazmayı severim. Yazımı özlemişim. Muhabir yazısı yani, kodlayarak-seri bir tarz. Eee malum sonrasında okuması zor. En azından yazmaya ve okumaya çalışıyorum. Kaç kişi var hala bunları düşünen? Siz kendi el yazınızla yazı yazmayalı ne kadar oldu. Öyle kısa notlar değil, mektup, dilekçe, ödev, hikâye, makale… Sevdiğinize bir şeyler yazmayalı ne kadar oldu? Duygularınızı yazın, sevdiklerinize yazın, sevdiklerinizi yazın, söyleyemediklerinizi yazın.
Sizden bir şeyler bırakın, iz bırakın… Siz hiç iz bıraktınız mı? Kalem izi, mürekkep izi, parmaklarınız en son ne zaman boyandı, kaleminiz gömlek cebinize en son ne zaman bulaştı?
Yazarak bulaştırın duygularınızı…
Şimdi ayaklarımın altında dolaşan tam beş martı var, karşımda bana bakarken gözbebekleri kocaman olan biri, çevremdeyse onlarca kişi. Hepsinin farklı tasası, farklı telaşı, beklentileri var. Sonra tekneler var, sonra deniz ve karşıda koca İstanbul. İstanbul’da çocukluğum, yorgunluğum ve hayallerim var… Duyuyor musunuz çalan şarkıyı yine Tanju Baba “ Sanki sarhoş oldum bilmem neden, efkârlandım yine bugün la la laaaalaalaa” Şarkıyla birlikte sokak lambalarının da yakılmış olduğunu gördüm. Hava artık alaca, gündüz veda vaktinde, gece merhabaya hazır. Geceler güzel, çünkü “Geceler karanlık”. Güneş gibi aydınlatmıyor sokak lambaları ve örtüyor çirkinlikleri. Çirkinlikler geceleri saklambaç oynuyor, ebesiz ve geceler sahipsiz.
Evet, gecelerin sahipsiz olduğunu düşünüyorum. Güneş günü terk ettiğinde nasıl geceler sahipsizse, insanlık da ruhları terk ettiğinde şehirler sahipsiz. Bakmayın siz nüfusların yüz binlerde olduğuna… Yüz binlik şehirlerde sokak çocukları var, sokak hayvanları var, sokak çöpleri var, çukurları, çamuru, tozları var. Varlıkları, yoklukları var. Sahiplerince benimsenmeyen özellikleriyle atıl şehirler var.
Kendi köyleri susuz, İstanbul’un su kaynağı Düzce!
M.Ö. 3.YY’ dan kalma dokusuyla Antik Kenti Konuralp’i olan, un ufak olmasını bekleyen Düzce!
Akçakoca, Cumayeri, Gölyaka, Çilimli, Gümüşova, Kaynaşlı, Yığılca, Beyköy ve Boğaziçi’siyle denizi, of roadu, raftingi, parkuru, şelalesi, kalesi, mağarası ile diz dize göz göze oturan, değerlendirmeyen, düşünmeyen, heba eden Düzce!
Teşvik geldi, sanayi kenti olacak ohh ne ala nidaları ile kapı açan kendi halkı istihdam edilemeyen Düzce!
Açılana kadar göbeği çatlatan, kurulma kararı alındığında uğrana kortejler yapılan, yolsuz Üniversite.
Spor salonu, stadyumu, tiyatro salonu tarihi eser olan Düzce! Açılan yeni AVM’si göçüyor, göçecek, ruhsatsız diyerek iyice sulandırılan Düzce!
1980’lerden kalma taşımacılık düzeniyle terminalimsi yapısı, tekel ulaşımı ile illallah dedirten firmalarının yolda mazotu biten, terminalsiz, düzensiz Düzce!
Kartlı sisteme geçip, verdiği kıt bayiler ile “Kartlı çile” çektiren Düzce!
Pis-temiz Asar’ı, kaldırılmayan enkazı, hasarlı binaları, tinerci yatağı iş merkezleri, bir türlü dönüşemeyen kentsel projesi ile “ Bizim olan Düzce”
Konuştukça –cek, cak’lar ile büyümesi arzulanan!
Düşündükçe susturulan, iktidar kalesi Düzce!
Şah- mat!
Düzce’de hep gece hep gece…
Sabah olaCAK, güneş doğaCAK, karanlık aydınlanaCAK, susuz köy kalmayaCAK, spor salonu yapılaCAK, Düzce sanayi şehri olaCAK, turizm kenti olaCAK, terminal yapılaCAK…
Şu İrfan Çadırı’nda bir oturun Düzce Kalesi’nin fertleri. Bakalım İftar Çadırını İrfan Çadırı yapmakla siz Düzce’yi daha mı çok anlamışsınız? Siz burada oturup, üstü örtülü ya da ertelenmiş ihtiyaçları sezmeyi mi, çözmeyi mi tercih edersiniz?
Açıkçası o çadırda oturmakta ciğer ister ya! Demek ki şehrimin “Kıl çadıra ihtiyacı varmış, Düzce neminde, güneşinde kokan, teyzelerin amcaların “Amanda ayacıklarım şiştiiiiiii, duu oturak” şöyle diyerek çekirdek çitlediği kıl çadır.
Amaç, bu çadırda olayları, birbirini anlama yeteneğinin gelişmesi, paylaşım…
Sonuç, vedayı bir şarkıyla yapalım.
Barış Manço’ya ait şarkımızı beraber söyleyebileceğimize eminim “ Çıt çıt çıt çıt çedene de ……”